அன்னத்தின் தூது
மகாபாரதத்தின் நளோபாக்கியானத்திலிருந்து. நிஷத நாட்டு மன்னன் நளன் அழகிலும் நற்பண்பிலும் சிறந்தவன். ஒரு நாள் தன் அரண்மனைத் தோட்டத்தில் பொன் நிறமுடைய அன்னப் பறவைகளைக் கண்டான். அவற்றுள் ஒன்றைக் கையால் பிடித்தான். அந்த அன்னம் மனிதர் மொழியில் பேசி, 'அரசே, என்னை விட்டுவிடுங்கள். பதிலாக நான் உங்களுக்கு ஒரு நன்மை செய்வேன். விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தியிடம் உங்கள் புகழைச் சொல்வேன்' என்றது. நளன் அதை விடுவித்தான்.
அன்னம் விதர்ப்ப நாட்டுக்குப் பறந்தது. தமயந்தி தோழியர் நடுவில் தோட்டத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தாள். அன்னம் அவள் அருகே இறங்கியது. அது நீண்ட உரை நிகழ்த்தவில்லை. அதுவும் கடுமையான சொல்லோ, தேவையற்ற சொல்லோ பேசவில்லை. 'நிஷத நாட்டு நளன் மனிதர்களுள் மிகச் சிறந்தவன். உன்னுடன் சேர்ந்தால் இருவரும் ஒப்பற்றவராவீர்' என்று இனிய குரலில் சுருக்கமாகச் சொன்னது.
அந்தச் சில சொற்கள் தமயந்தியின் உள்ளத்தில் ஆழமாக ஊன்றின. அவள் நளனை நேரில் காணாமலேயே அவனை நினைக்கத் தொடங்கினாள். அன்னம் மீண்டும் நளனிடம் சென்று தமயந்தியின் அன்பைத் தெரிவித்தது. இருவரின் உள்ளங்களிடையே இனிய செய்தி இரு திசையிலும் பாய்ந்தது.
பறவையின் இந்தத் தூது, சொற்கள் குறைவாக இருந்தும் எவ்வளவு பயன் தரும் என்பதைக் காட்டுகிறது. நளனின் புகழைப் பெருமையாகச் சொல்லாமல், அன்பாகச் சொன்னது. தமயந்தியை வற்புறுத்தாமல், மெல்ல அவள் மனம் இயல்பாக நாடும் வழியைக் காட்டியது. இறுதியில் இருவரும் இணைவதற்கு வழி கிடைத்தது.
சுருக்கமும் இனிமையும் தேவையற்றதை நீக்கிய தெளிவும் சேர்ந்த சொற்கள் ஒரு பெரிய பயனைத் தருகின்றன என்பதற்கு இந்த அன்னமே எடுத்துக்காட்டு. வள்ளுவர் இந்தக் குறளில் சொல்லும் தூதனின் பேச்சு அது போன்றதே.
அன்னத்தின் சில சொற்கள் தமயந்தியின் மனத்தில் ஆண்டுக்கணக்கான உரையை விடப் பெரிய அதிர்வை உண்டாக்கின. சொல்லின் எடை அதன் நீளத்தில் இல்லை, அதன் நேர்மையிலும் இனிமையிலும் இருக்கிறது. வள்ளுவர் தூதனுக்குச் சொல்லும் அறிவுரை இதுதான்; குறைவாகப் பேசு, இனிமையாகப் பேசு, பயனுடன் பேசு.
அன்னம் இரு உள்ளங்களுக்கிடையே ஒரு பாலமாக நின்றது. அதன் இனிய தூது இல்லாவிட்டால் இருவரும் ஒருவரையொருவர் அறியாமலே இருந்திருக்கக் கூடும். நல்ல வார்த்தை எவ்வளவு சிறியதாயினும் வாழ்வின் திசையையே மாற்றும்.