வெஃகாமை

நகுஷனின் வீழ்ச்சி

இது மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வம், அனுசாசன பர்வம், பாகவத புராணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் நகுஷனின் கதை. நகுஷன் சந்திர வம்சத்தில் பிறந்த அரசன். அவன் அறமும் வீரமும் நிறைந்தவன்; பல வேள்விகள் செய்தவன். அவன் புகழ் காரணமாக ஒரு காலத்தில் தேவர்கள் அவனை இந்திரப் பதவியில் அமர்த்தினர் என்று கதை கூறுகிறது. இந்திரன் வலாசுரனைக் கொன்ற பாவத்தால் மறைந்து போன நேரத்தில், தேவலோகத்துக்குத் தலைவன் தேவைப்பட்டான். நகுஷன் அந்தப் பதவியை ஏற்றான்.

தொடக்கத்தில் அவன் நீதியோடு ஆட்சி செய்தான். ஆனால் அதிகாரம் அவன் மனத்தை மெல்ல மெல்ல மாற்றியது. இந்திரப் பதவி கிடைத்தது மட்டும் போதாது; அதற்குரிய அனைத்தும் தனக்கு வேண்டும் என்று நினைத்தான். இந்திரனின் அரண்மனை, செல்வம், ஐராவதம் ஆகியவற்றோடு இந்திரனின் மனைவி இந்திராணியையும் அடைய ஆசைப்பட்டான். இந்திராணி தன் கணவனுக்கு உண்மையுடையவள். அவள் தேவர்களின் குரு பிருகஸ்பதியிடம் அடைக்கலம் தேடினாள். "நகுஷன் என்னை நெருங்குகிறான்; என்ன செய்வது?" என்று கேட்டாள்.

பிருகஸ்பதி அவளுக்கு ஒரு வழி சொன்னார். இந்திராணி நகுஷனிடம் சென்று, "உங்களை நான் ஏற்கிறேன்; ஆனால் எனக்கு ஒரு நிபந்தனை. முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கில் ஏறி என்னிடம் வாருங்கள்" என்றாள். செல்வச் செருக்கும் காம ஆசையும் மிகுந்த நகுஷன் அதற்கு உடனே ஒப்புக்கொண்டான். அவன் ஏழு முனிவர்களைப் பல்லக்குத் தூக்கச் செய்தான். அவர்களில் அகத்திய முனிவரும் ஒருவர் என்று கதை சொல்கிறது.

பல்லக்கு நகரும் வேகம் அவனுக்குப் போதவில்லை. அவசரத்தில் அவன் அகத்தியரை காலால் உதைத்து, "சர்ப்ப! சர்ப்ப!" (விரைவாக! விரைவாக!) என்று ஆணையிட்டான். சினம் கொண்ட அகத்தியர், "நீ பாம்பாகக் கடவாய்" என்று சாபமிட்டார். அதே நொடியில் நகுஷன் பல்லக்கிலிருந்து விழுந்து மலைப்பாம்பாக மாறினான்.

தனக்கு உரிமையில்லாத இந்திராணியை விரும்பியதாலும், முனிவர்களை இகழ்ந்ததாலும் நகுஷன் இந்திரப் பதவியை இழந்தான். பல ஆண்டுகள் பாம்பு வடிவில் துயருற்றான். பின்னர் பாண்டவர்களின் வனவாசத்தின்போது பீமனைப் பிடித்துக்கொண்டான். யுதிஷ்டிரன் வந்து அவன் கேள்விகளுக்கு அறவழியில் பதில் சொல்லி, நகுஷனின் சாபத்தை நீக்கினான் என்று மரபு உண்டு.

நகுஷனின் கதையில் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று உண்டு: அவன் தீயவனாகப் பிறந்தவன் அல்ல. அவன் அறம் அறிந்தவன், வேள்விகள் செய்தவன், தேவர்களே மதித்தவன். ஆயினும் இல்லாத ஒன்றை விரும்பும் ஆசை அவனுடைய எல்லா நற்பண்புகளையும் மூடிவிட்டது. இது வெஃகுதலின் ஆபத்தான இயல்பு. அது முதலில் மிகச் சிறிய விருப்பமாகத் தோன்றும். 'இந்தப் பதவி எனக்குக் கிடைத்தது; அதோடு இன்னும் ஒன்றும் இருந்தால் என்ன?' என்று மனம் கேட்கத் தொடங்கும். பின்னர் அந்தக் கேள்வி ஆணையாக மாறும். அதிகாரம் கையில் இருக்கும்போது அந்த ஆணையைத் தடுக்க யாரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்ற செருக்கும் சேர்ந்துகொள்ளும்.

