Kural 465 · வகையறச் சூழா தெழுதல் பகைவரைப் – Tamilone

குறள் 465 · தெரிந்து செயல்வகை · Acting after due Consideration

வகையறச் சூழா தெழுதல் பகைவரைப்பாத்திப் படுப்பதோ ராறு.

Vakaiyarach Choozhaa Thezhudhal Pakaivaraip / Paaththip Patuppadho Raaru

To make war without planning every detail of it beforehand is only to transplant thy enemy on carefully prepared soil.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

முறையாக ஆராயாமல் போருக்கு எழுவது, பகைவரை வளர்த்துக் காக்கத் தானே பாத்தி அமைத்துக் கொடுக்கும் வழியாகும்.

Meaning

To march out without planning properly is only a way of preparing a bed in which the enemy can be made to flourish.

சொற்பொருள் Word by word

வகையற: without proper method, plan
சூழாது: without deliberating
எழுதல்: setting out, marching
பகைவரை: the enemies
பாத்திப்படுப்பது: like preparing a bed (plot) for planting
ஓர் ஆறு: a way, a means

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் ஒரு வேளாண் காட்சியைப் பயன்படுத்துகிறார். 'பாத்தி' என்பது பயிர் நடுவதற்காக மண்ணைப் பண்படுத்தி அமைக்கும் சிறு பகுதி. அதில் விதை விழுந்தால் தழைத்து வளரும். 'பகைவரைப் பாத்திப்படுப்பது' என்றால் பகைவரை விதையாக்கி வளர்க்கத் தகுந்த நிலத்தை உருவாக்கிக் கொடுப்பது என்று பொருள். திட்டமில்லாமல் போருக்குப் புறப்படுபவன், தன் பகைவனுக்கே வெற்றி வளர்வதற்கான நிலத்தை அமைத்துத் தருகிறான்.

'வகையற' என்பது முறை, படிநிலை, ஒழுங்கு ஆகியவை இல்லாமல் என்று பொருள். படை எவ்வளவு, எதிரி எவ்வளவு, இடம் எது, காலம் எது, துணைகள் யார் என்ற எல்லாவற்றையும் எண்ணாமல் எழுவது, ஆற்றல் இருந்தாலும் அதைப் பயனற்றதாக்கும். ஆற்றல் மட்டும் போதாது; அது ஒழுங்கோடு சேர்ந்தால்தான் வெற்றி.

போர் என்பது இங்கே ஒரு குறியீடு. எந்தப் போட்டியிலும் வழக்கிலும் வாதத்திலும் தொழிலிலும் முன்னேற்பாடு இல்லாமல் இறங்குபவன், தன் எதிராளிக்கே வலுச்சேர்க்கிறான். தவறிழைக்கும்போது எதிராளி அவற்றைப் பயன்படுத்தி முன்னேறுகிறான்.

வேளாண்மையில் ஒருவன் விதையை நன்கு பயிரிடாமல் வயலில் இறைத்தால் அது களைகளுக்குப் பயன்படும்; பயிர் எழாது. அதேபோல, தயாரிப்பில்லாத முயற்சி எதிராளிக்கே விளைச்சலைத் தருகிறது. நம் தவறுகள்தான் அவனுடைய பயிர் வளரும் எரு என்பதும் நினைவில் இருக்க வேண்டும். இதை உணர்ந்தவன் முதலில் தன்னைப் பண்படுத்திக் கொள்கிறான். படை திரட்டுவதற்கு முன் தன் குறைகளைக் களைகிறான்; துணையை உறுதிப்படுத்துகிறான்; எதிரியின் இயல்பை அறிந்துகொள்கிறான். ஒரு மாணவன் தேர்வுக்குத் தயாராகாமல் அறைக்குள் நுழைவது போலத்தான் இதுவும்; தேர்வு எளிதாக இருந்தாலும் அவனுக்குப் பயனில்லை.

ஆகவே ஒரு சண்டை, ஒரு மோதல், ஒரு போட்டி என்று வரும்போது, உணர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு முதலில் தாக்குவது வெற்றியன்று. தன் வலிமையையும் எதிரியின் வலிமையையும் அறிந்து, இடமும் காலமும் தேர்ந்து இறங்குபவனுக்கே நிலையான வெற்றி கிடைக்கும்.

Explanation

Valluvar uses a farming picture here. A 'paathi' is a small plot of soil prepared for planting. A seed that falls there will sprout and grow. 'Pagaivarai paathippaduppathu' therefore means preparing a bed in which to make the enemy grow like a seedling. A man who sets out for war without a plan prepares the ground in which his enemy's victory can grow.

'Vagaiyara' means without method, steps or order. To set out without weighing how large one's own force is and how large the enemy's, where the field is and when the time is right, and who the allies are, makes strength useless even when it exists. Strength alone is not enough; it succeeds only when combined with order.

War here is a symbol. In any contest, lawsuit, debate or business, one who enters without preparation strengthens his rival. Each of his mistakes is used by the opponent to move ahead.

So when it comes to a quarrel, a clash or a competition, striking first under the drive of emotion is not victory. Lasting success belongs to the one who knows his own strength and the opponent's, and chooses place and time before he enters. The farmer does not scatter seed before preparing the plot, and the wise do not step on to the field before preparing themselves.

