பொருள்
நான்முகன் முதலான தேவர்கள் தொழுது எழ, இரண்டு அடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் அளந்து, நான்கு திசை முனிவர்களும் ஐம்புலன் மலர்ந்து போற்றும் ஒளிமுடியுடைய திருநெடுமால், அன்று அடியையும் முடியையும் அறியும் ஆசையால் கொடிய வலிமையுடைய பன்றியாகி, ஏழு உலகங்களையும் ஊடுருவத் தோண்டிச் சென்று பின் களைத்து, 'ஊழி முதல்வனே, சயசய' என்று வாழ்த்தியும் காண முடியாத மலர்போன்ற திருவடிகள், வாழ்த்துவதற்கு எளியவையாக, நீண்ட கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகில் நான் எப்படி வந்தேன் என்றால்:
யானை முதல் எறும்பு வரையுள்ள குறைவற்ற பிறவிகளின் வினையில் தப்பியும்; மனிதப் பிறவியில் தாயின் வயிற்றில் கிருமிகளின் போரில் தப்பியும்; முதல் மாதத்தில் தான்றிக்காய் அளவாக இருக்கும்போது இரண்டாகப் பிளவுபடாமல் தப்பியும்; இரண்டாம் மாதத்தில் ஒன்றாகத் திரளாமல் போகும் நிலையில் தப்பியும்; மூன்றாம் மாதத்தில் அங்குள்ள நீர்ப்பெருக்கில் தப்பியும்; நான்காம் மாதத்தில் பெரும் இருளில் தப்பியும்; ஐந்தாம் மாதத்தில் இறந்துபோவதிலிருந்து தப்பியும்; ஆறாம் மாதத்தில் தினவும் வேதனையும் தப்பியும்; ஏழாம் மாதத்தில் நிலத்தில் வீழ்வதிலிருந்து தப்பியும்; எட்டாம் மாதத்தில் நெருக்கத்திலிருந்து தப்பியும்; ஒன்பதாம் மாதத்தில் வரும் துன்பத்திலிருந்து தப்பியும்; உரிய பத்தாம் மாதத்தில் தாயோடு தானும் படும் துன்பக் கடலின் இடையே தப்பியும்; ஆண்டுதோறும் அந்தந்தக் காலத்தில் வந்த பலவற்றிலிருந்தும் தப்பியும்; காலையில் மலம், கடும்பகலில் பசி, இரவில் உறக்கம், பயணம் ஆகியவற்றில் தப்பியும்;
கரிய கூந்தலும் சிவந்த வாயும் வெண்மையான புன்னகையும் கார்மயில் போன்ற சாயலும் உடைய இளம் பெண்களின் கூர்மையான கண்கள் கொள்ளையடிப்பதில் தப்பியும்; பித்துப் பிடித்த உலகத்தாரின் பெருந்துறைப் பரப்பில், மதம் கொண்ட யானை போன்ற ஆசையில் தப்பியும்; கல்வி என்னும் பெருங்கடலில் தப்பியும்; செல்வம் என்னும் துன்பத்தில் தப்பியும்; வறுமை என்னும் பழைய நஞ்சில் தப்பியும்; அற்ப எல்லைகளுடைய பல துறைகளில் தப்பியும் வந்தபின்,
தெய்வம் என்ற ஓர் எண்ணம் உண்டாகி, வெறுப்பில்லாத ஒரு பொருளை நினைத்தவுடன், ஆறு கோடி மாயா சக்திகள் தங்கள் மாயைகளை வேறு வேறாகத் தொடங்கின. நெருங்கியவர்களும் அயலவர்களும் கூடி நாத்திகம் பேசி நாக்குத் தழும்பேறினர். சுற்றம் என்னும் பழைய பசுக்கூட்டம் பற்றி இழுத்துப் பதறியது. விரதமே மேலானது என்று வேதியர் உறுதியாகச் சாத்திரம் காட்டினர். சமயவாதிகள் தங்கள் தங்கள் சமயமே சரியானது என்று கூச்சலிட்டுப் போரிட்டனர். மாயாவாதம் என்னும் வலிய சூறைக்காற்று சுழன்று அடித்து ஆரவாரித்தது. உலோகாயதம் என்னும் ஒளிரும் பாம்பின் கொடிய நஞ்சு பல வகையில் பரவியது. அதில் பெருமாயை பலவாறு சூழ்ந்தது.
