திருவாசகம் 405 · போது சேரயன் பொருகடற் கிடந்தோன் – Tamilone

Verse 405 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Sethilappathu · Verse 8 of 10

போது சேரயன் பொருகடற் கிடந்தோன்புரந்த ராதிகள் நிற்கமற்றென்னைக்கோதுமாட்டிநின் குரைகழல் காட்டிக்குறிக்கொள் கென்றுநின்தொண்டரிற் கூட்டாய்யாது செய்வதென் றிருந்தனன் மருந்தேஅடியனேன் இடர்ப்படுவதும் இனிதோசீதவார்புனல் நிலவிய வயல்சூழ்திருப்பெருந்துறை மேவிய சிவனே.

Poathu saerayan porukatar kitanthoan / Purantha raathikal nirkamarrennaik / Koathumaattinin kuraikazhal kaattik / Kurikkol kenruninthontarir koottaay / Yaathu seyvathen rirunthanan marunthae / Atiyanaen itarppatuvathum inithoa / Seethavaarpunal nilaviya vayalsoozh / Thirupperunthurai maeviya sivanae.

பொருள்

தாமரை மலரில் இருக்கும் பிரமனும், அலை மோதும் கடலில் துயிலும் திருமாலும், இந்திரன் முதலியோரும் நிற்க, என் குற்றங்களை நீக்கி, ஒலிக்கும் கழலணிந்த உன் திருவடிகளைக் காட்டி, 'இவனைக் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்' என்று உன் தொண்டர்களோடு சேர்க்கவில்லை. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்தேன், மருந்தே! அடியேன் துன்பப்படுவதும் உனக்கு இனிமையோ? குளிர்ந்த நீர் நிறைந்த வயல்கள் சூழ்ந்த திருப்பெருந்துறையில் விரும்பி வீற்றிருக்கும் சிவனே!

Meaning

With Brahma on the lotus, Vishnu on the surging ocean, and Indra and the rest all standing by, you did not clear away my faults, show me your feet with their ringing anklets, and add me to your servants, saying 'mark this one as mine'. I sat not knowing what to do, my Medicine! Is it sweet to you that your servant suffers? Siva who dwells at Perunthurai, ringed by fields full of cool water!

சொற்பொருள் Word by word

போது சேர் அயன்: மலரில் இருக்கும் பிரமன்
பொருகடல் கிடந்தோன்: கடலில் துயிலும் திருமால்
புரந்தராதிகள்: இந்திரன் முதலியோர்
கோது மாட்டி: குற்றம் நீக்கி
குரைகழல்: ஒலிக்கும் கழல்
குறிக்கொள்க: குறித்துக் கொள்ளுங்கள்
தொண்டரில் கூட்டாய்: தொண்டர்களோடு சேர்க்கவில்லை
மருந்தே: மருந்தானவனே
இடர்ப்படுவது: துன்பப்படுவது
சீதவார் புனல்: குளிர்ந்த நீர்
திருப்பெருந்துறை மேவிய சிவனே: திருப்பெருந்துறையில் விரும்பி வீற்றிருக்கும் சிவனே

விளக்கம்

பெருந்துறையில் இறைவன் தன் அடியார்களோடு மறைந்தபோது மணிவாசகரை உடன் அழைத்துச் செல்லவில்லை. 'தில்லைக்கு வா' என்று சொல்லிவிட்டுப் போனான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. அந்தக் கணத்தின் வலி இங்கே ஒலிக்கிறது: 'உன் தொண்டர்களோடு என்னைச் சேர்க்கவில்லையே!'

'அடியனேன் இடர்ப்படுவதும் இனிதோ' என்ற கேள்வி மனிதர்களின் பழைய கேள்வி: கடவுள் ஏன் துன்பத்தை அனுமதிக்கிறார்? சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் பதில்: அது இறைவனின் மறைத்தல் சக்தியின் (திரோதான சக்தி) வேலை. மலம் பக்குவப்படும் வரை அருள் மறைந்து நிற்கிறது; அதுவும் கருணையே.

அதனால் தான் அதே வரியில் அவனை 'மருந்தே' என்கிறார். கசக்கும் மருந்தும் நோயைத் தீர்க்கவே.

