திருவாசகம் 7 · உத்தமன் அத்தன் உடையான் அடியே நினைந்து உருகி

Verse 7 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiruchathagam · Verse 3 of 100

உத்தமன் அத்தன் உடையான் அடியே நினைந்து உருகிமத்த மனத்தொடு மால் இவன் என்ன மனம் நினைவில்ஒத்தன ஒத்தன சொல்லிட ஊரூர் திரிந்து எவரும்தம் தம் மனத்தன பேச எஞ்ஞான்று கொல் சாவதுவே.

Uththaman aththan utaiyaan atiyae ninainthu uruki / Maththa manaththotu maal ivan enna manam ninaivil / Oththana oththana sollita ooroor thirinthu evarum / Tham tham manaththana paesa enjnjaanru kol saavathuvae.

பொருள்

உத்தமனும், தந்தையும், என்னை உடையவனுமாகிய இறைவனின் திருவடியையே நினைந்து உருகி, மயக்கம் கொண்ட மனத்தோடு திரிகிறேன். 'இவன் பித்தன்' என்று ஊர் ஊராகத் திரிந்து எல்லாரும் தம் மனத்துக்குத் தோன்றியதைப் பொருத்தமாகப் பொருத்தமாகச் சொல்லிப் பேசுகின்றனர். இந்த உடல் எந்நாள் சாகுமோ?

Meaning

I melt, thinking only of the feet of the noblest one, my father, my owner, and go about with a mind drunk with him. 'He is mad,' they say, and people in town after town speak whatever comes to their minds about me. When will this body die?

சொற்பொருள் Word by word

அத்தன்: father
உடையான்: the one who owns me
மத்த மனம்: a mind drunk, intoxicated
மால்: madness, delusion
ஒத்தன ஒத்தன: whatever seems fitting to them
எஞ்ஞான்று கொல்: on which day, I wonder

விளக்கம்

இறையன்பில் மூழ்கியவரை உலகம் பித்தன் என்று சொல்வது பக்தி இலக்கியத்தின் மீண்டும் மீண்டும் வரும் காட்சி. காரைக்கால் அம்மையாரை 'பேய்' என்றார்கள்; ஆண்டாளைப் 'பித்தி' என்றார்கள்; சுந்தரரைச் சிவனே 'பித்தா' என்று அழைக்கச் சொன்னார். உலகத்தின் அளவுகோலால் அளந்தால் உண்மை அடியார் பித்தராகத்தான் தெரிவார்.

'எஞ்ஞான்று கொல் சாவதுவே' என்பது வாழ்வின் மேல் வெறுப்பு அல்ல. இறைவனை அடையத் தடையாக நிற்கும் உடல் எப்போது நீங்கும் என்ற ஏக்கம். அடுத்த பாடல்களில் இந்த ஏக்கம் மேலும் வளர்கிறது.

Explanation

The world calling one drowned in God's love a madman is a scene that returns again and again in devotional literature. They called Karaikkal Ammaiyar a ghost and Andal a mad girl; Siva himself told Sundarar to begin his first hymn with 'Piththa', madman. Measured by the world's yardstick, a true devotee can only look mad.

'When will this body die?' is not hatred of life. It is the longing for the body, which stands between the soul and the Lord, to fall away. The longing grows in the verses that follow.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்)

குருந்த மரத்தடியில் தனித்து விடப்பட்டவர்

பாண்டிய மன்னனுக்குக் குதிரைகள் வாங்கப் பொன்னுடன் சென்ற வாதவூரர், திருப்பெருந்துறையில் குருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு குருவைக் கண்டார். அவரைச் சூழ்ந்து அடியார்கள் இருந்தனர். குரு அவர் தலையில் திருவடியை வைத்துத் தீக்கை செய்த கணமே வாதவூரர் தம்மை மறந்தார்; அமைச்சர் பதவியும், மன்னனின் பணியும், கையிலிருந்த பொன்னும் அவருக்கு ஒரு பொருட்டாகவில்லை. வாயிலிருந்து மணி மணியாகப் பாடல்கள் பெருகின. குரு அவருக்கு 'மாணிக்கவாசகர்' என்று பெயரிட்டார்.

சில காலம் அந்தக் குருவோடும் அடியார்களோடும் அவர் வாழ்ந்தார். ஒருநாள் குரு அடியார்களை அழைத்து, 'அங்கே பொய்கையில் ஒரு தீ எழும்; அதில் மூழ்கி என்னை வந்து சேருங்கள்' என்றார். பின்னர் வாதவூரரைப் பார்த்து, 'நீ இங்கே இருந்து இந்தக் கோயிலை எழுப்பு; பின்னர் தில்லைக்கு வா' என்று சொல்லி மறைந்தார். அடியார்கள் எல்லோரும் அந்தச் சோதியில் புகுந்து இறைவனோடு கலந்தனர். வாதவூரர் மட்டும் கரையில் நின்றார்.

குருவும் தோழர்களும் போய்விட்ட அந்தக் கணத்தில் அவர் மயங்கி விழுந்தார்; தரையில் புரண்டு அழுதார்; 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' என்று கதறினார். அந்தப் பிரிவின் வலியிலிருந்தே திருச்சதகம் பிறந்தது. 'அடியார் தாம் இல்லையே', 'யானும் பொய்யும் புறமே போந்தோமே', 'அன்பரும் நீயும் அங்கு எழுந்தருளி இங்கு எனை இருத்தினாய்' என்ற வரிகள் அந்த நாளின் நினைவுகள். பின்னர் பாண்டியன் அவரைச் சிறையிட, இறைவன் நரிகளைப் பரிகளாக்கி, வைகையில் வெள்ளம் பெருக்கி, மண் சுமந்து பிரம்படி பட்டு அவரை மீட்டான். இறுதியில் தில்லையில் அவர் இறைவனோடு கலந்தார். திருச்சதகம் அந்த நீண்ட பயணத்தின் தொடக்கக் கதறல்.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; Thiruvilaiyadal Puranam of Paranjothi Munivar

Left Alone Beneath the Kurundha Tree

Vathavurar, chief minister of the Pandya king, set out with royal gold to buy horses. At Perunthurai he saw a guru seated beneath a kurundha tree, surrounded by devotees. The moment the guru placed his foot on Vathavurar's head in initiation, the minister forgot himself. His post, the king's errand and the gold in his care no longer mattered. Songs poured from his lips like gems, and the guru named him Manikkavasagar, 'he whose words are rubies'.

For a time he lived with the guru and his devotees. Then one day the guru called the devotees and said, 'A fire will rise in that pond. Plunge into it and come to me.' Turning to Manikkavasagar, he said, 'You stay here and raise this temple; afterwards come to Thillai.' And he vanished. The devotees all entered that light and merged with the Lord. Manikkavasagar alone was left standing on the bank.

With his guru and companions gone, he fell senseless, rolled on the ground and wept: 'Why did you leave me behind?' Thiruchathagam was born from the pain of that parting. Lines such as 'were there no other devotees?', 'falsehood and I were left outside' and 'you and your devotees went there and set me here' are memories of that day. Later the king imprisoned him, and the Lord rescued him by turning jackals into horses, flooding the Vaigai and taking a blow of the cane while carrying earth for its banks. At last Manikkavasagar merged with the Lord at Thillai. Thiruchathagam is the first cry of that long journey.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் உண்மையாக நம்புவதற்காகப் பிறர் கேலி செய்தபோது எப்படி உணர்ந்தீர்கள்? அந்த நம்பிக்கை உங்களை விட்டுப் போனதா?

To reflect on

When others mocked you for something you truly believed, how did it feel? Did the belief leave you?