அப்போதும், தாம் பற்றியதைத் தவறாமல், நெருப்பைக் கண்ட மெழுகுபோலத் தொழுது உள்ளம் உருகி, அழுது உடல் நடுங்கி, ஆடியும் அலறியும் பாடியும் போற்றியும், குறடும் பேதையும் பற்றியதை விடாதது போல, அதே நிலையில் நின்று, இடைவிடாத நல்ல அன்பால், பசுமரத்தில் ஆணி அடித்தாற் போல உறுதியாக, கசிவு பெருகிக் கடல்போலக் கலங்கி, உள்ளம் குழைந்து, உடல் நடுங்கி, உலகம் 'பேய்' என்று சிரிக்க, நாணம் நீங்கி, நாட்டவர் பழிச்சொல்லை அணிகலனாகக் கொண்டு, கோணுதல் இன்றி, திறமையை இழந்து, அறியும் பித்தைக் கொண்டு சேரும் கதியே மேலானது என்று வியந்து, கன்றை இழந்த பசு போலக் கதறியும் பதறியும், வேறு ஒரு தெய்வத்தைக் கனவிலும் நினையாமல், உருவற்ற மேலான ஒருவன் மண்ணில் வந்து குருவாகி அருளிய பெருமையைச் சிறுமை என்று இகழாமல், அவன் திருவடிகளைப் பிரிவறியாத நிழல் போல முன்னும் பின்னுமாகத் தொடர்ந்து, சலிக்காமல், அந்தத் திசையிலேயே எலும்பு நைந்து உருகி, நெக்கு நெக்கு ஏங்கி, அன்பு என்னும் ஆறு கரை புரண்டு ஓட, நல்ல புலன்கள் ஒன்றி, 'நாதா' என்று அரற்றி, பேச்சுத் தடுமாறி, மயிர் சிலிர்க்க, கைமலர் கூம்ப, இதயம் மலர, கண் களிப்பு மிக, நுண்ணிய கண்ணீர்த் துளிகள் அரும்ப, குறையாத அன்பை நாள்தோறும் தழைக்கச் செய்பவர்களைத் தாயாகி வளர்த்தவனே போற்றி.
மெய்ப்பொருளைத் தரும் அந்தணனாகி வினைகெடக் கைகொடுக்க வல்ல கடவுளே போற்றி. பொன்னின் மதுரையின் அரசே போற்றி. கூடலில் விளங்கும் குருமணியே போற்றி. தென் தில்லை மன்றினுள் ஆடுபவனே போற்றி. இன்று எனக்கு அரிய அமுதம் ஆனவனே போற்றி. மூப்பில்லாத நான்மறையின் முதல்வனே போற்றி. காளைக் கொடியுடைய சிவனே போற்றி. மின்னல் போன்ற உருவுடைய விகிர்தனே போற்றி. கல்லை நாராக உரித்தது போல என் கல் நெஞ்சை உருக்கிய கனியே போற்றி. காப்பாய், பொன்மலையே போற்றி. ஆ ஆ, எனக்கு அருள்வாய் போற்றி. படைப்பாய், காப்பாய், துடைப்பாய் போற்றி. இடரைக் களையும் எந்தையே போற்றி.
