மூன்று காதல்
முதலாவது - சரஸ்வதி காதல்ராகம் - சரஸ்வதி மனோஹரி, தாளம் - திஸ்ர ஏகம்பிள்ளைப் பிராயத்திலே - அவள்பெண்மையைக் கண்டு மயங்கிவிட் டேனங்குபள்ளிப் படிப்பினிலே - மதிபற்றிட வில்லை யெனிலுந் தனிப்படவெள்ளை மலரணைமேல் - அவள்வீணையுங் கையும் விரிந்த முகமலர்விள்ளும் பொருளமுதம் - கண்டேன்வெள்ளை மனது பறிகொடுத் தேன் - அம்மா!ஆடிவரு கையிலே - அவள்அங்கொரு வீதி முனையில் நிற்பாள், கையில்ஏடு தரித்திருப்பாள் - அதில்இங்கித மாகப் பதம்படிப் பாள், அதைநாடி யருகணைந்தால் - பலஞானங்கள் சொல்லி இனிமை செய்வாள், "இன்றுகூடிமகிழ்வ" மென்றால் - விழிக்கோணத்தி லேநகை காட்டிச் செல்வாள், அம்மா!ஆற்றங் கரைதனிலே - தனியானதோர் மண்டப மீதினிலே, தென்றற்காற்றை நுகர்ந்திருந்தேன் - அங்குகன்னிக் கவிதை கொணர்ந்து தந்தாள், அதைஏற்று மனமகிழ்ந்தே - "அடிஎன்னோ டிணங்கி மணம்புரி வாய்" என்றுபோற்றிய போதினிலே - இளம்புன்னகை பூத்து மறைந்துவிட்டாள், அம்மா!சித்தந் தளர்ந்ததுண்டோ? - கலைத்தேவியின் மீது விருப்பம் வளர்ந்தொருபித்துப் பிடித்ததுபோல் - பகற்பேச்சும் இரவிற் கனவும் அவளிடைவைத்த நினைவை யல்லால் - பிறவாஞ்சை யுண்டோ? வய தங்ஙன மேயிருபத்திரண் டாமளவும் - வெள்ளைப்பண்மகள் காதலைப் பற்றிநின் றேன், அம்மா!இரண்டாவது - லக்ஷ்மி காதல்ராகம் - ஸ்ரீராகம், தாளம் - திஸ்ர ஏகம்இந்த நிலையினிலே - அங்கொர்இன்பப் பொழிலி னிடையினில் வேறொருசுந்தரி வந்துநின்றாள் - அவள்சோதி முகத்தின் அழகினைக் கண்டென்றன்சிந்தை திறைகொடுத்தேன் - அவள்செந்திரு வென்று பெயர்சொல்லி னாள், மற்றும்அந்தத் தின முதலா - நெஞ்சம்ஆரத் தழுவிட வேண்டுகின் றேன், அம்மா!புன்னகை செய்திடுவாள் - அற்றைப்போது முழுதும் மகிழ்ந்திருப்பேன், சற்றென்முன்னின்று பார்த்திடுவாள் - அந்தமோகத்தி லேதலை சுற்றிடுங் காண், பின்னர்என்ன பிழைகள் கண்டோ - அவள்என்னைப் புறக்கணித் தேகிடுவாள், அங்குசின்னமும் பின்னமுமா - மனஞ்சிந்தி யுளமிக நைந்திடுவேன், அம்மா!காட்டு வழிகளிலே - மலைக்காட்சியிலே புனல் வீழ்ச்சி யிலே, பலநாட்டுப் புறங்களிலே நகர்நண்ணு சிலசுடர் மாடத்தி லே சிலவேட்டுவர் சார்பினிலே - சிலவீர ரிடத்திலும், வேந்த ரிடத்திலும்,மீட்டு மவள் வருவாள் - கண்டவிந்தை யிலேயின்ப மேற்கொண்டு போம் அம்மா!மூன்றாவது - காளி காதல்ராகம் - புன்னாகவராளி, தாளம் - திஸ்ர ஏகம்பின்னொர் இராவினிலே - கரும்பெண்மை யழகொன்று வந்தது கண்முன்பு,கன்னி வடிவமென்றே - களிகண்டு சற்றேயரு கிற்சென்று பார்க்கையில்அன்னை வடிவமடா! - இவள்ஆதிபராசக்தி தேவி யடா! - இவள்இன்னருள் வேண்டுமடா! - பின்னர்யாவு முலகில் வசப்பட்டுப் போமடா!செல்வங்கள் பொங்கிவரும்! - நல்லதெள்ளறி வெய்தி நலம்பல சார்ந்திடும்அல்லும் பகலுமிங்கே - இவைஅத்தனை கோடிப் பொருளினுள்ளே நின்றுவில்லை யசைப்பவளை - இந்தவேலை யனைத்தையும் செய்யும் வினைச்சியைத்தொல்லை தவிர்ப்பவளை - நித்தம்தோத்திரம் பாடித் தொழுதிடு வோமடா!
