Kural 759 · செய்க பொருளைச் செறுநர் செருக்கறுக்கும்

கடை வீதியின் இரு வணிகர்கள்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. ஒரு கோயில் நகரத்தின் கடைவீதியில் இரு வணிகர்கள் கடை வைத்திருந்தனர். ஒருவர் பழம்பெரும் வியாபாரி சங்கரலிங்கம்; மற்றொருவர் புதிதாக வந்த இளைஞர் குமரன். சங்கரலிங்கம் குமரனைக் கண்டு எள்ளி நகைத்தார். 'நீ எப்படி இந்த வீதியில் நிற்கப் போகிறாய்? உன்னிடம் பணமும் இல்லை, பெயரும் இல்லை' என்றார். அவர் கடையைப் பார்த்து அவமதிப்பாகப் பேசுவார்.

குமரன் அவர் சொற்களால் தளரவில்லை. அவன் தன் தந்தையிடம் கற்ற நேர்மையையும் சிக்கனத்தையும் கடைபிடித்தான். அவன் ஒவ்வொரு நாளும் சிறிது சிறிதாக லாபத்தைச் சேர்த்து, அதில் ஒரு பகுதியை மீண்டும் தொழிலில் முதலீடு செய்தான். சில ஆண்டுகளில் அவன் கடை பெரியதாக வளர்ந்தது.

ஒரு ஆண்டு திருவிழாவுக்குப் பெரும் வியாபாரம் எதிர்பார்க்கப்பட்டது. சங்கரலிங்கம் தம் கடையை விரிவாக்கக் கடன் வாங்கினார். அந்த ஆண்டு மழை காரணமாகத் திருவிழா சிறியதாகவே நடந்தது. சங்கரலிங்கம் கடனில் சிக்கினார். குமரன் சேமித்த பணத்தால் அந்த ஆண்டு எளிதாகச் சமாளித்தான்.

சங்கரலிங்கம் பணிவுடன் குமரனிடம் வந்து உதவி கேட்டார். குமரன் அவரை அவமதிக்கவில்லை; மரியாதையுடன் நியாயமான வட்டியில் உதவி செய்தான். அன்று முதல் சங்கரலிங்கம் தன் செருக்கை விட்டார். 'உன்னிடம் இருக்கும் நேர்மையான செல்வம் என் செருக்கை அறுத்துவிட்டது' என்று ஒப்புக்கொண்டார்.

இக்கதையில் குமரனின் செல்வம் பழிவாங்கும் ஆயுதமாக அல்ல, செருக்கை அறுக்கும் ஆற்றலாகவும் பின்னர் உதவும் கருவியாகவும் செயல்பட்டது. நேர்மையான வழியில் ஈட்டிய செல்வமே இவ்வாறு நிலைத்து நின்றது.

குமரனின் செயலில் இன்னொரு பண்பும் தெரிகிறது. அவன் தன் செல்வத்தை வைத்துச் சங்கரலிங்கத்தைப் பழிவாங்க முயலவில்லை; மாறாக அவருக்குத் துணை நின்றான். செல்வம் செருக்கை அறுக்கும் என்று வள்ளுவர் சொன்னது, செல்வம் உள்ளவரைவிட செல்வத்தின் முன் பணியும் பகைவரின் உள்ளத்தைக் குறிக்கிறது. நல்ல செல்வர் தம் வெற்றியில் பணிவுடன் நடப்பார். அதுவே பகைவரையும் நண்பராக மாற்றும் ஆற்றல் உடையது. அதுதான் செல்வத்தின் உயர்ந்த பயன். குமரனின் வளர்ச்சியில் அவன் தந்தையின் அறிவுரைகளும் பங்கு வகித்தன. பிறர் அவமதித்தபோதும் தளராமல் உழைக்கும் உறுதியை அவன் தந்தையிடமிருந்து கற்றான். அவனது செல்வம் நேர்மையான உழைப்பிலிருந்து வளர்ந்ததால் அது பழிவாங்கலுக்கன்றி, உதவிக்கே பயன்பட்டது. இக்கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் சொந்த முயற்சியின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளலாம்.

Two Merchants of the Market Street

This is an imagined tale. In the market street of a temple town two merchants kept shops. One was an old-established trader, Sankaralingam; the other a newly arrived young man, Kumaran. Sankaralingam laughed at Kumaran with scorn. 'How will you stand in this street? You have neither money nor name,' he said. He would speak contemptuously, looking at his shop.

Kumaran was not shaken by his words. He kept the honesty and thrift he had learned from his father. Each day he gathered a little profit and reinvested a part of it in his business. In a few years his shop grew large.

One year great business was expected for the festival. Sankaralingam took a loan to expand his shop. That year, because of rain, the festival was small. Sankaralingam was caught in debt. With his saved money Kumaran managed that year easily.

Sankaralingam came humbly to Kumaran and asked for help. Kumaran did not insult him; he helped respectfully at a fair rate of interest. From that day Sankaralingam gave up his pride. 'Your honest wealth has cut my pride,' he admitted.

In this story Kumaran's wealth worked not as a weapon of revenge but as a power that cut pride and later as a tool of help. Wealth earned by honest means stood firm in this way. Such honest wealth serves help rather than revenge.