ஈசனே, இறைவனே, ஒளிப் பளிங்கின் திரளே, அரசே, அமுதே, மணம் கமழும் திருவடி விகிர்தனே, வேதியனே, விமலனே, ஆதியே, அறிவே, கதியே, கனியே, கங்கையை அணிந்த சடையுடைய நம்பனே, உடையவனே, உணர்வே போற்றி. கடையேனாகிய நான் உன் அடிமை, கண்டாய் போற்றி. ஐயனே, அணுவே, சைவனே, தலைவனே, குறியே, குணமே, நெறியே, நினைவே போற்றி. வானோர்க்கு அரிய மருந்தே, மற்றவர்க்கு எளிய இறைவனே போற்றி. என் இருபத்தொரு தலைமுறைச் சுற்றமும் கொடிய நரகில் ஆழாமல் அருளும் அரசே போற்றி. தோழனே, துணைவனே, வாழ்வே, என் சேமநிதியே, முத்தனே, முதல்வனே, அப்பனே, அரனே, சொல்லும் உணர்வும் கடந்த ஒருவனே, விரிந்த கடல் சூழ் உலகின் விளைவே, அருமையிலும் எளிய அழகே, கருமேகம் போன்ற கண்ணே, நிலைத்த திருவருள் மலையே போற்றி. என்னையும் ஒரு பொருளாக்கி உன் பெரிய கழலை என் தலையில் வைத்த வீரனே போற்றி.
தொழுத கைகளின் துன்பம் துடைப்பவனே, அழிவில்லாத ஆனந்தக் கடலே, அழிவதும் ஆவதும் கடந்தவனே, எல்லாவற்றையும் கடந்த முதல்வனே, மான்விழியாளின் மணாளனே, வானுலகத் தேவர்க்குத் தாயே போற்றி. நிலத்தில் ஐந்து தன்மையாய்ப் பரந்தவனே, நீரில் நான்காய் நிகழ்ந்தவனே, நெருப்பில் மூன்றாய்த் திகழ்ந்தவனே, காற்றில் இரண்டாய் மகிழ்ந்தவனே, வானில் ஒன்றாய் விளைந்தவனே, அன்பு செய்வோர் உள்ளத்து அமுதே போற்றி. கனவிலும் தேவர்க்கு அரியவனே, நனவிலும் நாயேனுக்கு அருளியவனே போற்றி.
இடைமருதில் உறையும் எந்தையே, சடையில் கங்கையைத் தாங்கியவனே, ஆரூரில் அமர்ந்த அரசே, சிறப்பான திருவையாறனே, அண்ணாமலையில் எம் அண்ணலே, கண் நிறைந்த அமுதக் கடலே, ஏகம்பத்தில் உறையும் எந்தையே, பெண்ணைப் பாகமாகக் கொண்டவனே, பராய்த்துறை மேவிய பரனே, சிராப்பள்ளி மேவிய சிவனே போற்றி. இங்கு வேறு பற்று எதுவும் அறியேன் போற்றி. குற்றாலத்தில் எம் கூத்தனே, கோகழி மேவிய அரசே, ஈங்கோய்மலை எந்தையே, அழகிய பழனத்து அழகனே, கடம்பூர் மேவிய விடங்கனே, அடைந்தவர்க்கு அருளும் அப்பனே போற்றி. இத்தி மரத்தின் கீழ் ஆறு பேருக்கும் யானைக்கும் அருளிய அரசே போற்றி. தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி. எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி. பன்றிக்குட்டிக்கு அருளியவனே, பெருமையுடைய கயிலை மலையானே போற்றி.
