இந்திர பதவியை இழந்த நகுஷன்
மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்தில் நகுஷனின் கதை வருகிறது. நகுஷன் ஆயுவின் மகன்; புகழ்பெற்ற நல்ல அரசன். விருத்திராசுரனைக் கொன்ற பழியால் இந்திரன் தன் பதவியை விட்டு மறைந்தபோது, தேவர்களும் முனிவர்களும் நகுஷனை இந்திரப் பதவிக்கு அமர்த்தினர். அவன் தவம், அறம் ஆகியவற்றால் அந்தத் தகுதி பெற்றிருந்தான்.
ஆனால் வானுலகின் செல்வமும் அதிகாரமும் அவன் சிந்தனையை மாற்றின. அவன் தன்னை உண்மையான இந்திரனாகவே எண்ணத் தொடங்கினான். இந்திராணியாகிய சசிதேவியைத் தன் மனைவியாக்க விரும்பினான். அவள் இந்திரனுக்கு உண்மையுள்ளவள் என்பதால் மறுத்தாள்.
சசி தேவ குருவான பிருகஸ்பதியிடம் சென்றாள். அவர் அறிவுரைப்படி, 'முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கில் வாருங்கள் என்றால் ஏற்கிறேன்' என்று நகுஷனிடம் சொன்னாள். மதிப்பிழந்த நகுஷன் சிந்திக்காமல் ஏற்றான். ஏழு முனிவர்களைத் தன் பல்லக்கைச் சுமக்கச் செய்தான்.
வேகமாகச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையில், 'சர்ப்ப, சர்ப்ப' (விரைந்து செல்லுங்கள்) என்று கூறி அகத்தியரை உதைத்தான். அகத்தியர் சினந்து, 'நீ பாம்பாக மாறக் கடவாய்' என்று சபித்தார். நகுஷன் அவ்வாறே இந்திரப் பதவியிலிருந்து விழுந்து மலைப்பாம்பானான் என்று பாரதம் சொல்கிறது.
அவன் இழந்தது பதவியை மட்டும் அல்ல. அவன் செல்வம், புகழ், தவம் அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் அழிந்தன. இது 554ஆம் குறள் சொல்லும் 'ஒருங்கு இழக்கும்' நிலை. சிந்தனை இழந்த அதிகாரம் எல்லாவற்றையும் சேர்த்தே இழக்கச் செய்கிறது.
மகாபாரதத்தில் பின்னர் இந்த நகுஷன் மலைப்பாம்பாக இருந்தபோது யுதிஷ்டிரனின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்து சாபம் நீங்கியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. அவன் பணிவின்றி இழந்ததைப் பணிவால் ஒரு அளவு மீட்டான்.
நகுஷனின் வீழ்ச்சி அவன் ஆற்றல் குறைந்ததால் வரவில்லை. நல்லவனாக இருந்தவனும் அதிகாரத்தில் சிந்திக்காமல் நடந்தால் வீழ்வான் என்பதை இது காட்டுகிறது.
நாமும் நம் வெற்றிகளில் செருக்கடையாமல், நம் செயல்களின் விளைவை எண்ணும் பழக்கத்தை நகுஷன் கதையிலிருந்து கற்கலாம்.
நகுஷன் இந்திரப் பதவி பெற்றது அவனது நல்ல குணத்தாலேயே. அதே பதவி அவன் குணத்தைக் கெடுத்தது. அதிகாரம் ஒருவரைச் சோதிக்கிறது என்பதையும், அந்தச் சோதனையில் தேறுவதற்குப் பணிவும் சிந்தனையும் தேவை என்பதையும் இந்தக் கதை அழகாகக் காட்டுகிறது. மகாபாரதம் அவனை முற்றிலும் தீயவனாக ஒதுக்கவில்லை; வீழ்ச்சியில் அவனுக்குத் திருத்தம் கிடைத்ததையும் சொல்கிறது.