கலைமகளை வேண்டுதல்
நொண்டிச் சிந்துஎங்ஙனம் சென்றிருந்தீர்? - எனதின்னுயிரே! என்தன் இசையமுதே!திங்களைக் கண்டவுடன் - கடல்திரையினைக் காற்றினைக் கேட்டவுடன்கங்குலைப் பார்த்தவுடன் - இங்குகாலையில் இரவியைத் தொழுதவுடன்,பொங்குவீர் அமிழ்தெனவே - அந்தப்புதுமையி லேதுயர் மறந்திருப்பேன்.மாதமொர் நான்காய்நீர் - அன்புவறுமையி லேயெனை வீழ்த்திவிட்டீர்;பாதங்கள் போற்றுகின்றேன் - என்தன்பாவமெலாங் கெட்டு ஞானகங்கைநாதமொ டெப்பொழுதும் - என்தன்நாவினி லேபொழிந் திடவேண்டும்;வேதங்க ளாக்கிடுவீர் - அந்தவிண்ணவர் கண்ணிடை விளங்கிடுவீர்.கண்மணி போன்றவரே! - இங்குக்காலையும் மாலையும் திருமகளாம்பெண்மணி யின்பத்தையும், - சக்திப்பெருமகள் திருவடிப் பெருமையையும்,வண்மையில் ஓதிடுவீர்! - என்தன்வாயிலும் மதியிலும் வளர்ந்திடுவீர்;அண்மையில் இருந்திடுவீர்! - இனிஅடியனைப் பிரிந்திடல் ஆற்றுவனோ!தானெனும் பேய்கெடவே, - பலசஞ்சலக் குரங்குகள் தளைப்படவே,வானெனும் ஒளி பெறவே, - நல்லவாய்மையி லேமதி நிலைத்திடவே.தேனெனப் பொழிந்திடுவீர்! - அந்தத்திருமகள் சினங்களைத் தீர்த்திடுவீர்!ஊனங்கள் போக்கிடுவீர்! - நல்லஊக்கமும் பெருமையும் உதவிடுவீர்!தீயினை நிறுத்திடுவீர்! - நல்லதீரமுந் தெளிவுமிங் கருள்புரிவீர்!மாயையில் அறிவிழந்தே - உம்மைமதிப்பது மறந்தனன்; பிழைகளெல்லாம்தாயென உமைப்பணிந்தேன் - பொறைசார்த்திநல் லருள்செய வேண்டுகின்றேன்.வாயினிற் சபத மிட்டேன்; - இனிமறக்கிலேன்; எனை மறக்ககிலீர்!
nontis sinthu engnganam senriruntheer? - ena thinnuyirae! enthan isaiyamuthae! thingkalaik kantavutan - katal thiraiyinaik kaarrinaik kaettavutan kangkulaip paarththavutan - ingku kaalaiyil iraviyaith thozhuthavutan, pongkuveer amizhthenavae - anthap puthumaiyi laethuyar maranthiruppaen. maathamor naankaayneer - anpu varumaiyi laeyenai veezhththivitteer; paathangkal poarrukinraen - enthan paavamelaang kettu njaanakangkai naathamo teppozhuthum - enthan naavini laepozhin thitavaentum; vaethangka laakkituveer - antha vinnavar kannitai vilangkituveer. kanmani poanravarae! - ingkuk kaalaiyum maalaiyum thirumakalaam penmani yinpaththaiyum, - sakthip perumakal thiruvatip perumaiyaiyum, vanmaiyil oathituveer! - enthan vaayilum mathiyilum valarnthituveer; anmaiyil irunthituveer! - ini atiyanaip pirinthital aarruvanoa! thaanenum paeyketavae, - pala sanjalak kurangkukal thalaippatavae, vaanenum oli peravae, - nalla vaaymaiyi laemathi nilaiththitavae. thaenenap pozhinthituveer! - anthath thirumakal sinangkalaith theerththituveer! oonangkal poakkituveer! - nalla ookkamum perumaiyum uthavituveer! theeyinai niruththituveer! - nalla theeramun thelivuming karulpuriveer! maayaiyil arivizhanthae - ummai mathippathu maranthanan; pizhaikalellaam thaayena umaippaninthaen - porai saarththinal larulseya vaentukinraen. vaayinir sapatha mittaen; - ini marakkilaen; enai marakkakileer!