அருள வேண்டும் அம்மானே, இருள் கெட அருளும் இறைவனே போற்றி. அடியேன் தளர்ந்தேன், தனியனானேன் போற்றி. என்னை ஏற்றுக்கொள்ளத் திருவுளம் கொண்டு அருள்வாய் போற்றி. 'அஞ்சேல்' என்று இங்கு அருள்வாய் போற்றி. நஞ்சையே அமுதமாக விரும்பி உண்டவனே போற்றி. அப்பனே, ஐயனே, நித்தனே, நிமலனே, பக்தர்க்கு உரியவனே, பவனே, பெரியவனே, பிரானே, அரியவனே, அமலனே, அந்தணக் கோலமான நெறியே போற்றி. இது முறையோ? தாங்கேன், முதல்வா போற்றி. உறவே, உயிரே, சிறப்பே, சிவமே, அழகனே, மணாளனே, பஞ்சு போன்ற மென்மையான அடியுடைய அம்மையின் பங்கனே போற்றி. நாயேன் அலைந்து வருந்தினேன், அடியேன் போற்றி. விளங்கும் சுடரான எம் ஈசனே, சுவைத்தலை மேவிய கண்ணே, குவைப்பதி நிறைந்த அரசே, மலைநாடுடைய மன்னனே, கலைகள் நிறைந்த அரிகேசரியே, திருக்கழுக்குன்றின் செல்வனே, மலைபோல் அமர்ந்த பூவணத்து அரனே, அருவமும் உருவமும் ஆனவனே, நெருங்கிய கருணை மலையே, துரிய நிலையையும் கடந்த சுடரே, தெரிவதற்கு அரிய தெளிவே, துளையிடாத முத்தின் ஒளியே, அடியவர்களுக்கு அன்பனே, தெவிட்டாத அமுதே, அருளாளனே, ஆயிரம் பெயருடைய பெம்மானே, தாளியும் அறுகும் கொண்ட மாலையனே, நீண்ட ஒளியான நடனனே, சந்தனக் குழம்பு பூசிய அழகனே, சிந்தனைக்கு அரிய சிவமே, மந்திரப் பெருமலையாகிய மகேந்திரத்தில் மேவியவனே, எம்மை உய்யக் கொள்பவனே போற்றி.
புலியின் முலையை மான் உண்ண அருளியவனே, அலைகடல் மீது நடந்தவனே, அன்று கருங்குருவிக்கு அருளியவனே, பெரிய புலன்கள் அடங்க இசைந்தவனே, உலகம் பொருந்த ஆடிய கூத்தனே, முதலும் நடுவும் முடிவும் ஆனவனே, நரகம் சுவர்க்கம் இந்நிலம் எதிலும் புகாமல் மேலான கதியைப் பாண்டியனுக்கு அருளியவனே, இடைவிடாது நிறைந்த ஒருவனே, வளமான மலர் சூழ்ந்த சிவபுரத்து அரசே, கழுநீர் மாலையணிந்த கடவுளே, தொழுவோர் மயக்கத்தை அறுப்பவனே போற்றி. வழியும் வாய்ப்பும் ஒன்றும் அறியாத நாயேன் குழைந்து சொன்ன இச்சொல்மாலையை ஏற்றருள்வாய் போற்றி. பல புரங்களை எரித்த பழையோனே, மேலான மேலான சோதியாகிய பரனே போற்றி. போற்றி போற்றி பாம்பணிந்த பெருமானே; போற்றி போற்றி பழமையான காரணனே; போற்றி போற்றி சய சய போற்றி.
Meaning
While Brahma and the other gods bowed and rose, Vishnu, who measured the three worlds with two strides, the tall Lord with the shining crown whom the sages of the four quarters praise with all five senses blossoming, once longed to know the foot and the head of the Lord. He became a fierce, mighty boar, bored down through all seven worlds, grew weary, and cried 'First of the ages, victory, victory!', yet still could not see those flower-like feet. How did those feet become easy for me to praise in this world bound by the long sea? This is how:
I escaped the karma of every flawless birth from elephant down to ant. In human birth, in my mother's womb, I escaped the war of the worms. In the first month, when I was the size of a thanri nut, I escaped splitting in two. In the second month I escaped failing to hold together. In the third month I escaped the flood of fluid there. In the fourth month I escaped the great darkness. In the fifth month I escaped dying. In the sixth month I escaped itching and pain. In the seventh month I escaped falling to the ground. In the eighth month I escaped the crushing. In the ninth month I escaped the suffering that comes. In the due tenth month I escaped through the ocean of sorrow that I suffered with my mother. Year by year I escaped many dangers that came in their time. I escaped the dirt of morning, the hunger of harsh noon, the sleep of night and the dangers of the road.