கதை

மதுராவைத் தாக்கிய ஜராசந்தன்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: கிருஷ்ணன் தன் மாமனான கம்சனைக் கொன்றதும், கம்சனின் மாமனாரான மகத நாட்டு அரசன் ஜராசந்தன் பெருஞ்சினம் கொண்டான். தன் மகள்களின் கணவன் இறந்த துயரத்துக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்று அவன் மதுராவின் மேல் படையெடுத்தான். அவனிடம் பெரும் படை இருந்தது. ஆனால் அவன் திட்டம் எல்லாம் சினத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது.

கிருஷ்ணனும் பலராமனும் மதுராவைக் காக்கும் வழியை முன்பே ஆராய்ந்து, படைத் தலைவர்களோடு கலந்து வைத்திருந்தனர். ஜராசந்தன் படையுடன் வந்தபோது, அவர்கள் படையைச் சிதறடித்தனர். ஜராசந்தனைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டனர் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவன் மீண்டும் மீண்டும் புதிய படைகளைத் திரட்டி வந்தால், அவற்றை அழிப்பதன் மூலம் பூமியின் சுமையைக் குறைக்கலாம் என்பது கிருஷ்ணனின் எண்ணம் என்பது மரபு.

ஜராசந்தன் ஒவ்வொரு தோல்விக்குப் பிறகும் ஜராசந்தனின் பெருமையும் சினமும் மேலும் வளர்ந்தன. 'இம்முறை கூடுதல் படை; இம்முறை நிச்சயம் வெல்வேன்' என்று அவன் தன்னைத் தானே தேற்றிக்கொண்டான். ஆனால் படையின் எண்ணிக்கை மட்டும் வெற்றிக்குப் போதாது என்பதை அவன் அறியவில்லை. ஒழுங்கு, இடம், காலம் மூன்றும் அவனிடம் இல்லை. கணவனை இழந்த மகள்களின் துயரமே அவன் சினத்தின் தொடக்கம்; ஆனால் அந்தச் சினம் அவனுக்கு வழி காட்டவில்லை, பழி வாங்கும் வெறியே அவன் கண் முன் தெரிந்தது.

ஜராசந்தன் பதினேழு முறை படையெடுத்தான். ஒவ்வொரு முறையும் தன் படையை இழந்தான். முந்தைய தோல்வியிலிருந்து எதையும் கற்காமல் மீண்டும் அதே வழியில் வந்தான். ஒவ்வொரு தோல்வியிலும் அவன் தன் பகைவர்களுக்கு வெற்றியின் புகழையே சேர்த்துக் கொடுத்தான்.

பதினெட்டாம் முறை, வேறு ஒரு பகைவனான காலயவனனும் வரப்போவதை அறிந்த கிருஷ்ணன், நகரைக் காக்கத் தீர்மானித்தான். கடலில் ஒரு புதிய நகரம் அமைத்து யாதவர்களை அங்கு குடியேற்றினான். அதுவே துவாரகை. பாதுகாப்பான இடத்தை, தக்க காலத்தில் தேர்ந்து, மக்களின் உயிரைக் காத்தான். இந்தத் தேர்வில் கிருஷ்ணனுக்குக் கோழைத்தனம் இல்லை; திட்டமிட்ட தந்திரம் இருந்தது.

ஜராசந்தனின் படை பெரிதாக இருந்தது. ஆனால் அவன் கணக்கிடாமல் எழுந்ததால் அது பகைவருக்கே பயனாயிற்று. திட்டமின்றி எழுவது பகைவருக்குப் பாத்தி அமைப்பது என்ற குறளின் கருத்து இந்த நிகழ்வில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

A story

Jarasandha Attacks Mathura

From the Bhagavata Purana: When Krishna slew his maternal uncle Kamsa, Jarasandha, king of Magadha and Kamsa's father-in-law, was seized with great anger. To avenge his daughters' grief at their husband's death, he marched against Mathura. He had a mighty army, but all his planning was driven by rage.

Krishna and Balarama had already studied how to defend Mathura. When Jarasandha came with his forces, they scattered the army. They spared Jarasandha himself; the Bhagavata says Krishna reckoned that if he kept returning with fresh armies, the earth's burden would be lightened by destroying them.

Jarasandha attacked seventeen times, and each time lost his army. Having learnt nothing from the earlier defeats, he came again by the same road. With every defeat, he only added to the fame of his enemies' victory.

On the eighteenth occasion, Krishna learned that another enemy, Kalayavana, was also about to come, and decided to protect the city. He built a new city in the sea and settled the Yadavas there. That was Dwaraka. By choosing a safe place at a fitting time he preserved the lives of his people.

Krishna's choice carried no cowardice; it was a calculated strategy.

Jarasandha's army was large, but because he rose without calculation, it only served his enemies. The verse's idea that marching without a plan prepares a bed for the enemy is clear in this story.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒரு மோதலில், சினத்தால் செயல்படுகிறீர்களா அல்லது இடம், காலம், உங்கள் வலிமை ஆகியவற்றை அளந்து பார்த்தீர்களா?

To reflect on

In a conflict you are facing, are you reacting out of anger, or have you measured the ground, the time and your own strength?