பொருள்
(கலைமகளே, கவிதைத் தெய்வமே!) எங்கே போயிருந்தீர்கள்? என் இனிய உயிரே! என் இசை அமுதே! நிலவைக் கண்டவுடனும், கடல் அலையையும் காற்றையும் கேட்டவுடனும், இரவைப் பார்த்தவுடனும், காலையில் சூரியனைத் தொழுதவுடனும் நீங்கள் அமுதம் போலப் பொங்குவீர்கள்; அந்தப் புதுமையில் நான் துயரத்தை மறந்திருப்பேன்.
நான்கு மாதமாக நீங்கள் என்னை அன்பின் வறுமையில் வீழ்த்திவிட்டீர்கள். உங்கள் பாதங்களைப் போற்றுகின்றேன்: என் பாவம் எல்லாம் கெட்டு, ஞான கங்கை நாதத்தோடு எப்பொழுதும் என் நாவில் பொழிய வேண்டும். வேதங்களை ஆக்குவீர்கள்; அந்தத் தேவர்களின் கண்களில் விளங்குவீர்கள்.
கண்மணி போன்றவரே! இங்கே காலையும் மாலையும் திருமகளாகிய பெண்மணியின் இன்பத்தையும், சக்திப் பெருமகளின் திருவடிப் பெருமையையும் வளமாகப் பாடுவீர்கள்! என் வாயிலும் அறிவிலும் வளர்வீர்கள்; அருகிலேயே இருப்பீர்கள்! இனி அடியவனைப் பிரிவதை நீங்கள் செய்வீர்களோ!
'நான்' என்னும் பேய் கெடவும், பல சஞ்சலக் குரங்குகள் கட்டுப்படவும், வானம் போன்ற ஒளியைப் பெறவும், நல்ல வாய்மையில் அறிவு நிலைக்கவும் தேன் போலப் பொழிவீர்கள்! திருமகளின் சினத்தைத் தீர்ப்பீர்கள் (வறுமையை நீக்குவீர்கள்)! குறைகளைப் போக்குவீர்கள்! நல்ல ஊக்கமும் பெருமையும் தருவீர்கள்! தீமையை நிறுத்துவீர்கள்! நல்ல தீரமும் தெளிவும் இங்கே அருள்வீர்கள்!
மாயையில் அறிவு இழந்து உங்களை மதிக்க மறந்தேன். என் பிழைகளை எல்லாம் பொறுத்து, தாயாக உங்களைப் பணிந்து நல்லருள் செய்ய வேண்டுகிறேன். வாயால் சபதம் இட்டேன்: இனி உங்களை மறக்க மாட்டேன்; என்னை மறக்காதீர்கள்!
Meaning
(O Saraswati, goddess of poetry!) Where had you gone? My sweet life! My nectar of music! When I saw the moon, when I heard the sea's waves and the wind, when I watched the night, when I worshipped the sun in the morning, you would well up like nectar, and in that newness I would forget my sorrow.
For four months you have thrown me into a poverty of love. I praise your feet: may all my sin be destroyed, and may the Ganga of wisdom pour on my tongue always with its sound. You make the Vedas; you shine in the eyes of the gods.
You who are like the apple of my eye! Here, morning and evening, sing richly the joy of Lakshmi and the glory of the feet of great Shakti! Grow in my mouth and my mind; stay near me! Will you ever again leave your servant?
