மதுரையை எரித்த கண்ணகியின் கண்ணீர்
சிலப்பதிகாரம் தமிழின் முதன்மைக் காப்பியம். புகாரில் வாழ்ந்த வணிகன் மகன் கோவலன், மனைவி கண்ணகி. பிறகு கோவலன் கண்ணகியிடமிருந்து விலகி மாதவியுடன் வாழ்ந்து, செல்வம் இழந்து, திரும்பி வந்தான். இருவரும் வாழ்வைத் தொடங்க மதுரைக்குச் சென்றனர். கண்ணகியின் கால் சிலம்பு ஒன்றை விற்கக் கோவலன் மதுரை கடைத்தெருவுக்குச் சென்றான்.
அந்த நாட்களில் பாண்டிய அரசி கோப்பெருந்தேவியின் சிலம்பு ஒன்றை ஒரு பொற்கொல்லன் திருடியிருந்தான். கோவலன் சிலம்பை விற்க வந்தபோது, அந்தப் பொற்கொல்லன் தன் குற்றத்தை மறைக்க, கோவலனே திருடன் என்று அரசனிடம் பழி சுமத்தினான்.
பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் உண்மையை ஆராயாமல் கோவலனைக் கொல்லுமாறு ஆணையிட்டான். அரச ஆணையால் கோவலன் கொல்லப்பட்டான். நாள்தோறும் நாடி முறை செய்யாத அரசின் விளைவு இதுவே.
செய்தி கேட்ட கண்ணகி அழுது புலம்பினாள். அவள் தன் மற்றொரு சிலம்பைக் கையில் ஏந்தி, அரசவைக்குச் சென்று நீதி கேட்டாள். 'என் கணவன் திருடன் அல்லன்' என்றாள். அவள் சிலம்பு உடைக்கப்பட்டபோது, அதிலிருந்து மாணிக்கப் பரல்கள் சிதறின; அரசியின் சிலம்பில் முத்துப் பரல்கள் இருந்தன. உண்மை வெளிப்பட்டது.
அரசன் தன் தவற்றை உணர்ந்து, 'யானோ அரசன்? யானே கள்வன்' என்று சொல்லி மயங்கி விழுந்து உயிர் நீத்தான்; அரசியும் உயிர் நீத்தாள் என்று காப்பியம் சொல்கிறது. கண்ணகியின் துயரம் அத்துடன் அடங்கவில்லை.
அவள் தன் முலையைத் திருகி எறிந்து, மதுரையை எரியுமாறு சபித்தாள். அவள் கண்ணீரும் கோபமும் தீயாக மாறியது; ஆனால் அந்தத் தீ நல்லவர்களை அழிக்கக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டாள். மதுரையின் செல்வம் எரிந்தது.
இது 555ஆம் குறளின் மிக வலிய எடுத்துக்காட்டு. ஆயுதம் ஏந்திய படை இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் கண்ணீர் ஒரு நகரின் செல்வத்தை அழித்தது. அநீதியின் விளைவு அரசனின் உயிரையும் நகரின் செல்வத்தையும் ஒருசேர எடுத்தது.
நாம் இதில் காணும் பாடம்: அநீதி செய்தவர் கண்ணீரை அலட்சியம் செய்ய முடியாது. சிறியவரின் துயரம் பெரிய அதிகாரத்தையும் வீழ்த்தும்.
கண்ணகியின் கதை தமிழ் மக்களின் நீதி உணர்வின் அடையாளமாக இன்றும் போற்றப்படுகிறது. சாதாரணக் குடிமகளின் குரல் அரசவையை உலுக்கியது என்பதே அதன் பெருமை. அநீதிக்கு எதிரான குரல் எவ்வளவு சிறியதாயினும் அதை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது என்பதை இது நமக்குக் கற்பிக்கிறது.