Kural 669 · துன்பம் உறவரினும் செய்க துணிவாற்றி

சிவனை அடைய பார்வதியின் தவம்

சிவ புராணமும் காளிதாசரின் குமாரசம்பவமும் பார்வதியின் தவத்தைப் பேசுகின்றன. இமவானின் மகளாகப் பிறந்த பார்வதி, தட்சனின் மகளான சதியின் மறுபிறவி என்று மரபு கூறுகிறது. சதி மறைந்த பின் சிவபெருமான் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். பார்வதி சிறுவயதிலிருந்தே அவரையே மணக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்தாள்.

தேவர்கள் காமனை அனுப்பி சிவனின் மனத்தை அசைக்க முயன்றனர்; அவர் நெற்றிக் கண்ணால் அதை எரித்தார். அது கண்ட பார்வதி வருந்தினாலும் மனம் தளரவில்லை. அழகால் அல்ல, தவத்தால் அவரை அடைவேன் என்று தீர்மானித்துத் தன் அரண்மனை சுகங்களை விட்டு வனம் சென்றாள். தாய் மேனை, 'உமா, தவம் வேண்டாம்' என்று கூறியதால் அவளுக்கு 'உமா' என்ற பெயர் வந்ததாகப் புராணம் கூறும்.

பார்வதி கோடை வெயிலில் நான்கு பக்கமும் தீ மூட்டி நடுவில் அமர்ந்தாள்; மழையிலும் குளிரிலும் நீரில் நின்றாள். இலைகளைக் கூட உண்ணாமல் தவம் புரிந்ததால் 'அபர்ணா' என்று அழைக்கப்பட்டாள். ஒரு பிரம்மச்சாரி வடிவில் வந்த சிவன் அவளைச் சோதித்தார்: சிவனைப் பற்றி இகழ்ந்து பேசினார். பார்வதி சினத்துடன் மறுத்து, 'என் மனம் அவரிடம் மட்டுமே' என்று நின்றாள். அப்போது சிவன் தன் உருவில் தோன்றி அவளை ஏற்றார்.

பார்வதியின் தவம் காலம் கடந்தும் பேசப்படுகிறது. கடினமான விரதங்களும் முயற்சிகளும் இறுதியில் மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்ற நம்பிக்கையை அது நமக்கு வழங்குகிறது. அந்த நம்பிக்கையே உறுதியின் ஊற்று.

பார்வதியின் இந்தப் பயணம் பக்தர்களுக்கு இன்றும் ஊக்கம் தருகிறது. நோன்பு, விரதம், தவம் ஆகியவற்றை மேற்கொள்வோர் இந்தக் கதையை நினைத்துத் தம் உறுதியை வலுப்படுத்துகின்றனர்.

தவத்தின் காலத்தில் பார்வதி எந்த நிலையிலும் புலம்பவில்லை. காலம் நீண்டாலும் அவளுடைய உள்ளம் தெளிவாக இருந்தது. உடல் வருத்தத்தைவிட, இலக்கின் இனிமை அவளுக்கு அதிகமாகத் தெரிந்தது. சிவபெருமான் அவளது தவத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோது அவளது துன்பம் அனைத்தும் மகிழ்ச்சியாக மாறின. சிவ-சக்தி இணைவு படைப்பின் அடிப்படை என்று சைவ மரபு போற்றுகிறது. அதன் தொடக்கமாக அமைந்தது இந்த உறுதியான தவம். துன்பத்தை எதிர்கொண்டு இன்பத்தை அடைந்த பார்வதியின் வாழ்வு இக்குறளின் உயிருள்ள விளக்கம் ஆகும்.

இந்தத் தவத்தின் துன்பங்கள் அவளுக்கு இன்பம் தரும் வாழ்வின் தொடக்கமாயின. சிவன்-பார்வதியின் திருமணம் உலகுக்கு நன்மையாயிற்று. இதுவே 'துன்பம் உறவரினும் செய்க துணிவாற்றி இன்பம் பயக்கும் வினை'.

Parvati's Tapas to Win Shiva

The Shiva Purana and Kalidasa's Kumarasambhava speak of Parvati's tapas. Parvati, born as the daughter of Himavan, is held by tradition to be the rebirth of Sati, daughter of Daksha. After Sati was gone, the Lord Shiva stayed in deep meditation. From childhood Parvati was firm that she would wed him alone.

The devas sent Kama to stir Shiva's mind, and Shiva burned him with the eye on his forehead. Seeing this, Parvati grieved but did not lose heart. She resolved to win him not by beauty but by tapas, left the comforts of the palace and went to the forest. The Purana says her mother Mena said, 'U ma, do not do tapas,' and so she got the name Uma.

In summer Parvati sat among four fires lit around her; in rain and cold she stood in water. Because she did tapas without even eating leaves she was called Aparna. Shiva came in the form of a young celibate student and tested her, speaking ill of Shiva. Parvati refused in anger and stood firm: 'My mind is on him alone.' Then Shiva appeared in his own form and accepted her.

The hardships of this tapas became the beginning of a life of joy for her. The marriage of Shiva and Parvati brought good to the world. This is 'thunbam uravarinum seyka thunivaatri inbam payakkum vinai'.