Explanation

When the Lord vanished with his devotees at Perunthurai, he did not take Manikkavasagar with him. The Thiruvathavurar Puranam says he told him to come to Thillai and then left. The pain of that moment echoes here: 'you did not add me to your servants!'

'Is it sweet to you that your servant suffers?' is humanity's old question: why does God allow suffering? Saiva Siddhanta's answer is that this is the work of the Lord's concealing power, tirodhana sakti. Grace stays hidden until the impurities ripen, and that too is compassion.

That is why, in the same line, he calls the Lord 'my Medicine'. Even bitter medicine is given to cure.

கந்தபுராணம்; சிவமகாபுராணம்; திருக்கடவூர்த் தலபுராணம்; தேவாரம் (திருநாவுக்கரசர், திருஞானசம்பந்தர்)

எமனை உதைத்துக் காத்த திருவடி

மிருகண்டு முனிவரும் அவர் மனைவி மருத்துவதியும் குழந்தை வேண்டிச் சிவனை வழிபட்டனர். 'நூறு ஆண்டு வாழும் அறிவில்லாத மகன் வேண்டுமா, பதினாறு ஆண்டு மட்டுமே வாழும் ஞானி வேண்டுமா?' என்று இறைவன் கேட்டான். அவர்கள் ஞானியைத் தேர்ந்தனர். அப்படிப் பிறந்தவர் மார்க்கண்டேயர்.

சிறுவயது முதலே மார்க்கண்டேயர் சிவனிடம் பேரன்பு கொண்டார். பதினாறாம் வயது வந்தபோது அவர் திருக்கடவூரில் இலிங்கத்தை வழிபட்டுக்கொண்டிருந்தார். எமன் வந்து பாசக்கயிற்றை வீசினான். மார்க்கண்டேயர் இலிங்கத்தை இறுகத் தழுவிக்கொண்டார். கயிறு இலிங்கத்தின் மேலும் விழுந்தது. அப்போது இறைவன் இலிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, எமனைத் தன் இடது காலால் உதைத்து வீழ்த்தினான். மார்க்கண்டேயர் என்றும் பதினாறு வயதினராக வாழும் வரம் பெற்றார். திருக்கடவூரில் இறைவன் காலசம்கார மூர்த்தியாக இன்றும் வழிபடப்படுகிறான்.

செத்திலாப் பத்தில் மணிவாசகர் 'காலன் ஆருயிர் கொண்ட பூங்கழலாய்' என்று இந்தத் திருவடியைப் போற்றுகிறார். அவர் 'இன்னும் சாகவில்லையே' என்று ஏங்கும்போதும், மரணத்தையே வென்ற அந்தத் திருவடியைத் தான் பற்றுகிறார். திருவடியைத் தழுவியவருக்கு மரணம் முடிவல்ல; இறைவனோடு வாழும் வாழ்வே உண்மையான 'செத்திலா' நிலை.

Kandha Puranam; Siva Mahapurana; temple tradition of Thirukkadavur; Thevaram (Appar, Sambandar)

The Foot That Kicked Death Away from Markandeya

The sage Mrikandu and his wife Marudvati prayed to Siva for a child. The Lord asked them, 'Do you want a dull son who will live a hundred years, or a wise one who will live only sixteen?' They chose the wise one, and so Markandeya was born.

From childhood Markandeya loved Siva deeply. When he turned sixteen he was worshipping the linga at Thirukkadavur. Yama, the god of death, came and threw his noose. Markandeya clung tightly to the linga, and the noose fell over the linga as well. Then the Lord burst forth from the linga and struck Yama down with his left foot. Markandeya received the boon of remaining sixteen forever. At Thirukkadavur the Lord is still worshipped as Kalasamhara Murti, the destroyer of Death.

In Sethilappathu, Manikkavasagar praises this foot as 'the lovely foot that took the life of Death'. Even while he cries 'I have not yet died', it is this foot that conquered death that he holds on to. For one who clings to the Lord's feet, death is not the end. Life with the Lord is the true deathless state.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்க்கையில் அன்று கசப்பாக இருந்து பின்னர் மருந்தாக மாறிய அனுபவம் எது?

To reflect on

What experience felt bitter at the time but later turned out to be medicine?