I escaped the plunder of the sharp eyes of young women with dark hair, red lips, white smiles and the grace of the dark peacock. In the wide ford of the mad world, I escaped desire like an elephant in must. I escaped the many seas called learning. I escaped the misery called wealth. I escaped the old poison called poverty. I escaped the many paths with petty boundaries.
Then a thought called 'God' arose in me, and the moment I fixed my mind on that one thing free of anger, six crore powers of maya began their many different tricks. Close friends and strangers gathered and talked unbelief until their tongues were callused. The old herd of cattle called kin seized me, called me back and panicked. The Vedic priests firmly showed the scriptures, saying vows alone were supreme. The debaters of the faiths quarrelled, crying that each of their own was the right one. The fierce storm called Mayavada swirled, struck and roared. The deadly venom of the shining snake called Lokayata spread in many forms. In all this the great maya surrounded me in many ways.
Even so, never letting go of what they held, like wax that has seen fire, they worshipped with melting hearts, wept with trembling bodies, danced, cried out, sang and praised; like the pincers and the simpleton that never let go of what they grip, they stood as they were, with good, unbroken love, firm as a nail driven into green wood; their tenderness swelled and they churned like the sea; their hearts softened, their bodies shook; the world laughed at them as madmen; they lost all shame and wore the blame of their countrymen as an ornament; they did not waver; they lost all cleverness and, in a knowing madness, held the goal they reached to be supreme and wondrous; they cried and trembled like a cow that has lost its calf; they did not think of another god even in a dream; they did not scorn as something small the greatness of the formless Supreme who came down to earth as the guru and gave grace, but followed his feet before and behind like a shadow that never parts, without tiring, in that one direction; their bones wasted and melted, they pined again and again, the river called love overflowed its banks; their good senses became one, they cried 'Lord!', their speech faltered, their hair stood on end, the flowers of their hands folded, their hearts blossomed, their eyes overflowed with joy and fine tears welled up. Praise to you who became a mother and raised those who make their unfading love grow every day.
Praise to the God who came as a Brahmin who gives the truth and can lend a hand so that karma is destroyed. Praise to the king of golden Madurai. Praise to the jewel of a guru who shines in Koodal. Praise to the dancer in the hall of southern Thillai. Praise to you who have become rare nectar for me today. Praise to the first one of the four ageless Vedas. Praise to Siva of the victorious bull banner. Praise to the wondrous one with a form like lightning. Praise to the fruit who peeled fibre from stone, melting my stony heart. Protect me, golden mountain, praise to you. Ah, ah, grant me grace, praise to you. You create, you protect, you wipe away: praise to you. Praise to my father who removes distress.
Praise to Eesan; praise to the Lord; praise to the mass of radiant crystal; praise to the king; praise to the nectar; praise to the wondrous one with fragrant feet; praise to the Vedic one; praise to the spotless; praise to the first; praise to knowledge; praise to the goal; praise to the fruit; praise to the lord who holds the river in his matted hair; praise to my owner; praise to awareness. See, I the lowest am your slave: praise to you. Praise to the father; praise to the atom; praise to the Saiva; praise to the leader; praise to the sign; praise to the virtue; praise to the path; praise to the thought. Praise to the medicine hard for the gods to obtain; praise to the Lord easy for others to reach. Praise to the king of grace who keeps my kin of twenty-one generations from sinking into cruel hell. Praise to the friend; praise to the companion; praise to life itself; praise to my treasure; praise to the free one; praise to the first; praise to the father; praise to Haran; praise to the One beyond word and feeling; praise to the harvest of this sea-girt world; praise to the beauty easy to reach in its rareness; praise to the eye that became a dark raincloud; praise to the lasting mountain of grace. Praise to the hero who made even me into someone and placed his great feet on my head.