muthalaavathu - sarasvathi kaathal raakam - sarasvathi manoahari, thaalam - thisra aekam pillaip piraayaththilae - aval penmaiyaik kantu mayangkivit taenangku pallip patippinilae - mathi parrita villai yenilun thanippata vellai malaranaimael - aval veenaiyung kaiyum virintha mukamalar villum porulamutham - kantaen vellai manathu parikotuth thaen - ammaa! aativaru kaiyilae - aval angkoru veethi munaiyil nirpaal, kaiyil aetu thariththiruppaal - athil ingkitha maakap pathampatip paal, athai naati yarukanainthaal - pala njaanangkal solli inimai seyvaal, "inru kootimakizhva" menraal - vizhik koanaththi laenakai kaattis selvaal, ammaa! aarrang karaithanilae - thani yaanathoar mantapa meethinilae, thenrar kaarrai nukarnthirunthaen - angku kannik kavithai konarnthu thanthaal, athai aerru manamakizhnthae - "ati ennoa tinangki manampuri vaay" enru poarriya poathinilae - ilam punnakai pooththu marainthuvittaal, ammaa! siththan thalarnthathuntoa? - kalaith thaeviyin meethu viruppam valarnthoru piththup pitiththathupoal - pakar paessum iravir kanavum avalitai vaiththa ninaivai yallaal - pira vaanjai yuntoa? vaya thangngana maeyiru paththiran taamalavum - vellaip panmakal kaathalaip parrinin raen, ammaa! irantaavathu - lakshmi kaathal raakam - sreeraakam, thaalam - thisra aekam intha nilaiyinilae - angkor inpap pozhili nitaiyinil vaeroru sunthari vanthuninraal - aval soathi mukaththin azhakinaik kantenran sinthai thiraikotuththaen - aval senthiru venru peyarsolli naal, marrum anthath thina muthalaa - nenjam aarath thazhuvita vaentukin raen, ammaa! punnakai seythituvaal - arraip poathu muzhuthum makizhnthiruppaen, sarren munninru paarththituvaal - antha moakaththi laethalai surritung kaan, pinnar enna pizhaikal kantoa - aval ennaip purakkanith thaekituvaal, angku sinnamum pinnamumaa - mananj sinthi yulamika nainthituvaen, ammaa! kaattu vazhikalilae - malaik kaatsiyilae punal veezhssi yilae, pala naattup purangkalilae nakar nannu silasutar maataththi lae sila vaettuvar saarpinilae - sila veera ritaththilum, vaentha ritaththilum, meettu maval varuvaal - kanta vinthai yilaeyinpa maerkontu poam ammaa! moonraavathu - kaali kaathal raakam - punnaakavaraali, thaalam - thisra aekam pinnor iraavinilae - karum penmai yazhakonru vanthathu kanmunpu, kanni vativamenrae - kali kantu sarraeyaru kirsenru paarkkaiyil annai vativamataa! - ival aathiparaasakthi thaevi yataa! - ival innarul vaentumataa! - pinnar yaavu mulakil vasappattup poamataa! selvangkal pongkivarum! - nalla thellari veythi nalampala saarnthitum allum pakalumingkae - ivai aththanai koatip porulinullae ninru villai yasaippavalai - intha vaelai yanaiththaiyum seyyum vinaissiyaith thollai thavirppavalai - niththam thoaththiram paatith thozhuthitu voamataa!
பொருள்
முதலாவது - சரஸ்வதி காதல்: பிள்ளைப் பருவத்திலேயே அவளுடைய பெண்மையைக் கண்டு மயங்கிவிட்டேன். பள்ளிப் படிப்பில் அறிவு பற்றவில்லை என்றாலும், தனியாக வெள்ளை மலர் அணையின் மேல் அவள் வீணையையும் கையையும், மலர்ந்த முக மலரையும், அவள் சொல்லும் பொருள் அமுதையும் கண்டு என் வெள்ளை மனதைப் பறிகொடுத்தேன், அம்மா!
நான் ஆடி வரும்போது அவள் ஒரு தெரு முனையில் நிற்பாள்; கையில் ஏடு வைத்திருப்பாள்; அதில் இனிமையாகப் பதங்களைப் படிப்பாள். அதை நாடி அருகே சென்றால் பல ஞானங்களைச் சொல்லி இனிமை செய்வாள். 'இன்று கூடி மகிழ்வோம்' என்றால், கடைக்கண்ணில் சிரிப்பைக் காட்டிப் போய்விடுவாள்.