So that the demon called 'I' perishes, so that the many monkeys of restlessness are bound, so that I gain a light like the sky, so that my mind stays firm in truth - pour like honey! Soothe Lakshmi's anger (end my poverty)! Remove my defects! Give me good zeal and dignity! Stop evil! Grant me courage and clarity here!
Losing my sense in maya, I forgot to honour you. Bearing with all my faults, I bow to you as Mother and beg your grace. I have sworn with my mouth: I will not forget you again; do not forget me!
சொற்பொருள் Word by word
- நொண்டிச் சிந்து
- a folk song metre
- திங்கள்
- moon
- திரை
- wave
- கங்குல்
- night
- இரவி
- sun
- ஞான கங்கை
- the Ganga of wisdom
- வண்மை
- richness, generosity
- அண்மை
- nearness
- சஞ்சலக் குரங்குகள்
- the monkeys of restlessness
- தளைப்பட
- to be bound
- ஊனங்கள்
- defects
- பொறை
- patience, forbearance
- சபதம்
- vow
விளக்கம்
கவிஞருக்கு மிகப் பெரிய துன்பம் கவிதை வராமல் போவது. நான்கு மாதம் கவிதை எழுத முடியாமல் இருந்த பாரதியார், கலைமகளை 'எங்கே சென்றிருந்தீர்?' என்று காதலியைக் கேட்பது போலக் கேட்கிறார். அவளை 'நீர்', 'உம்மை' என்று மரியாதைப் பன்மையில் அழைப்பதும் கவனிக்கத் தக்கது.
கவிதை எங்கிருந்து வருகிறது? நிலவு, கடல், காற்று, இரவு, சூரியன் - இயற்கையைக் காணும் போது. அதாவது கலைமகள் இயற்கையின் வழியாகப் பேசுகிறாள். ஆனால் அவள் வர வேண்டுமானால் 'தான் எனும் பேய்' கெட வேண்டும்; 'சஞ்சலக் குரங்குகள்' கட்டுப்பட வேண்டும் - அமைதியான, அகந்தையற்ற மனத்திலேயே கலை பிறக்கும். 'ஞான கங்கை நாவினிலே பொழிய வேண்டும்' என்பது சரஸ்வதி நதியாகவும் வாக்காகவும் போற்றப்படும் வேத மரபின் நினைவு.
'திருமகள் சினங்களைத் தீர்த்திடுவீர்' - லக்ஷ்மியும் சரஸ்வதியும் ஒருசேர இருப்பதில்லை என்ற பழமொழியை (கற்றவனிடம் செல்வம் தங்காது) மாற்ற வேண்டும் என்று கலைமகளிடமே வேண்டுகிறார். 'தாயென உமைப் பணிந்தேன்' - காதலியாகத் தொடங்கி அன்னையாக முடிகிறது.
Explanation
The greatest suffering for a poet is when poetry will not come. Having been unable to write for four months, Bharathiyar asks Saraswati, 'Where had you gone?', as one would ask a beloved. Note too that he addresses her in the respectful plural throughout.
Where does poetry come from? From seeing nature - the moon, the sea, the wind, the night, the sun. Saraswati speaks through nature. But for her to come, 'the demon called I' must die and 'the monkeys of restlessness' must be bound: art is born only in a calm mind without ego. 'May the Ganga of wisdom pour on my tongue' recalls the Vedic tradition in which Saraswati is praised as both river and speech.
'Soothe Lakshmi's anger' - he asks Saraswati herself to undo the old saying that Lakshmi and Saraswati do not live together (wealth does not stay with the learned). 'I bowed to you as Mother' - the song begins with a beloved and ends with the Mother.
சிந்தனைக்கு
'தானெனும் பேய் கெடவே' கலை பிறக்கும் என்கிறார். உங்கள் சிறந்த படைப்பு எப்போது பிறந்தது - நீங்கள் 'நான்' என்பதை மறந்த போதா?
To reflect on
He says art is born when 'the demon called I' dies. When did your best work come - when you forgot yourself?