இந்திராணியின் அறிவும் இங்கே போற்றத்தக்கது. அவள் வலிமையால் நகுஷனை எதிர்க்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தாள். ஆகவே குருவின் அறிவுரையைக் கேட்டு, அவனுடைய செருக்கே அவனை வீழ்த்தும்படி ஒரு நிபந்தனை வைத்தாள். தன் கற்பையும் கணவனுக்கான விசுவாசத்தையும் காத்துக்கொண்டாள். பின்னர் இந்திரன் மீண்டும் தன் பதவியை அடைந்தான் என்றும் கதை கூறுகிறது. பிறர் உரிமையை மதிப்பவர்களுக்கு இறுதியில் நீதி துணை நிற்கிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

நகுஷன் பாம்பாக இருந்த காலத்திலும் அவனுடைய அறிவு முற்றிலும் அழிந்துவிடவில்லை. யுதிஷ்டிரனின் கேள்விகளுக்கு அவன் கேட்டவை, பதில் சொல்லப்பட்ட விதம் ஆகியவற்றிலிருந்து அவன் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தினான் என்பது தெரிகிறது. தவறை உணர்வது தண்டனையின் முடிவாகவும் தூய்மையின் தொடக்கமாகவும் அமைகிறது. அதனால்தான் அவன் சாபம் நீங்கி மீண்டும் தேவலோகம் சென்றான் என்று மரபு கூறுகிறது.

இந்தக் கதையை இன்றைய வாழ்க்கையோடு பொருத்திப் பார்த்தால், பதவி கிடைத்த ஒருவன் அந்தப் பதவியின் எல்லையைத் தாண்டி அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த நினைப்பது நகுஷனின் மறு வடிவமே. கிடைத்ததற்கு நன்றியுடன் இருப்பதே பதவியைக் காக்கும் வழி என்பதையும், அதிகாரம் எல்லை மீறினால் வீழ்ச்சி நிச்சயம் என்பதையும் இக்கதை நமக்குக் காட்டுகிறது.

பிறருடைய பொருளையும் உரிமையையும் விரும்பிய நகுஷனின் வீழ்ச்சி, அவன் குடும்பம், புகழ், பதவி எல்லாவற்றையும் இழந்த கதை; வெஃகாமையின் உயர்வை எடுத்துச் சொல்கிறது.

The Fall of Nahusha

This is the story of Nahusha from the Udyoga and Anushasana Parvas of the Mahabharata and the Bhagavata Purana. Nahusha was a king of the lunar line, righteous and valiant, a performer of many sacrifices. Because of his renown, the story says, the gods once placed him on Indra's seat. When Indra had gone into hiding because of the sin of killing Vritra, heaven needed a ruler, and Nahusha took up the position.

At first he ruled justly. But power slowly changed his mind. It was not enough to hold Indra's seat; he wanted everything that belonged to it. Along with Indra's palace, wealth and the elephant Airavata, he desired Indra's wife Indrani. Indrani was faithful to her husband. She sought refuge with Brihaspati, the teacher of the gods, and asked, "Nahusha is pressing on me. What shall I do?"

Brihaspati showed her a way. Indrani went to Nahusha and said, "I accept you, but I have one condition. Come to me in a palanquin carried by sages." Proud of his wealth and swollen with desire, Nahusha agreed at once. He made seven sages carry the palanquin, among them, the story says, the sage Agastya.

The palanquin did not move fast enough for him. In his impatience he kicked Agastya and ordered, "Sarpa! Sarpa!" (faster, faster). Angered, Agastya cursed him, "Become a serpent." At that instant Nahusha fell from the palanquin and became a python.

Because he coveted Indrani, who was not his, and insulted the sages, Nahusha lost Indra's seat. For many years he suffered in serpent form. Later, during the Pandavas' forest exile, he seized Bhima. Yudhishthira came and answered his questions in the way of dharma, and the tradition says Nahusha's curse was lifted.

One thing is worth noticing in Nahusha's story: he was not born wicked. He knew dharma, had performed sacrifices, and was honoured by the gods themselves. Yet the desire for what was not his covered all his virtues. That is the dangerous nature of coveting. It first appears as a very small wish. The mind begins to ask, 'This seat has come to me; what if I also had one thing more?' Then the question turns into a command. And when authority is in hand, the pride grows that no one will be there to stop that command.

Indrani's wisdom is also worth praising. She knew she could not resist Nahusha by force. So, taking her teacher's advice, she set a condition by which his own pride would bring him down, and she guarded her chastity and her loyalty to her husband. The story adds that Indra later regained his seat. It shows that justice finally stands by those who respect the rights of others.

Even in his serpent years Nahusha's mind was not wholly destroyed. From the questions he asked Yudhishthira and the way the answers were received, we see that he repented his fault. Recognising a fault becomes both the end of the punishment and the beginning of purity. That, the tradition says, is why the curse ended and he returned to the world of the gods.

Nahusha's fall, losing family, fame and rank by coveting another's wealth and rights, shows the greatness of not coveting.