திருவாசகம் 196 · பூவியல் வார்சடை எம்பிராற்குப் – Tamilone

Verse 196 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thirupporsunnam · Verse 2 of 20

பூவியல் வார்சடை எம்பிராற்குப்பொற்றிருச் சுண்ணம் இடிக்கவேண்டும்மாவின் வடுவகி ரன்ன கண்ணீர்வம்மின்கள் வந்துடன் பாடுமின்கள்கூவுமின் தொண்டர் புறநிலாமேகுனிமின் தொழுமினெங் கோனெங்கூத்தன்தேவியுந் தானும்வந்தெம்மையாளச்செம்பொன்செய் சுண்ணம் இடித்தும்நாமே.

Pooviyal vaarsatai empiraarkup / Porrirus sunnam itikkavaentum / Maavin vatuvaki ranna kanneer / Vamminkal vanthutan paatuminkal / Koovumin thontar puranilaamae / Kunimin thozhumineng koanengkooththan / Thaeviyun thaanumvanthemmaiyaalas / Semponsey sunnam itiththumnaamae.

பொருள்

மலர் அணிந்த நீண்ட சடையுடைய எம் பெருமானுக்குப் பொன் போன்ற திருச்சுண்ணம் இடிக்க வேண்டும். மாவடுவின் பிளவு போன்ற கண்ணுடைய பெண்களே, வாருங்கள்; வந்து சேர்ந்து பாடுங்கள். தொண்டர்கள் வெளியே நிற்காதபடி அழையுங்கள். குனிந்து வணங்குங்கள்: நம் அரசன், நம் கூத்தன், தேவியோடு தானும் வந்து நம்மை ஆள்வதற்காக, செம்பொன் போன்ற சுண்ணத்தை நாம் இடிப்போம்!

Meaning

We must pound the golden sacred powder for our Lord whose long matted hair is adorned with flowers. You whose eyes are shaped like a split tender mango, come, and sing together. Call out so that no devotee is left standing outside. Bow down and worship: so that our King, our Dancer, may come with the Goddess and rule over us, let us pound the powder of red gold!

சொற்பொருள் Word by word

பூ இயல்: பூ அணிந்த
வார்சடை: நீண்ட சடை
மாவின் வடு வகிர் அன்ன: மாவடுவின் பிளவு போன்ற
வம்மின்கள்: வாருங்கள்
கூவுமின்: அழையுங்கள்
புறம் நிலாமே: வெளியே நிற்காதபடி
குனிமின்: குனியுங்கள்
கோன்: அரசன்
கூத்தன்: நடனமாடுபவன்
செம்பொன் செய்: செம்பொன்னால் ஆன போன்ற
சுண்ணம்: நீராட்டுக்கான மணப்பொடி
இடித்தும் நாமே: நாம் இடிப்போம்

விளக்கம்

'கூவுமின் தொண்டர் புறநிலாமே' என்ற வரி அடியார் கூட்டத்தின் இயல்பைச் சொல்கிறது: ஒருவரும் வெளியே நிற்கக் கூடாது. இறைவன் தொண்டு தனிமையானது அல்ல, எல்லோரையும் சேர்த்துக் கொள்வது. பெரியபுராணத்தில் திருத்தொண்டர் தொகையை சுந்தரர் 'தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்' என்று எல்லா அடியாரையும் சேர்த்துப் பாடினார்.

'தேவியுந் தானும் வந்து எம்மை ஆள' என்பது சிவனும் சத்தியும் பிரியாதவர்கள் என்ற சைவக் கருத்தைக் காட்டுகிறது. அருள் சத்தியின் வழியாகவே உயிர்களுக்கு வருகிறது என்பது சைவ சித்தாந்தம். அதனால் தேவியும் இறைவனும் சேர்ந்தே ஆட்கொள்ள வருகின்றனர்.

Explanation

'Call out so that no devotee is left outside' tells us the spirit of the devotees' company: no one should be left standing at the door. Service to the Lord is not a lonely thing; it gathers everyone in. In the Periya Puranam, Sundarar's list of the saints begins by declaring himself the servant of every servant of the Lord.

'So that he may come with the Goddess and rule over us' reflects the Saiva teaching that Siva and Sakti are never apart. Saiva Siddhanta holds that grace reaches souls through Sakti, so the Lord and the Goddess come together to take us in.

