Kural 776 · விழுப்புண் படாதநாள் எல்லாம் வழுக்கினுள்

தழும்புகளைக் கணக்கிட்ட மறவன் ஆதித்தன்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; தென்னாட்டுக் கோயில் நகரப் பண்பாட்டில் நடக்கிறது. காவிரிக்கரையில் ஒரு பெரிய சிவன் கோயிலைச் சுற்றி அமைந்த நகரில் முதிய வீரர் ஆதித்தன் வாழ்ந்தார். அவர் இளமையிலிருந்து அரசின் எல்லைப் படையில் பணியாற்றினார். அவர் மார்பிலும் தோளிலும் ஏழு பெரிய தழும்புகள் இருந்தன. ஒவ்வொன்றும் முன்புறம் பட்டவை; ஒன்றும் முதுகில் இல்லை.

பெருவிழா நாளில் ஊர் மக்கள் கோயில் முற்றத்தில் கூடினர். சிறுவன் ஒருவன், 'தாத்தா, உங்கள் உடலில் இத்தனை புண்களா? வலிக்கவில்லையா?' என்று கேட்டான். ஆதித்தன் சிரித்தார். 'ஒவ்வொரு தழும்பும் நான் வாழ்ந்த ஒரு நாளின் கணக்கு. காயம் படாத நாள்களில் நான் வெறுமனே உண்டு உறங்கினேன் என்றால், அன்றைய நாளை என் வாழ்வில் சேர்க்க மாட்டேன்' என்றார்.

அவர் தொடர்ந்தார்: 'எல்லைக் காவலில் நான் தினமும் போர் செய்யவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் விழிப்புடன் இருந்தேன். புண் படாத நாள்களிலும் நான் ஊர் மக்களுக்கு உதவினேன், இளைஞருக்குப் பயிற்சி கொடுத்தேன். அந்த நாள்களை நான் வீணென்று சொல்லவில்லை. ஆனால் துணிவைச் சோதிக்காத நாள் எனக்கு நிறைவு தராது.'

கேட்டுக்கொண்டிருந்த இளைஞர்கள் தங்களைப் பற்றி எண்ணிப் பார்த்தனர். பலர் ஆடல், பாடல், வேடிக்கையில் நாளைக் கழிப்பவர்கள். அவர்கள் ஆதித்தனிடம் பயிற்சி பெற முன்வந்தனர். ஆதித்தன் அவர்களுக்கு வாள், வேல் மட்டுமின்றி, விழிப்பு, பொறுப்பு, துணிவு ஆகியவற்றையும் கற்பித்தார்.

இக்கதை 'விழுப்புண் படாதநாள் எல்லாம் வழுக்கினுள் வைக்கும் தன் நாளை எடுத்து' என்ற குறளை விளக்குகிறது. முயற்சியும் துணிவும் இல்லாமல் கழிந்த நாளை வீணாகக் கருதுவதே வீரனின் செருக்கு.

ஆதித்தன் தம் தழும்புகளைக் காட்டியபோது ஒரு முதியவர், 'உன் புண்களை நான் பாராட்டுகிறேன்; ஆனால் அவை உன் குடும்பத்துக்கு எவ்வளவு கவலை தந்தன!' என்றார். ஆதித்தன் அமைதியாக, 'ஆம், என் மனைவி ஒவ்வொரு தழும்புக்கும் இரவெல்லாம் விழித்திருந்து மருந்திட்டாள். அவள் துணை இல்லாவிட்டால் நான் இத்தனை புண்களுடன் வாழ்ந்திருக்க மாட்டேன்' என்றார். வீரத்தின் பின்னால் குடும்பத்தின் தியாகமும் உண்டு என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். அதனால் அவர் புகழ்ச்சியை ஒருபோதும் தனதாகக் கொள்ளவில்லை.

இக்கதையில் வரும் ஆதித்தன் பெருமையையும் பணிவையும் ஒருங்கே காட்டுகிறார். பின்னர் ஆதித்தனின் நினைவாக ஊர் மக்கள் கோயிலில் ஒரு விளக்கு ஏற்றினர் என்று கற்பனை செய்யலாம்.

Adithan Who Counted His Scars

This is an invented story, set in the culture of a southern temple town. On the bank of the Kaveri, in a town built around a great Shiva temple, lived an elderly warrior, Adithan. From his youth he had served in the kingdom's frontier force. On his chest and shoulders were seven great scars. Each was received in front; not one was on his back.

On a festival day the townspeople gathered in the temple courtyard. A boy asked, 'Grandfather, so many wounds on your body? Did it not hurt?' Adithan laughed. 'Every scar is a reckoning of one day I lived. If on the days I received no wound I merely ate and slept, I would not count that day in my life,' he said.

He went on: 'On frontier guard I did not fight daily. But every day I was watchful. On days without wounds I also helped the townsfolk and trained the young. I do not call those days wasted. But a day that does not test courage does not satisfy me.'

The young men listening thought about themselves. Many spent their days in dance, song and fun. They came forward to be trained by Adithan. He taught them not only sword and spear but also vigilance, responsibility and courage.

This story illustrates the couplet 'he counts as wasted all days on which he received no honourable wound.' To regard a day passed without effort and courage as wasted is the pride of the warrior.