Kural 468 · ஆற்றின் வருந்தா வருத்தம் பலர்நின்று

பாற்கடல் கடைந்த முயற்சி

புராணங்களிலிருந்து (பாகவதம், விஷ்ணு புராணம்): ஒரு காலத்தில் தேவர்கள் முனிவரான துர்வாசரின் சாபத்தால் தம் சக்தியையும் செல்வத்தையும் இழந்தனர். அவர்கள் திருமாலிடம் முறையிட்டனர். திருமால், "அமுதம் பாற்கடலில் உள்ளது; அசுரர்களோடு உடன்படிக்கை செய்து அதைக் கடைந்து எடுங்கள்" என்று வழிகாட்டினார்.

கடைவதற்கு மத்தாக மந்தர மலையையும், கயிறாக வாசுகி என்னும் பாம்பையும் தேர்ந்தெடுத்தனர். தேவர்கள் ஒரு பக்கமும் அசுரர்கள் ஒரு பக்கமும் நின்று கயிற்றை இழுத்தனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் கூடி நின்று பாடுபட்டனர். ஆனால் மலையைச் சுழற்றத் தொடங்கியதுமே அது கடலுக்குள் மூழ்கிச் செல்லத் தொடங்கியது. அடியில் தாங்கும் ஆதாரம் இல்லை.

அவ்வளவு பேர் உழைத்தும், முறைப்படி அமையாத முயற்சி வீணாகத் தொடங்கியது. எவ்வளவு இழுத்தாலும் மத்து சுழலவில்லை; கடல் கலங்கவில்லை. அசுரர்கள் சோர்ந்தனர்; தேவர்கள் கலங்கினர். தம் உழைப்பு எல்லாம் பயனற்றுப் போகுமோ என்ற அச்சம் அவர்களிடம் எழுந்தது.

அப்போது திருமால் ஆமை வடிவம் எடுத்தார், அதுவே கூர்ம அவதாரம். அவர் கடலுக்கடியில் சென்று மந்தர மலையைத் தம் முதுகில் தாங்கினார். மலை நிலையாக நின்றதும் கடைதல் மீண்டும் தொடங்கியது. இப்போது ஒவ்வொரு இழுப்பும் பயனுடையதாக மாறியது. பாற்கடலில் இருந்து ஆலகால நஞ்சு முதலில் எழுந்தது; அதைச் சிவபெருமான் உண்டு உலகைக் காத்தார். பின்னர் காமதேனு, ஐராவதம், கற்பக மரம், இலக்குமி, இறுதியாக அமுதக் கலசத்துடன் தன்வந்தரி எழுந்தனர். தேவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர்.

கடலைக் கடையும் அந்த முயற்சியில் தேவர்களும் அசுரர்களும் பகைவர்களாக இருந்தும் ஒரே வேலையில் இணைந்தனர். ஆனால் இணைந்து உழைப்பது மட்டும் போதவில்லை; ஆதாரம் தேவைப்பட்டது. கூர்ம அவதாரம் அந்த ஆதாரத்தைத் தந்தது. மேலும் ஆலகால நஞ்சு எழுந்தபோது எல்லோரும் அஞ்சினர்; சிவபெருமான் அதை உண்டு காத்தார். எந்தப் பெரிய முயற்சியிலும் பல இடர்கள் வரும், அவற்றைத் தாங்க ஒழுங்கும் துணையும் தேவை என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுவது என்னவென்றால், ஆயிரம் கைகள் இழுத்தும் அடித்தளம் சரியாக இல்லாத முயற்சி மூழ்கும். சரியான ஆதாரம் அமைந்தவுடன் அதே உழைப்பு அமுதம் தந்தது. முறை அறிந்து செய்யாத வருத்தம், பலர் துணை நின்றாலும் வீணாகும் என்பதற்கு இது ஒளிமிக்க எடுத்துக்காட்டு.

The Churning of the Ocean of Milk

From the Puranas (Bhagavata and Vishnu Purana): Once the devas, cursed by the sage Durvasa, lost their strength and fortune. They appealed to Vishnu. Vishnu said, "Nectar lies in the ocean of milk. Make an agreement with the asuras and churn it out."

They chose Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope. The devas stood on one side and the asuras on the other, pulling the rope. Thousands gathered and toiled. But as soon as they began to turn the mountain, it started to sink into the sea. There was nothing below to bear it.

Though so many laboured, an effort that was not rightly arranged began to go to waste. However hard they pulled, the rod would not turn and the ocean was not stirred. The asuras tired and the devas were dismayed. Fear arose in them that all their labour would come to nothing.

Then Vishnu took the form of a tortoise, the Kurma avatar. He went beneath the sea and bore Mount Mandara on his back. As the mountain stood firm, the churning began again, and now every pull bore fruit. First the Halahala poison rose from the ocean, and Lord Shiva drank it to protect the world. Then rose Kamadhenu, Airavata, the Kalpaka tree, Lakshmi, and finally Dhanvantari with the pot of nectar.

The story shows that even with a thousand hands pulling, an effort without a proper foundation sinks. Once the right support was set, the same labour yielded nectar. It is a luminous illustration of the verse: labour not done in the right way is wasted though many stand by to help.