கோயிற் புராணம் (உமாபதி சிவாசாரியார்); சிதம்பர மகாத்மியம்; தில்லைத் தலமரபு

தில்லையில் ஆடல் கண்ட இரு முனிவர்

முன்பு தில்லை ஒரு தில்லை மரக்காடாக இருந்தது. அங்கே வியாக்கிரபாதர் என்ற முனிவர் வாழ்ந்தார். இறைவனுக்குப் பூசைக்காக, வண்டு தீண்டாத புதிய மலர்களை விடியும் முன்பே பறிக்க விரும்பினார். இருட்டில் மரம் ஏறுவதற்காகப் புலியின் கால்களும், முள் குத்தாதிருக்கப் புலியின் நகங்களும், இருட்டில் பார்க்கும் கண்களும் வேண்டினார். அதனால் அவர் 'புலிக்கால் முனிவர்' என்று பெயர் பெற்றார்.

அதே காலத்தில் பாற்கடலில் திருமாலின் படுக்கையான ஆதிசேடன், திருமால் ஒருமுறை இறைவனின் ஆடலைக் கண்டு மகிழ்ந்து சொன்னதைக் கேட்டு, தானும் அதைக் காண ஏங்கினான். பதஞ்சலியாகப் பிறந்து, பாதி மனிதனும் பாதி பாம்புமாகத் தில்லைக்கு வந்து தவம் செய்தான். இரு முனிவர்களும் சேர்ந்து பல ஆண்டுகள் வழிபட்டனர்.

தை மாதப் பூச நாளில் இறைவன் உமையோடு தோன்றி, பொன்னம்பலத்தில் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடினான். ஒரு காலைத் தூக்கி, ஒரு கையில் உடுக்கையும் ஒரு கையில் நெருப்பும் ஏந்தி, ஒரு கையால் அஞ்சல் காட்டி, தூக்கிய பாதத்தைச் சுட்டிக் காட்டி ஆடினான். இரு முனிவர்களும் கண்ணீர் சொரிந்து நின்றனர். 'இந்த ஆடல் இங்கேயே என்றும் நிகழ வேண்டும்' என்று வேண்டினர்; இறைவன் அருளினான். அன்று முதல் தில்லை நடராசன் ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறான். மணிவாசகர் தம் வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தைத் தில்லையில் கழித்தார். அங்கே விழாக்காலத்தில் பெண்கள் சுண்ணம் இடிப்பதைக் கண்டு 'அம்பலத்து ஆடினானுக்கு ஆடப் பொற்சுண்ணம் இடித்தும் நாமே' என்று பாடினார்.

Koyil Puranam (Umapathi Sivacharyar); Chidambara Mahatmya; temple tradition of Thillai

The Two Sages Who Saw the Dance at Thillai

Long ago Thillai was a forest of thillai trees, and the sage Vyaghrapada lived there. He wanted to pick fresh flowers for the Lord's worship before dawn, before any bee had touched them. So he asked for a tiger's feet to climb trees in the dark, a tiger's claws so the thorns would not hurt him, and eyes that could see at night. That is why he is called the tiger-footed sage.

At the same time, in the ocean of milk, the great serpent Adisesha, Vishnu's bed, heard Vishnu speak with delight of the Lord's dance, and he longed to see it too. Born as Patanjali, half man and half serpent, he came to Thillai to do penance. The two sages worshipped together for many years.

On the day of Poosam in the month of Thai, the Lord appeared with Uma and danced the dance of bliss in the golden hall. One foot raised, a drum in one hand and fire in another, one hand saying 'do not fear' and another pointing to the lifted foot, he danced. The two sages stood weeping. They prayed that this dance might go on here forever, and the Lord granted it. From that day the Lord of Thillai has never stopped dancing. Manikkavasagar spent his last years at Thillai, and seeing the women pound powder at festival time, he sang 'for the bath of the one who dances in the Hall, let us pound the golden powder.'

சிந்தனைக்கு

உங்கள் கூட்டத்தில் யாராவது வெளியே நிற்கிறார்களா? அவர்களை எப்படி அழைக்கலாம்?

To reflect on

Is anyone left standing outside your circle? How might you call them in?