Kural 752 · இல்லாரை எல்லாரும் எள்ளுவர் செல்வரை

திருமணப் பந்தியில் ஆசிரியர்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. ஒரு சிற்றூரில் ஒரு பெரிய திருமண விருந்து நடந்தது. மணமகன் வீட்டார் செல்வந்தர்கள். ஊரில் பெரிய நிலத்தின் உரிமையாளரும் வட்டிக்கடை வைத்திருப்பவருமான கந்தசாமி முதலியார் விருந்துக்கு வந்தார். அவருக்கு முன்வரிசையில் மிக உயர்ந்த இருக்கையும் முதல் இலையும் தரப்பட்டன.

அதே நேரத்தில் ஊரில் ஐம்பது ஆண்டுகள் பள்ளியில் பாடம் நடத்திய முதிய ஆசிரியர் ராமசாமி ஐயா வந்தார். அவர் எளிய உடையில், கையில் ஒரு குடையுடன் நின்றார். பந்தி மேற்பார்வையாளர் அவரை யாரென்று கவனிக்காமல், 'பின் வரிசையில் இடம் உள்ளது, அங்கு அமருங்கள்' என்றார். ஆசிரியர் அமைதியாகப் பின்னே சென்று அமர்ந்தார்.

முன்வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு இளைஞன் இதைப் பார்த்தான். அவன் சிறுவயதில் அந்த ஆசிரியரின் மாணவன்; இப்போது பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவன். அவன் எழுந்து ஆசிரியரிடம் சென்று பணிவுடன் வணங்கினான். 'ஐயா, நீங்கள் இங்கே ஏன்? தயவுசெய்து முன்னே வாருங்கள்' என்று தன் இருக்கையை அவருக்கு விட்டுக்கொடுத்தான்.

விருந்தில் இருந்தவர்கள் இதைக் கவனித்தனர். பந்தி மேற்பார்வையாளர் வெட்கப்பட்டு, ஆசிரியரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். கந்தசாமி முதலியாரும் எழுந்து, 'என் பிள்ளைகளுக்கும் இவரே எழுத்தறிவித்தார்; நான் மறந்துவிட்டேன்' என்று தாழ்மையுடன் கைகூப்பினார்.

ஆசிரியர் புன்னகையுடன், 'தம்பி, நான் அமர்ந்த இடம் எனக்குப் பெரிதல்ல. ஆனால் உலகில் செல்வம் பார்த்து இடம் தரும் வழக்கம் இருக்கிறது என்பதைத் திருக்குறள் சொல்லும்: இல்லாரை எல்லாரும் எள்ளுவர், செல்வரை எல்லாரும் செய்வர் சிறப்பு. அதை நாம் மாற்ற முயல வேண்டும்' என்றார்.

அன்றிலிருந்து அந்த ஊரில் பந்திகளில் பெரியவர்களுக்கும் முதியவர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் முதலிடம் தரும் வழக்கம் வளர்ந்தது. அந்த இளைஞனின் சிறிய செயல் ஊரின் பழக்கத்தையே மாற்றியது.

அந்த ஆசிரியர் தம் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் செல்வத்தைத் தேடவில்லை; ஆனால் அவரால் கற்றவர்கள் ஊர் முழுதும் பரவியிருந்தனர். அவரது உண்மையான செல்வம் அவரது மாணவர்கள் என்பதையே அன்றைய நிகழ்வு உணர்த்தியது. கல்வியும் நல்ல மாணவர்களும் தரும் மதிப்பு செல்வம் தரும் மதிப்பைவிட நிலையானது என்பதை ஊரார் அன்று நன்கு புரிந்துகொண்டனர். பிறகு பந்தியில் இடம் தருவதில் மட்டுமின்றி, ஊர்ப் பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் முதியவருக்கு முதன்மை தரும் வழக்கம் வளர்ந்தது.

The Teacher at the Wedding Feast

This is an imagined tale. In a small town a big wedding feast was held. The bridegroom's family were wealthy. Kandasamy Mudaliar, a big landowner and moneylender of the town, came to the feast. He was given the highest seat in the front row and the first leaf.

At the same time the old teacher Ramasamy Aiyah, who had taught in the school for fifty years, arrived. In simple clothes, he stood with an umbrella in hand. The feast supervisor, without noticing who he was, said, 'There is room in the back row, sit there.' The teacher quietly went to the back and sat.

A young man seated in the front row saw this. In childhood he had been the teacher's student; he now worked in a large company. He rose, went to the teacher and bowed respectfully. 'Sir, why are you here? Please come forward,' he said, giving the teacher his own seat.

Those at the feast noticed it. The supervisor, ashamed, asked the teacher's pardon. Kandasamy Mudaliar also rose and folded his hands humbly, saying, 'He taught my children their letters too; I forgot.'

The teacher said with a smile, 'Son, the place where I sit is nothing to me. But the Tirukkural tells us that the world has the habit of giving places by wealth: all scorn the poor and all honour the rich. We should try to change that.'

From that day the custom grew in that town of giving first place at feasts to elders, the aged and teachers. The young man's small act changed the town's habit.