ஆற்றங்கரையில் ஒரு தனி மண்டபத்தில் தென்றல் காற்றை நுகர்ந்திருந்தேன்; அங்கே அவள் ஒரு கன்னிக் கவிதையைக் கொண்டு வந்து தந்தாள். அதை ஏற்று மனம் மகிழ்ந்து 'அடி, என்னோடு இணங்கி மணம் புரிவாய்' என்று போற்றிய போது, இளம் புன்னகை பூத்து மறைந்துவிட்டாள்.
மனம் தளர்ந்ததுண்டோ? கலைத் தேவியின் மேல் விருப்பம் வளர்ந்து, பித்துப் பிடித்தது போல, பகலில் பேச்சும் இரவில் கனவும் அவளிடம் வைத்த நினைவு அல்லாமல் வேறு ஆசை உண்டோ? இருபத்திரண்டு வயது வரை அப்படியே வெள்ளைக் கலைமகளின் காதலைப் பற்றி நின்றேன், அம்மா!
இரண்டாவது - லக்ஷ்மி காதல்: இந்த நிலையில், ஓர் இன்பச் சோலையில் வேறொரு அழகி வந்து நின்றாள். அவளுடைய ஒளி முகத்தின் அழகைக் கண்டு என் சிந்தையைத் திறையாகக் கொடுத்தேன். அவள் 'செந்திரு' என்று தன் பெயரைச் சொன்னாள். அந்த நாள் முதல் அவளை நெஞ்சாரத் தழுவ வேண்டுகிறேன்.
அவள் புன்னகை செய்தால் அந்த நாள் முழுவதும் மகிழ்ந்திருப்பேன்; சற்று என் முன் நின்று பார்த்தால் அந்த மோகத்தில் தலை சுற்றும். பின்னர் என்ன பிழை கண்டாளோ, என்னைப் புறக்கணித்துப் போய்விடுவாள்; அப்போது மனம் சிதறிச் சின்னாபின்னமாகி உள்ளம் மிகவும் நைந்துவிடுவேன்.
காட்டு வழிகளிலும், மலைக் காட்சியிலும், அருவியிலும், பல நாட்டுப்புறங்களிலும், நகரில் உள்ள சில ஒளி மாளிகைகளிலும், சில வேடர்களிடமும், சில வீரர்களிடமும், மன்னர்களிடமும் மீண்டும் அவள் வருவாள்; அவளைக் கண்ட வியப்பிலேயே இன்பம் மேலோங்கும்.
மூன்றாவது - காளி காதல்: பின்னர் ஓர் இரவில் கரிய பெண்மையின் அழகு ஒன்று என் கண் முன் வந்தது. கன்னி வடிவம் என்று களிப்போடு சற்று அருகில் சென்று பார்த்தால் - அது அன்னை வடிவமடா! இவள் ஆதி பராசக்தி தேவியடா! இவளுடைய இன்னருள் வேண்டுமடா! பின்னர் உலகில் எல்லாம் வசப்பட்டுப் போகுமடா!
செல்வங்கள் பொங்கி வரும்; நல்ல தெளிந்த அறிவு கிடைத்து நலம் பல சேரும். இரவும் பகலும் இங்கே இந்தக் கோடிப் பொருள்களுக்குள்ளே நின்று வில்லை அசைப்பவளை, இந்த வேலை அனைத்தையும் செய்யும் செயல்காரியை, தொல்லையைத் தவிர்ப்பவளை, நாள்தோறும் தோத்திரம் பாடித் தொழுவோமடா!
Meaning
First - love of Saraswati: Even in childhood I was entranced by her womanhood. Though my mind did not take to school studies, seeing her alone on a couch of white flowers - her veena and hand, her blossoming face, the nectar of meaning she speaks - I lost my innocent heart, Mother!
When I came along playing, she would stand at a street corner with a book in her hand, reading its words sweetly. If I went near, she would delight me with many wisdoms. If I said 'Let us be together today', she would go off with a smile in the corner of her eye.
On a riverbank, in a lonely mandapam, I sat enjoying the south wind; there she brought and gave me a maiden poem. Accepting it with joy I praised her: 'Come, agree and marry me' - and she bloomed into a young smile and vanished.
Did my mind ever weaken? My longing for the goddess of the arts grew like madness; by day my talk and by night my dreams were fixed on her - was there any other desire? Till the age of twenty-two I held fast to love for the white goddess of music, Mother!
Second - love of Lakshmi: In this state, in a garden of delight, another beauty came and stood. Seeing the beauty of her radiant face, I gave my mind as tribute. She said her name was Sentiru. From that day I long to embrace her with all my heart.
If she smiles, I am happy all that day; if she stands before me and looks a while, my head spins with longing. Then, finding who knows what fault, she ignores me and goes; and my mind scatters in pieces and my heart is worn down.
