திருவாசகம் 109 · செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின் சில் மொழியாரில் பல்நாள்

Verse 109 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Neethal Vinnappam · Verse 5 of 50

செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின் சில் மொழியாரில் பல்நாள்விழுகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய் வெறி வாய் அறுகால்உழுகின்ற பூமுடி உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசேவழிநின்று நின் அருள் ஆர் அமுது ஊட்ட மறுத்தனனே.

Sezhikinra theeppuku vittilin sil mozhiyaaril palnaal / Vizhukinra ennai vituthi kantaay veri vaay arukaal / Uzhukinra poomuti uththarakoasamangkaikku arasae / Vazhininru nin arul aar amuthu ootta maruththananae.

பொருள்

ஒளிரும் தீயில் விழும் விட்டில் பூச்சி போல, சில இனிய சொற்கள் பேசும் பெண்களிடம் பல நாளும் விழுந்துகொண்டிருக்கும் என்னைக் கைவிடாதே, பார்! மணம் கமழும் வாயுடைய ஆறுகால் வண்டுகள் உழுது தேன் தேடும் மலர்களைச் சூடிய முடியுடைய உத்தரகோசமங்கையின் அரசே! நீ வழியில் நின்று உன் அருளாகிய அரிய அமுதத்தை ஊட்டியபோதும் நான் மறுத்தேன்.

Meaning

Like a moth plunging into a blazing fire, day after day I keep falling for women of a few sweet words. Do not forsake me, see! O King of Uthirakosamangai, whose crown is decked with flowers where six-legged bees with fragrant mouths plough for honey! You stood in my path and fed me the rare nectar of your grace, and I refused it.

சொற்பொருள் Word by word

செழிகின்ற தீ: ஒளிரும் தீ
விட்டில்: விட்டில் பூச்சி
சில் மொழியார்: சில இனிய சொற்கள் பேசும் பெண்கள்
வெறி வாய்: மணமுள்ள வாய்
அறுகால்: ஆறு கால் (வண்டு)
உழுகின்ற: கிளறுகின்ற
வழிநின்று: வழியில் நின்று
மறுத்தனன்: மறுத்தேன்

விளக்கம்

விட்டில் பூச்சி ஒளியின் அழகால் கவரப்பட்டுத் தீயில் விழுந்து அழிகிறது. அதுபோலவே புலன் இன்பம் தரும் கவர்ச்சியால் ஆன்மா அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது. திருக்குறளும் பட்டினத்தாரும் இந்த உவமையைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

ஆனால் வேதனை அதில் இல்லை; 'வழிநின்று நின் அருள் ஆரமுது ஊட்ட மறுத்தனனே' என்பதில்தான். இறைவனே வழியில் நின்று அமுதம் ஊட்ட வந்தபோதும் மறுத்தது. குழந்தை மருந்தைத் தள்ளிவிடுவது போல.

Explanation

The moth, drawn by the beauty of the light, falls into the flame and dies. In the same way the soul, drawn by the lure of the senses, heads toward ruin. The Thirukkural and Pattinathar use this image too.

But the real pain is not there; it is in 'you stood in my path and fed me nectar, and I refused'. The Lord himself came to feed him, and he pushed it away, like a child refusing medicine.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபு

உத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு

பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of Uthirakosamangai

The Guru Who Returned at Uthirakosamangai

After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.

Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.

Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்கு நல்லது என்று தெரிந்தும் நீங்கள் மறுத்த ஒன்று உண்டா?

To reflect on

Is there something good for you that you keep refusing?