Kural 682 · அன்பறிவு ஆராய்ந்த சொல்வன்மை தூதுரைப்பார்க்கு

சீதையிடம் அனுமன்

இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலிருந்து. இலங்கையின் அசோகவனத்தில் சீதை இராட்சசிகளின் காவலுக்குள் துயரத்தோடு அமர்ந்திருந்தாள். இராவணன் அவளை அச்சுறுத்தியதை முடித்துச் சென்ற பிறகு, ஒரு மரத்தின் மேல் மறைந்திருந்த அனுமன் இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவளிடம் எப்படிப் பேசத் தொடங்குவது என்று அவன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான்.

திடீரென ஒரு வானரம் அவள் முன் தோன்றினால் அவள் இராவணனின் மாயம் என்று அஞ்சக்கூடும். சமஸ்கிருதத்தில் கரடுமுரடாகப் பேசினால் அவள் மேலும் அஞ்சலாம். ஆகவே அவன் மென்மையான, எளிய மொழியில், மனிதர்களுக்கு விளங்கும் அன்புச் சொற்களில் பேச முடிவு செய்தான். மரத்தின் மேலிருந்தபடியே, இராமனின் புகழை மெல்ல இனிய குரலில் பாடத் தொடங்கினான்.

இராமனின் வம்சம், அவர் பிறப்பு, காட்டுக்கு வந்த செய்தி, சீதை கவரப்பட்ட வரலாறு என்று ஒவ்வொன்றையும் வரிசையாக, மனம் கனியும்படி சொன்னான். சீதை கண்ணீரோடு மேலே பார்த்தாள். அன்பு நிறைந்த அந்தக் குரல் அவள் ஐயத்தை மெல்லக் கரைத்தது. அனுமன் மெதுவாக இறங்கி வந்து கைகூப்பி நின்றான்.

அதன் பிறகும் சீதைக்கு ஐயம் இருந்தது. அவன் எப்படி இங்கு வந்தான், இராவணனின் மாயாவியா என்று வினவினாள். அனுமன் அவளுக்கு உறுதி தர இராமனின் மோதிரத்தைக் காட்டினான். அவளுக்கு இராமனைப் பற்றி அவன் சொன்ன விவரங்கள் எல்லாம் உண்மையாக இருந்தன. சீதை மோதிரத்தை நெஞ்சோடு அணைத்து அழுதாள்.

அன்பு இருந்ததால் அனுமன் அவள் மனம் அறிந்து பேசினான்; அறிவு இருந்ததால் எப்படி அணுக வேண்டும், என்ன அடையாளம் காட்ட வேண்டும் என்று உணர்ந்தான்; சொல்வன்மை இருந்ததால் அவள் அச்சத்தைக் கரைத்து நம்பிக்கையை எழுப்பினான். இந்த மூன்றும் ஒன்றாகக் கூடியதால் இலங்கையின் இருண்ட வனத்தில் முதல் ஒளி பிறந்தது.

அனுமனின் இந்த அணுகுமுறை பிற்காலத்தில் வந்த தூதர்களுக்கு ஒரு பாடமாயிற்று. அச்சத்தில் இருப்பவரிடம் செய்தியை அவசரமாகக் கொட்டுவதைவிட, முதலில் அவர் மனம் ஆறும்படி பேசுவதே சிறந்தது. ஒரு குழந்தையிடமோ, துயரத்தில் இருக்கும் ஒரு முதியவரிடமோ பேசும்போதும் நாம் இதே முறையைப் பின்பற்றலாம். முதலில் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு உணர்வைத் தருவது, பிறகு செய்தியைச் சொல்வது. அதுவே அன்பும் அறிவும் சொல்வன்மையும் இணைந்த பேச்சு.

இவ்வாறு பேச்சில் அன்பைப் பொழிந்த அனுமன், சீதையின் நம்பிக்கையை முதலில் வென்றான். அந்த நம்பிக்கை இல்லாமல் எந்தச் செய்தியும் அவள் மனத்தில் தங்கியிருக்காது. செய்தியைவிட, அதைச் சொல்லும் முறை முதலில் உள்ளத்தைத் திறக்கிறது என்பதே இங்கே பாடம்.

Hanuman Before Sita

From the Sundara Kanda of the Ramayana. In the Ashoka grove of Lanka, Sita sat in sorrow under the guard of rakshasis. After Ravana had finished threatening her and left, Hanuman, hidden in a tree, had watched it all. He thought long about how to begin speaking to her.

If a monkey suddenly appeared before her, she might fear it was one of Ravana's illusions. If he spoke in harsh Sanskrit, she might be more frightened. So he decided to speak in a soft and simple language, in loving words that a human being could understand. From the tree where he sat, he began to sing softly in a sweet voice of the glory of Rama.

He told her, in order and with gentle feeling, of Rama's lineage, his birth, his coming to the forest and the abduction of Sita. Sita looked up with tears. That affectionate voice slowly dissolved her doubts. Hanuman came gently down and stood with folded hands.

Even then Sita had doubts. How had he come, was he some magician of Ravana's? To reassure her Hanuman showed Rama's ring. Everything he told her about Rama was true. Sita pressed the ring to her heart and wept.

Because of love, Hanuman understood her heart as he spoke; because of wisdom, he knew how to approach her and what sign to show; because of eloquence, he melted her fear and raised her trust. When the three came together, the first light was born in the dark grove of Lanka.