திருவாசகம் 128 · உள்ளனவே நிற்க இல்லன செய்யும் மையல் துழனி

Verse 128 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Neethal Vinnappam · Verse 24 of 50

உள்ளனவே நிற்க இல்லன செய்யும் மையல் துழனிவெள்ளன் அலேனை விடுதி கண்டாய் வியன் மாத்தடக்கைப்பொள்ளல் நல் வேழத்து உரியாய் புலன் நின் கண் போதல் ஒட்டாமெள்ளனவே மொய்க்கும் நெய்க்குடம் தன்னை எறும்பு எனவே.

Ullanavae nirka illana seyyum maiyal thuzhani / Vellan alaenai vituthi kantaay viyan maaththatakkaip / Pollal nal vaezhaththu uriyaay pulan nin kan poathal ottaa / Mellanavae moykkum neykkutam thannai erumpu enavae.

பொருள்

உண்மையானவை நிற்க, இல்லாதவற்றைச் செய்யும் மயக்கக் கூச்சலிலிருந்து விடுபட்ட எளியவன் அல்லாத என்னைக் கைவிடாதே, பார்! பெரிய நீண்ட துளையுள்ள துதிக்கையுடைய யானையின் தோலைப் போர்த்தியவனே! நெய்க்குடத்தை எறும்புகள் மெல்ல மெல்ல மொய்ப்பது போல, புலன்கள் என்னை மொய்த்து உன்னிடம் போகவிடாமல் தடுக்கின்றன.

Meaning

Leaving aside what truly is, I am caught in the clamour of delusion that chases what is not; I am no innocent. Do not forsake me, see! O you who wear the hide of the great elephant with its vast hollow trunk! Like ants slowly swarming over a pot of ghee, my senses crowd over me and will not let me go to you.

சொற்பொருள் Word by word

உள்ளனவே: உண்மையானவை
இல்லன: இல்லாதவை
மையல்: மயக்கம்
துழனி: கூச்சல், ஆரவாரம்
வெள்ளன் அலேன்: எளியவன் அல்லேன்
வியன் மாத்தடக்கை: பெரிய நீண்ட துதிக்கை
பொள்ளல்: துளையுடைய
உரியாய்: தோல் போர்த்தியவனே
மெள்ளனவே: மெல்ல மெல்ல
மொய்க்கும்: சூழ்ந்து மொய்க்கும்

விளக்கம்

'நெய்க்குடத்தை எறும்பு' என்ற உவமை நுட்பமானது. நெய்க்குடத்தின் மணம் எறும்புகளை ஈர்க்கிறது; அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மெல்ல வந்து குடம் முழுவதையும் மூடிவிடுகின்றன. புலன்களும் அப்படியே: ஒரே நாளில் அல்ல, மெல்ல மெல்லச் சூழ்ந்து ஆன்மாவை மூடுகின்றன.

'உள்ளனவே நிற்க இல்லன செய்யும்' என்பது மாயையின் இயல்பைச் சொல்கிறது. நிலையானதை விட்டு நிலையில்லாதவற்றைத் துரத்துவதே மயக்கம். சைவ சித்தாந்தம் 'சத்' (உள்ளது), 'அசத்' (இல்லது) என்று பிரித்து, ஆன்மா இரண்டுக்கும் நடுவில் 'சதசத்' ஆக நிற்கிறது என்கிறது.

Explanation

'Ants on a pot of ghee' is a subtle image. The smell of ghee draws the ants; they come one by one, slowly, until the whole pot is covered. The senses work the same way: not in a day, but slowly they swarm over the soul.

'Leaving what truly is and chasing what is not' describes maya: letting go of the lasting to chase the fleeting. Saiva Siddhanta divides things into sat, the real, and asat, the unreal, and places the soul between them, able to cling to either.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபு

உத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு

பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of Uthirakosamangai

The Guru Who Returned at Uthirakosamangai

After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.

Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.

Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.

சிந்தனைக்கு

எந்தப் பழக்கம் 'மெல்ல மெல்ல' உங்களைச் சூழ்ந்துகொண்டது?

To reflect on

Which habit crept over you slowly, like ants on a pot of ghee?