Kural 461 · அழிவதூஉம் ஆவதூஉம் ஆகி வழிபயக்கும்

சித்திரைத் திருவிழாக் கடை

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கோயில் நகரில் செல்லையா என்ற இளைஞன் இருந்தான். சித்திரைத் திருவிழா வரப்போவதை அறிந்து, அவன் திருவிழாவின்போது சுண்டல், பொரி, பழ வகைகளுடன் ஒரு கடை போட வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஊரார் கூட்டம் பெருகும் நாள்கள் அவை. "ஒரு வாரத்தில் ஒரு வருடச் சம்பாத்தியத்தைப் பார்த்துவிடலாம்" என்று அவன் எண்ணினான்.

கடை போடும் முன் அவன் தன் தந்தையிடம் ஆலோசனை கேட்டான். தந்தை கோயில் அருகே ஆண்டு தோறும் கடை நடத்தி அனுபவம் பெற்றவர். "மகனே, முதலில் ஒரு தாளில் மூன்று பகுதிகளை எழுது. முதலில், இந்தக் கடைக்குச் செலவு எவ்வளவு. இரண்டாவது, ஒரு வாரத்தில் வரும் வருமானம் எவ்வளவு. மூன்றாவது, இதன் பின் என்ன நடக்கும்?" என்றார்.

செல்லையா எழுதினான். இடத்துக்கான கட்டணம், சரக்கு, உதவியாளர் கூலி எல்லாம் சேர்த்து முன்னூறு காசுகள் செலவு என்று கணக்கிட்டான். இரண்டாவதாக ஐநூறு காசுகள் வருமானம் வரும் என்று மதிப்பிட்டான். மூன்றாவது பகுதியை எழுத அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

தந்தை சிரித்தார்: "அதுதான் முக்கியம். இந்தத் திருவிழா முடிந்ததும் உன் சரக்கு எஞ்சினால் அது வீணாகும். ஆனால் இந்த வாரத்தில் ஊரார் உன் கடையின் சுவையையும் நேர்மையையும் பார்த்தால், அவர்கள் ஆண்டு முழுவதும் உன்னிடம் வருவார்கள். அல்லது ஒருமுறை ஏமாந்தால் அதே ஊரார் உன்னை மறக்க மாட்டார்கள்."

அந்த அறிவுரைப்படி செல்லையா அளவறிந்து சரக்கு வாங்கினான். தரமான எண்ணெய், புதிய பொருள்களை மட்டுமே பயன்படுத்தினான். அதிக லாபம் வரும் என்று தெரிந்தும், அளவைக் குறைத்து விற்கவில்லை. திருவிழா முடிந்ததும் எதிர்பார்த்த லாபத்தை ஒட்டியே வருமானம் வந்தது.

செல்லையா தன் தந்தையின் சொல்லைத் தனக்குள் பலமுறை எண்ணிப் பார்த்தான். திருவிழாவில் ஒவ்வொரு நாளும் இரவு கடை மூடியபின், அன்றைய வரவு செலவுகளை அவன் ஒரு ஏட்டில் எழுதி வைத்தான். எந்த நாளில் எவ்வளவு விற்பனை, எந்தச் சரக்கு மிஞ்சியது என்பதை அவன் குறித்துக் கொண்டான். அந்தக் குறிப்புகள் அடுத்த ஆண்டுக்கான அவனுடைய வழிகாட்டியாக மாறின.

மூன்றாவது பகுதியின் பயனோ அடுத்த மாதங்களில் தெரிந்தது. கோயில் அலுவலகத்தார் வாரந்தோறும் நடக்கும் பிரசாதத் தயாரிப்புக்கு அவனை அழைத்தனர். ஊரில் எல்லாரும் 'செல்லையா சுண்டல்' என்றே அவன் கடையைக் குறிப்பிட்டனர். இழப்பு, ஆக்கம், தொடர்விளைவு ஆகிய மூன்றையும் எண்ணியதால்தான் ஒரு வாரக் கடை பல ஆண்டு வாழ்வாக மாறியது.

The Stall at the Chithirai Festival

In a temple town near Madurai lived a young man named Sellaiyah. When the Chithirai festival drew near, he decided to set up a stall selling sundal, puffed rice and fruit. The festival days brought huge crowds. "In one week I shall see a whole year's earnings," he thought.

Before setting up the stall, he asked his father for advice. His father had run a stall near the temple for years. "My son, first write three sections on a sheet of paper. One: what will the stall cost? Two: what income will come in this one week? Three: what will happen afterwards?"

Sellaiyah wrote. Adding the fee for the spot, the stock and the helper's wages, he reckoned three hundred coins of expense. For the second he estimated an income of five hundred coins. But he did not know what to write in the third section.

His father smiled. "That is the most important one. When the festival is over, any stock left over will be wasted. But if the townspeople see the taste and honesty of your stall this week, they will come to you all year. Or if they are cheated once, the same people will not forget you."

Following that advice Sellaiyah bought stock in measured quantities. He used only good oil and fresh ingredients. Even when he could have made more profit by cutting the measure, he did not. When the festival ended, the income came close to what he had hoped for.

The result of the third section showed in the months that followed. The temple office invited him to prepare the weekly offerings. People in the town began to call his stall 'Sellaiyah's sundal'. Because he had weighed loss, gain and consequence together, a week's stall grew into the work of many years.