On forest paths, in mountain views, at waterfalls, in many country places, in some shining mansions in the city, among some hunters, with some heroes and kings - she comes again; and in the wonder of seeing her, joy rises.
Third - love of Kali: Then one night a beauty of dark womanhood came before my eyes. Thinking it a maiden's form, I went near with delight and looked - it was the Mother's form! She is Adi Parashakti Devi! We need her sweet grace! Then everything in the world will come under our power!
Riches will pour in; clear knowledge will come and many good things will follow. She who stands night and day within these countless crores of things and moves the bow, she who does all this work, she who ends our troubles - let us sing her hymns and worship her every day!
சொற்பொருள் Word by word
- பிள்ளைப் பிராயம்
- childhood
- மலரணை
- couch of flowers
- விள்ளும்
- uttered, revealed
- ஏடு
- palm-leaf book
- இங்கிதமாக
- pleasingly
- விழிக்கோணம்
- corner of the eye
- வாஞ்சை
- desire
- பண்மகள்
- goddess of music, Saraswati
- திறை
- tribute
- செந்திரு
- Lakshmi
- சின்னமும் பின்னமுமா
- broken into pieces
- நைந்திடுவேன்
- I am worn down
- புனல் வீழ்ச்சி
- waterfall
- வேட்டுவர்
- hunters
- வினைச்சி
- she who acts, the doer
விளக்கம்
இது பாரதியின் ஆன்மீக சுயசரிதை போன்ற பாடல். அவர் வாழ்க்கையில் மூன்று தேவியரும் மூன்று நிலைகளாக வந்தனர். சிறுவயதில் பள்ளிப் படிப்பில் மனம் செல்லவில்லை (பாரதியார் பள்ளியில் சிறப்பாகப் படிக்கவில்லை என்பது வரலாறு), ஆனால் கவிதையின் மேல் பித்து. எட்டயபுரத்தில் பதினொரு வயதிலேயே 'பாரதி' பட்டம் பெற்றவர். இருபத்திரண்டு வயது வரை கலைமகளைக் காதலித்தார்.
அதன் பின் திருமகள் - செல்வம் - வந்தாள். ஆனால் அவள் நிலையில்லாதவள்: புன்னகைத்து, பின் புறக்கணித்துப் போய்விடுவாள். பாரதியின் வாழ்க்கை முழுவதும் வறுமையும் சிறு வளமும் மாறிமாறி வந்தது இதில் தெரிகிறது. அவள் காட்டிலும், அருவியிலும், வேடரிடமும், வீரரிடமும் வருகிறாள் - இயற்கை வளமும் உழைப்பும் வீரமும் செல்வத்தின் வாயில்கள்.
கடைசியில் காளி. அவள் காதலியாக வந்தாள், ஆனால் அருகில் சென்றால் 'அன்னை வடிவமடா!' இந்த ஒரு வரியில் பாட்டின் முழு ரகசியமும்: காதல் எல்லாம் இறுதியில் அன்னையிடம் கொண்டு சேர்க்கிறது. அவளே 'கோடிப் பொருளுக்குள் நின்று வில்லை அசைப்பவள்' - எல்லாவற்றின் உள்ளே இருந்து இயக்கும் சக்தி. அவளைப் பற்றினால் கலைமகளும் திருமகளும் தானே வசப்படுவர் - 'யாவும் உலகில் வசப்பட்டுப் போமடா'. அதனால்தான் பாரதி தன்னை முதன்மையாக ஒரு சாக்தனாகக் கருதினார்.
Explanation
This song is like Bharathiyar's spiritual autobiography: the three goddesses came into his life as three stages. In childhood his mind did not go to school studies (history records he was not a strong student), but he was mad about poetry; at Ettayapuram he received the title 'Bharati' at about eleven. Till twenty-two he loved Saraswati.
Then Lakshmi - wealth - came. But she is fickle: she smiles, then ignores him and goes. We can see in this the alternating poverty and small comfort of his whole life. She comes in forests, waterfalls, among hunters and heroes - nature's bounty, labour and courage are the gateways of wealth.
Last comes Kali. She came as a beloved, but drawing near he cries, 'It is the Mother's form!' This one line holds the secret of the song: all love finally leads to the Mother. She is the one who 'stands within countless crores of things and moves the bow' - the Shakti that moves everything from within. Hold her, and Saraswati and Lakshmi follow of themselves - 'everything in the world will come under our power'. That is why Bharathiyar thought of himself first as a Shakta.
சிந்தனைக்கு
கலை, செல்வம், பின் அன்னை - உங்கள் வாழ்க்கை இப்போது எந்தக் 'காதலின்' கட்டத்தில் இருக்கிறது?
To reflect on
Art, then wealth, then the Mother - which stage of 'love' is your life in now?