திருவாசகம் 408 · செழுக்கமலத் திரளனநின் சேவடி நேர்ந்தமைந்த

Verse 408 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Adaikkalappathu · Verse 1 of 10

செழுக்கமலத் திரளனநின் சேவடி நேர்ந்தமைந்தபழுத்தமனத் தடியருடன் போயினர் யான் பாவியேன்புழுக்கணுடைப் புன்குரம்பைப் பொல்லாக்கல்வி ஞானமிலாஅழுக்குமனத் தடியேன் உடையாய் உன் அடைக்கலமே.

Sezhukkamalath thiralananin saevati naernthamaintha / Pazhuththamanath thatiyarutan poayinar yaan paaviyaen / Puzhukkanutaip punkurampaip pollaakkalvi njaanamilaa / Azhukkumanath thatiyaen utaiyaay un ataikkalamae.

பொருள்

செழுமையான தாமரை மலர்களின் திரள் போன்ற உன் சிவந்த திருவடிகளுக்கே தங்களை ஒப்படைத்துப் பக்குவமடைந்த மனமுடைய அடியார்கள் உன்னோடு சென்றுவிட்டார்கள். பாவியான நான், புழுக்கள் நிறைந்த இழிந்த குடிசை போன்ற இந்த உடலோடும், பொல்லாத கல்வியோடும், ஞானம் இல்லாத அழுக்கு மனத்தோடும் இருக்கிறேன். என்னை உடையவனே! அடியேன் உனக்கே அடைக்கலம்.

Meaning

Your devotees, whose hearts had ripened and who had given themselves to your red feet, fair as a cluster of rich lotuses, have gone with you. I, a sinner, am left with this body, a wretched hut full of worms, with my worthless learning, and with a dirty mind that has no wisdom. You who own me, I, your servant, take refuge in you alone.

சொற்பொருள் Word by word

செழுக்கமலத் திரள்: செழுமையான தாமரைக் கூட்டம்
அன: போன்ற
சேவடி: சிவந்த திருவடி
நேர்ந்து அமைந்த: ஒப்படைத்து நின்ற
பழுத்த மனம்: பக்குவப்பட்ட மனம்
புழுக்கண் உடை: புழுக்கள் நிறைந்த
புன்குரம்பை: இழிந்த குடிசை (உடல்)
பொல்லாக் கல்வி: பயனற்ற கல்வி
ஞானம் இலா: ஞானம் இல்லாத
அழுக்கு மனம்: மாசு படிந்த மனம்
உடையாய்: என்னை உடையவனே
அடைக்கலமே: அடைக்கலம் புகுந்தவன்

விளக்கம்

அடைக்கலப் பத்தின் உட்தலைப்பு 'பக்குவ நிண்ணயம்': உயிர் அருள் பெறும் பக்குவத்தை அடைவது பற்றியது. ஒவ்வொரு பாடலும் 'உடையாய், அடியேன் உன் அடைக்கலமே' என்று முடிகிறது. செய்வதற்கு வேறு எதுவும் இல்லாத நிலையில் அடியார் தன்னை முழுதாக ஒப்படைக்கிறார். இதுவே சரணாகதி.

முதல் பாடல் இரண்டு வகை உயிர்களை ஒப்பிடுகிறது. 'பழுத்த மனத்து அடியார்' பக்குவமடைந்து இறைவனோடு சென்றனர். சைவ சித்தாந்தம் இதை 'மலபரிபாகம்' என்கிறது: ஆணவம் முதலிய மலங்கள் கனிந்து உதிரும் நிலை. பழம் பழுத்தால் தானே மரத்திலிருந்து விழுகிறது. மணிவாசகர் தன்னை இன்னும் பழுக்காத காயாகக் கருதுகிறார்.

'பொல்லாக் கல்வி' என்ற சொல் கவனிக்கத் தக்கது. அமைச்சராக இருந்த மணிவாசகர் பெரும் கல்வியாளர். ஆனால் இறைவனை அடையாத கல்வி பயனற்றது என்கிறார். 'கற்றதனால் ஆய பயன் என்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின்' என்ற திருக்குறளின் கருத்தும் இதுவே.