Praise to you who wipe away the sorrow of hands joined in worship; praise to the ocean of undying bliss; praise to you beyond perishing and becoming; praise to the first one who is beyond all; praise to the bridegroom of the doe-eyed Goddess; praise to the mother of the gods in heaven. Praise to you who spread in the earth as five; who came to be in water as four; who shone in fire as three; who rejoiced in air as two; who arose in space as one. Praise to the nectar in the hearts of those who love. Praise to you, hard for the gods to reach even in dreams; praise to you who gave grace to me, a dog, while I was awake.
Praise to my father who dwells at Idaimaruthu; to you who hold the Ganga in your matted locks; to the king who sits at Arur; to the glorious lord of Thiruvaiyaru; to our elder at Annamalai; to the ocean of nectar that fills the eyes; to my father who dwells at Ekambam; to you who became a form with woman as half; to the Supreme at Paraithurai; to Siva at Sirappalli. Here I know no other refuge: praise to you. Praise to our dancer at Kutralam; to the king at Gokazhi; to my father of Eengoy hill; to the beautiful one of lovely Pazhanam; to the Vidangan of Kadambur; to the father who gives grace to those who come to him. Praise to the king who, beneath the itthi tree, gave grace to the six and to the elephant. Praise to Siva, lord of the southern land. Praise to the Lord of people of every land. Praise to you who gave grace to the boar's young; praise to you of glorious Kailasa.
Praise to the Lord who must give grace; praise to the Lord who gives grace that darkness may perish. I, your servant, am weary and alone: praise to you. Resolve to take me as yours and give grace: praise to you. Give grace here, saying 'Do not fear': praise to you. Praise to you who gladly took poison as nectar. Praise to the father, to the lord, to the eternal, to the spotless, to him who belongs to devotees, to Bhava, to the great one, to the master, to the rare one, to the pure one, to the path that came in a Brahmin's guise. Is this fair? I cannot bear it, First One: praise to you. Praise to my kin, to my life, to my glory, to Sivam, to the handsome one, to the bridegroom, to the partner of her whose feet are soft as cotton. I, a dog, have wandered and suffered; I am your servant: praise to you. Praise to our Eesan, the shining flame; to the eye at Suvaithalai; to the king who fills Kuvaippathi; to the ruler of the hill country; to Arikesari full of the arts; to the treasure of Thirukkazhukkunram; to Haran of Poovanam set among hills; to you who became both formless and form; to the near mountain of compassion; to the flame beyond even the fourth state; to the clarity hard to discern; to the light of an unpierced pearl; to the lover of those who became your servants; to the nectar that never cloys; to the gracious one; to the Lord of a thousand names; to you who wear a garland of thaali and arugu grass; to the dancer who is a long light; to the beautiful one smeared with sandal paste; to Sivam beyond thought; to you who dwell on the great mountain of mantras; to you who take us and save us.
Praise to you who gave grace to the deer that sucked the tigress's breast; to you who walked upon the wave-tossed sea; to you who gave grace that day to the black bird; to you who consented that the great senses be stilled; to the dancer who danced to fill the world; to you who became beginning, middle and end; to you who gave the Pandya king the highest state, so that he entered neither hell nor heaven nor this earth; to the One who fills all without a gap; to the king of Sivapuram rich with flowers; to the God with the garland of red water lilies; to you who cut away the delusion of those who worship. I, a dog who knows no way and no chance at all, have woven this garland of melting words: accept it in grace, praise to you. Praise to the ancient one who burned the many cities; praise to the Supreme, the light beyond the beyond. Praise, praise, Lord adorned with snakes; praise, praise, ancient cause; praise, praise, victory, victory, praise!
