Kural 683 · நூலாருள் நூல்வல்லன் ஆகுதல் வேலாருள்

இராமர் பாராட்டிய அனுமனின் சொல்

இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலிருந்து. இராமனும் இலக்குவனும் சீதையைத் தேடி ரிஷ்யமூக மலைக்கு வந்தபோது, சுக்ரீவன் அவர்களைக் கண்டு அஞ்சினான். அவர்கள் வாலியால் அனுப்பப்பட்டவர்களா என்று தெரிந்து வர அவன் தன் அமைச்சனான அனுமனை அனுப்பினான். அனுமன் ஒரு பிரம்மசாரி வடிவில் அவர்களிடம் சென்றான்.

பணிவோடு அவர்களை வணங்கி, அவர்கள் யார், ஏன் இங்கு வந்தார்கள் என்று இனிமையாகக் கேட்டான். அவன் பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லும் தெளிவாகவும் பிழையின்றியும் இருந்தது. வார்த்தைகள் அவசரமின்றி, ஒன்றோடொன்று பொருந்தி, முகத்திலோ குரலிலோ எந்தக் கோணலும் இல்லாமல் வெளிவந்தன.

அவன் பேசி முடிந்ததும் இராமர் இலக்குவனிடம் திரும்பி, 'இவன் வேதங்களில் தேர்ந்தவன்; இலக்கணம் நன்கு அறிந்தவன். இவ்வளவு பேசியும் ஒரு சொல்லிலும் பிழையில்லை; முகத்தில் குறையில்லை; குரலில் தடுமாற்றமில்லை. இத்தகைய தூதன் யாரிடம் இருக்கிறானோ அவனுடைய பகைவனும் அவன் வார்த்தையால் வாளைத் தாழ்த்துவான்' என்று பாராட்டினார் என்று இராமாயணம் சொல்கிறது.

இங்கே அனுமன் அறிவு, இலக்கணம், அமைதி ஆகியவற்றால் பெரியவர்களின் அவையிலும் மதிப்புப் பெறுபவனாக இருந்தான். கற்றவர்களுக்குள் கற்றவன் என்றும், அரசர்களிடையே நின்று சொல்லும் திறன் உடையவன் என்றும் இதைச் சொல்லலாம். தன் கல்வியை அவன் தற்பெருமைக்காகப் பயன்படுத்தவில்லை. தன் தலைவனுக்காகவும் ஒரு நட்புக்கான தொடக்கத்துக்காகவும் அதைப் பயன்படுத்தினான்.

அந்தச் சந்திப்பே பின்னாளில் இராமன்-சுக்ரீவன் நட்புக்கு அடிகோலியது. ஒரு தூதனின் சொல் சரியாகவும் இனிமையாகவும் இருந்தால் அது அரசர்களிடையே நட்பை உண்டாக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

அனுமனின் இந்தப் பேச்சு இராமனின் மனத்தில் மட்டுமல்ல, சுக்ரீவனுக்குத் திரும்பிச் சென்ற செய்தியிலும் நம்பிக்கையை உண்டாக்கியது. கற்றவனின் ஒரு சந்திப்பு இரு அரசுகளுக்கிடையே நட்புக்கும் கூட்டுறவுக்கும் வழிவகுக்கும் என்பதற்கு இதுவே சான்று. அவன் காட்டிய அடக்கம்தான் அவனது கல்விக்கு அழகு சேர்த்தது. கற்றும் அடங்கி நிற்கும் பண்பு தூதனின் பெருமையை இன்னும் உயர்த்துகிறது.

இராமனின் இந்தப் பாராட்டு அனுமனின் பணிவை மேலும் உயர்த்தியது. கற்றவனுக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான மதிப்பு, அவன் தன்னைப் பற்றிப் பேசாமலேயே பிறர் பேசுவதாகும். அனுமன் தன்னைப் பற்றிப் பெரிதாகச் சொல்லாமல் தன் தலைவனின் செய்தியையே முன்வைத்தான்.

அனுமன் பேசிய விதம் சுக்ரீவனின் நட்புக்கும் இராமனின் நம்பிக்கைக்கும் வாசலானது; இதுவே கற்றவன் சொல்லின் சிறப்பு.

Hanuman's Speech Praised by Rama

From the Kishkindha Kanda of the Ramayana. When Rama and Lakshmana came to Mount Rishyamukha in search of Sita, Sugriva was alarmed at the sight of them. To find out whether Vali had sent them, he dispatched his minister Hanuman, who approached them in the guise of a brahmachari.

Hanuman bowed to them respectfully and asked sweetly who they were and why they had come. Every word he spoke was clear and free of error. His words came without haste, fitted one to another, and neither his face nor his voice showed any awkwardness.

When he finished, Rama turned to Lakshmana and praised him, as the Ramayana records: 'This one is learned in the Vedas and well versed in grammar. He has spoken so much and not a single word is faulty; his face shows no flaw and his voice no stumbling. Even the enemy of a king who has such a messenger will lower his sword at his words.'

Here Hanuman won respect in the company of great persons through knowledge, grammar and calm. He could be called a master among the learned and a speaker able to stand among kings. He did not use his learning for self-praise; he used it for his master and for the beginning of a friendship.

That very meeting laid the ground for the later friendship of Rama and Sugriva. It is a good example of how a messenger whose speech is correct and sweet can create friendship between rulers.