Kural 585 · கடாஅ உருவொடு கண்ணஞ்சாது யாண்டும்

விராட நகரில் பாண்டவர்

மகாபாரதத்தின் விராட பருவத்திலிருந்து: சூதாட்டத்தில் தோற்ற பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசமும் ஒரு ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அஞ்ஞாதவாசத்தில் யாரும் தம்மை அடையாளம் காணக்கூடாது; கண்டால் மீண்டும் வனவாசம் என்பது நிபந்தனை. துரியோதனன் தன் ஒற்றர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் அனுப்பி அவர்களைத் தேடச் செய்தான்.

பாண்டவர்கள் விராட மன்னனின் நகரில் வேடம் பூண்டு தங்கினர். யுதிஷ்டிரன் கங்கன் என்ற பெயரில் அரசவையின் சூதுத் துணைவராக ஆனான். பீமன் வல்லபன் என்ற சமையற்காரன். அர்ஜுனன் பிருகன்னளை என்ற பெயரில் அந்தப்புரப் பெண்களுக்கு நடனமும் இசையும் கற்பிக்கும் ஆசிரியர். நகுலன் குதிரைப் பாகன், சகாதேவன் மாட்டுக் காவலன், திரௌபதி சைரந்திரி என்ற அரசியின் பணிப்பெண். ஒவ்வொருவரும் அரச குடும்பத்தின் முன் ஐயத்தை எழுப்பாத தோற்றத்தோடு வாழ்ந்தனர்.

அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய சோதனை என்னவென்றால், வல்லமை மிக்க வீரர்களாக இருந்தும் அதை மறைத்து எளிய பணிகளைச் செய்ய வேண்டியதே. பீமன் மல்யுத்த வீரனை வென்றபோதுகூட, கீசகனை அழித்த செயலை அவன் மிக நுட்பமாகச் செய்தான். எவரைக் கண்டும் அவர்கள் அஞ்சவில்லை; பேச்சில் ஒரு துளி இரகசியமும் வெளிப்படவில்லை. துரியோதனனின் ஒற்றர்கள் இவர்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை.

ஆண்டு முடியும் தறுவாயில் கௌரவர்கள் விராடனின் பசுக்களைக் கவர்ந்தபோது, அர்ஜுனன் வெளிப்பட்டுப் போரிட்டான். அப்போது அவனை அடையாளம் கண்ட துரியோதனன் 'அஞ்ஞாதவாசம் முடியுமுன் வெளிப்பட்டுவிட்டனர்' என்று முழங்கினான். ஆனால் பீஷ்மர் கணக்கிட்டுப் பார்த்து, ஆண்டு ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டது என்று உறுதிப்படுத்தினார் என்று மரபு கூறுகிறது.

அந்த ஒரு வருடமும் பாண்டவர்கள் தம் அடையாளத்தை மட்டுமன்றி, தம் கோபத்தையும் மறைத்தனர். திரௌபதி அவமதிக்கப்பட்ட போதும், பீமன் கொதித்தபோதும் அவர்கள் பொறுமை காத்தனர். வாய்ப்பு வரும் வரை காத்திருக்கும் மனத்திண்மை வெற்றிக்குத் தேவையான பண்பு என்பதை அவர்கள் வாழ்க்கை நமக்குக் காட்டுகிறது.

ஒற்றனுக்கு வள்ளுவர் கூறும் பண்புகளான ஐயம் எழுப்பாத தோற்றம், அச்சமின்மை, இரகசியம் காத்தல் ஆகியவற்றை இந்த ஒரு வருடம் முழுவதும் பாண்டவர்கள் வியக்கத்தக்க முறையில் பின்பற்றினர். அவர்கள் ஒற்றர்கள் அல்லர்; ஆனால் அந்தப் பண்புகளின் ஒழுக்கத்தை இக்கதை நமக்குக் காட்டுகிறது.

இக்கதை நமக்குத் தரும் இன்னொரு பாடம்: உண்மையான வலிமை பெருமை பேசுவதில் இல்லை, தேவையான நேரம் வரை அடங்கியிருப்பதில் உள்ளது.

The Pandavas in Virata's City

From the Virata Parva of the Mahabharata: having lost at dice, the Pandavas had to undergo twelve years of forest life and one year of incognito life. In the incognito year no one must recognise them; if recognised, they would go back to the forest. Duryodhana sent his spies in all directions to search for them.

The Pandavas lived in disguise in the city of King Virata. Yudhishthira became Kanka, the king's companion at dice. Bhima became Vallabha, a cook. Arjuna became Brihannala, a teacher of dance and music to the women of the inner palace. Nakula became a horse keeper, Sahadeva a cowherd, and Draupadi Sairandhri, a maid to the queen. Each lived before the royal family with an appearance that raised no suspicion.

Their greatest test was that, though mighty warriors, they had to hide it and do humble tasks. Even when Bhima defeated a wrestler, he did the killing of Keechaka with great discretion. They feared no one's eyes, and not a drop of secret slipped from their speech. Duryodhana's spies could not find them.

As the year was ending, when the Kauravas raided Virata's cattle, Arjuna came forward and fought. Duryodhana, recognising him, roared that they had been revealed before the incognito period ended. But Bhishma, tradition says, reckoned and confirmed that the year had already ended.

The qualities Valluvar names for a spy, an unsuspicious appearance, fearlessness and keeping secrets, were followed wonderfully by the Pandavas throughout that year. They were not spies, but the story shows us the discipline of those qualities.