Explanation

The inner title of Adaikkalappathu is 'the ripening of the soul': it is about the soul becoming ready to receive grace. Every verse ends 'you who own me, I your servant take refuge in you'. When there is nothing else left to do, the devotee gives himself up completely. This is surrender.

The first verse compares two kinds of souls. 'Devotees whose hearts had ripened' became ready and went with the Lord. Saiva Siddhanta calls this the ripening of the malas: the impurities such as ego mature and fall away, as a ripe fruit drops from the tree by itself. Manikkavasagar thinks of himself as fruit still unripe.

Notice the words 'worthless learning'. As a minister, Manikkavasagar was a man of great learning. Yet he says learning that does not lead to the Lord is useless. The Thirukkural says the same: what is the use of learning if one does not bow at the feet of the One of pure knowledge?

சிவமகாபுராணம்; கந்தபுராணம் (கச்சியப்ப சிவாசாரியார்); தேவாரம்; திருவாசகம்

அடைக்கலம் புகுந்த தேவர்களுக்காக நஞ்சுண்ட நீலகண்டன்

அமுதம் பெற வேண்டித் தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். மந்தர மலை மத்தாக, வாசுகி என்ற பாம்பு கயிறாக, கடல் கலங்கியது. கடைந்து கொண்டிருக்கும்போது அமுதத்துக்கு முன் ஆலகால விடம் எழுந்தது. அதன் வெப்பத்தில் உலகங்கள் கருகத் தொடங்கின. தேவர்களும் அசுரர்களும் அஞ்சி ஓடினர்.

அவர்கள் கயிலைக்கு ஓடி வந்து சிவபெருமானிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்: 'எங்களைக் காப்பாற்று!' இறைவன் அந்த விடத்தைக் கையில் திரட்டி உண்டான். அது வயிற்றுக்குள் சென்றால் உள்ளே இருக்கும் உலகங்கள் அழியும் என்று உமையம்மை அவன் கழுத்தைப் பற்றி நிறுத்தினாள். விடம் கழுத்திலேயே நின்று நீலநிறமானது. அன்று முதல் அவன் நீலகண்டன், திருநீலகண்டன் ஆனான்.

அடைக்கலப் பத்தில் மணிவாசகர் 'தாழியைப் பாவு தயிர் போல் தளர்ந்தேன்' என்று கடையப்படும் தன் மனத்தைச் சொல்கிறார்; 'அடியேன் உன் அடைக்கலமே' என்று ஒவ்வொரு பாடலிலும் கதறுகிறார். பாற்கடல் கடைதலில் எழுந்த நஞ்சை உண்டு அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தவன், உலக ஆசைகளால் கடையப்பட்டு அடைக்கலம் புகும் அடியாரையும் கைவிடமாட்டான். அடைக்கலம் புகுந்தவரைக் காக்க அவன் நஞ்சையும் உண்பான்.

Siva Mahapurana; Kandha Puranam (Kachiyappa Sivacharyar); Thevaram; Thiruvasagam

The Blue-Throated Lord Who Drank the Poison for Those Who Sought Refuge

The gods and the asuras churned the ocean of milk to win the nectar of immortality, with Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope. As they churned, before the nectar appeared, the deadly Halahala poison rose up. Its heat began to scorch the worlds, and gods and asuras alike fled in terror.

They ran to Kailasa and took refuge in Siva: 'Save us!' The Lord gathered the poison in his hand and drank it. Uma, fearing that if it went down it would destroy the worlds within him, held his throat, and the poison stayed there and turned it blue. From that day he has been Nilakantha, the Blue-Throated Lord.

In Adaikkalappathu, Manikkavasagar speaks of his mind being churned 'like curd in a pot', and in every verse he cries, 'I take refuge in you.' The Lord who drank the poison churned up from the ocean to save those who sought his refuge will not abandon a devotee churned by worldly desire who seeks refuge in him. To protect those who come to him for refuge, he will drink even poison.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் கல்வியும் திறமையும் உங்களை எதை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன?

To reflect on

Where are your learning and skills leading you?