Kural 754 · அறன்ஈனும் இன்பமும் ஈனும் திறனறிந்து

துலாதாரன் என்ற வணிகன்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் ஜாஜலி முனிவரும் துலாதாரன் என்ற வணிகரும் சந்தித்த கதை வருகிறது. ஜாஜலி கடுமையாகத் தவம் செய்த முனிவர். ஒருமுறை அவர் தவத்தில் மிகுந்து இருந்தபோது அவர் தலையில் பறவைகள் கூடு கட்டி முட்டையிட்டன. அவர் அசையாமல் இருந்து பறவைக் குஞ்சுகள் பறந்து செல்லும் வரை காத்திருந்தார். அப்போது 'என்னைவிடச் சிறந்த தவசி யாருமில்லை' என்ற பெருமை அவர் மனத்தில் தோன்றியது.

அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு குரல், 'ஜாஜலியே, காசியில் வாழும் வணிகர் துலாதாரன் உன்னைவிட அறநெறி அறிந்தவர்' என்றது. ஜாஜலி வியப்புடன் காசிக்குச் சென்று துலாதாரனைச் சந்தித்தார். துலாதாரன் ஒரு எளிய கடையில் வாசனைப் பொருள்களை விற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

துலாதாரன் ஜாஜலியை வரவேற்றுப் பேசினார். 'நான் எவ்வளவு சிறிய செல்வமாயினும் நேர்மையாகவே ஈட்டுகிறேன். என் எடைத் துலாக்கோல் எப்போதும் சரியாக இருக்கும். யாரையும் ஏமாற்றுவதில்லை. எல்லா உயிர்களிடமும் அன்பு காட்டுகிறேன். இதுவே என் அறம்' என்றார். வணிகம் செய்வதிலும் ஒருவர் உயர்ந்த அறத்தை அடைய முடியும் என்பதை அவர் எடுத்துரைத்தார்.

அவர் மேலும், 'தவம் செய்வதால் மட்டும் அறம் அமையாது. நாள்தோறும் நாம் செய்யும் செயலும், நம் சொல்லும், நம் நேர்மையும், பிறரிடம் காட்டும் இரக்கமும் சேர்ந்தே அறமாகின்றன' என்றார். ஜாஜலி தம் செருக்கை உணர்ந்து பணிவுடன் அவரை வணங்கினார் என்று பாரதம் கூறுகிறது.

இந்தக் கதை 'திறனறிந்து தீதின்றி வந்த பொருள் அறன் ஈனும்' என்ற குறளின் உயிர்ப்பான உதாரணம். துலாதாரனின் நேர்மையான செல்வம் அவருக்கு அறத்தையும் மனநிறைவையும் தந்தது. அவரிடம் இருந்த செல்வம் சிறியது; ஆனால் அதன் வழி தூய்மையானது. தொழிலில் நேர்மை என்பது தவம் போன்ற உயர்வு பெறும் என்பதை இக்கதை சொல்கிறது.

துலாதாரனின் கதை இன்னொரு நுட்பத்தையும் காட்டுகிறது. ஜாஜலி தவத்தில் உயர்ந்தவராயினும், மக்களிடையே பழகி நேர்மையான வாழ்வு வாழ்வதே அறத்தின் முழுமை என்று துலாதாரன் போதித்தார். தவமும் தொழிலும் இரு வேறு பாதைகள்; இரண்டிலும் நேர்மையும் இரக்கமும் இருந்தால் அறம் நிறைவடையும். சமூகத்தில் ஒவ்வொருவரும் தம் பணியில் நேர்மையைக் கடைப்பிடித்தால் அது தவத்துக்கு நிகரான பெருமை உடையது என்பதே பாரதம் சொல்லும் செய்தி.

Tuladhara the Honest Merchant

In the Shanti Parva of the Mahabharata comes the story of the sage Jajali and the merchant Tuladhara. Jajali was a sage who practised severe austerity. Once, when deeply absorbed in penance, birds built a nest on his head and laid eggs. He stayed still, waiting until the chicks flew away. Then the pride arose in his mind, 'There is no ascetic greater than I.'

Then a voice from the sky said, 'Jajali, the merchant Tuladhara of Kashi knows dharma better than you.' Jajali went in wonder to Kashi and met Tuladhara. Tuladhara was selling fragrant goods in a simple shop.

Tuladhara welcomed Jajali and spoke: 'However small my wealth, I earn it honestly. My weighing balance is always exact. I cheat no one. I show kindness to all beings. This is my dharma.' He pointed out that even in trade one can reach a high dharma.

He added, 'Dharma does not come from penance alone. The work we do each day, our word, our honesty and the compassion we show to others together make dharma.' Jajali, realising his pride, bowed to him humbly, says the Mahabharata.

This story is a living example of the couplet 'wealth that came by right means without evil yields dharma'. Tuladhara's honest wealth gave him dharma and contentment. His wealth was small, but its path was pure. The story says that honesty in one's occupation is as high as penance.