திருவொற்றியூர் வடிவுடை மாணிக்க மாலை
திருவொற்றியூர் வடிவுடை மாணிக்க மாலை
கடலமு தேசெங்கரும்பெ அருட்கற் பசுக்கனியேஉடலுயி ரேயுயிர்க் குள்ளுணர் வேயுணர் வுள்ளெளியேஅடல்விடை யாரொற்றி யாரிடங் கொண்ட அருமருந்தேமடலவிழ் ஞானமலரே வடிவுடை மாணிக்கமே
katalamu thaesengkarumpe arutkar pasukkaniyae / utaluyi raeyuyirk kullunar vaeyunar vulleliyae / atalvitai yaarorri yaaritang konta arumarunthae / matalavizh njaanamalarae vativutai maanikkamae
கடலமுதே, செங்கரும்பே, அருட்கற்பச் சுக்கனியே, உடலும் உயிரேயாய் உயிர்க்கு உள்ளுணர்வேயாய் உணர்வுக்கு உள்ளெளியேயாய் நிற்பவளே;
அடல்விடையார் ஒற்றியார் இடம் கொண்ட அருமருந்தே, மடல் அவிழ் ஞானமலரே, வடிவுடை மாணிக்கமே.
O ambrosia of the sea, O red sugarcane, O wish-granting gem of grace, who is body and life, the inner sense of life, and the inner light of that sense;
O rare medicine dwelling where the rider of the fierce bull dwells at Ottiyur, O flower of knowledge whose petals open, O ruby of fair form.
நூற்றறுபத்திரண்டாம் பாடலில், அருளம்மையைப் பல உவமைகளால் விளிக்கிறார். கடலமுது, செங்கரும்பு, கற்பகச் சுக்கனி என அடுக்குகிறார். உடலும் உயிரும் ஆகி, உயிர்க்கு உள்ளுணர்வாகி, உணர்வுக்கு உள்ளெளியாகிறாள். அடல்விடையார் ஒற்றியார் இடம் கொண்ட அருமருந்து அவளே. மடல் அவிழ்ந்த ஞானமலரும் வடிவுடை மாணிக்கமும் அவளே.
The hundred-and-second-and-sixtieth song piles images on the goddess: sea ambrosia, red cane, wish-gem, inner sense of life, rare medicine at Ottiyur.
திருவொற்றியூர் வடிவுடை மாணிக்க மாலை
உயிரின் உள்ளுணர்வே அவள் இடம்.
Her seat is the innermost sense of a life.