திருவாசகம் 636 · ஒன்றினொ டொன்றுமோ ரைந்தினொ டைந்தும் உயிர்ப்பது மாகாதே

Verse 636 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

ஒன்றினொ டொன்றுமோ ரைந்தினொ டைந்தும் உயிர்ப்பது மாகாதேகன்றை நினைந்தெழு தாயென வந்த கணக்கது வாகாதேகாரணமாகும் அனாதி குணங்கள் கருத்தறு மாகாதேநன்றிது தீதென வந்த நடுக்கம் நடந்தன வாகாதேநாமுமெ லாமடி யாருட னேசெல நண்ணினு மாகாதேஎன்றுமென் அன்பு நிறைந்த பராவமு தெய்துவ தாகாதேஏறுடை யான்எனை ஆளுடை நாயகன் என்னுள் புகுந்திடிலே.

Onrino tonrumoa rainthino tainthum uyirppathu maakaathae / Kanrai ninainthezhu thaayena vantha kanakkathu vaakaathae / Kaaranamaakum anaathi kunangkal karuththaru maakaathae / Nanrithu theethena vantha natukkam natanthana vaakaathae / Naamume laamati yaaruta naesela nanninu maakaathae / Enrumen anpu niraintha paraavamu theythuva thaakaathae / Aerutai yaanenai aalutai naayakan ennul pukunthitilae.

பொருள்

காளையை உடையவன், என்னை ஆளும் நாயகன் என்னுள் புகுந்தால்: ஒன்றோடு ஒன்றும், ஐந்தோடு ஐந்தும் உயிர்த்து எழாதோ? கன்றை நினைந்து எழும் தாய்ப்பசு போல் அவன் வந்த கணக்கு அதுவாகாதோ? காரணமான தொடக்கமில்லாத குணங்கள் கருத்திலிருந்து அறாதோ? 'இது நல்லது, இது தீயது' என்று வந்த நடுக்கம் நீங்காதோ? நாமும் எல்லா அடியார்களோடும் செல்லச் சேராதோ? என் அன்பு நிறைந்த மேலான அமுதம் என்றும் வந்து சேராதோ?

Meaning

If the Lord who owns the bull, my Master who rules me, should enter me: will the one join the One, and the five join the Five, and come alive? Will his coming not be like the cow that rises at the thought of her calf? Will the beginningless qualities that are the cause of birth not be cut out of my mind? Will the trembling over 'this is good, that is bad' not pass away? Will we not join to go with all the devotees? Will the supreme nectar full of my love not come to me for ever?

சொற்பொருள் Word by word

ஒன்றினொடு ஒன்று: உயிரோடு இறைவன்
ஐந்தினொடு ஐந்து: ஐம்புலன்கள் ஐந்தொழிலோடு
உயிர்ப்பது: உயிர்த்து எழுவது
கன்றை நினைந்து எழு தாய்: கன்றை நினைத்து எழும் பசு
அனாதி குணங்கள்: தொடக்கமில்லாத இயல்புகள்
கருத்து அறும்: மனத்திலிருந்து நீங்கும்
நன்று இது தீது என: நல்லது கெட்டது என
நடுக்கம்: கலக்கம்
பராவமுது: மேலான அமுதம்
ஏறுடையான்: காளையை உடையவன்
ஆகாதே: ஆகாதோ (நிச்சயம் ஆகும்)

விளக்கம்

'கன்றை நினைந்தெழு தாய்' என்ற உவமை திருப்புலம்பலின் 'கற்றாவின் மனம்போல' என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அங்கே அடியார் பசுவின் மனம் போல் உருக வேண்டும் என்றார்; இங்கே இறைவனே கன்றை நோக்கி ஓடும் தாய்ப்பசு போல் வருகிறான். இருபக்கமும் அதே அன்பு.

'நன்றிது தீதென வந்த நடுக்கம்' என்பது எப்போதும் நல்லது கெட்டது என்று எடைபோட்டுக் கலங்கும் மனம். இறைவன் உள்ளே புகுந்தால் அந்த நடுக்கம் அடங்குகிறது.

Explanation

'The cow that rises at the thought of her calf' recalls the Thiruppulambal's 'like the heart of a cow that has borne a calf'. There the devotee wished to melt like the cow; here the Lord himself comes like a mother cow running to her calf. The same love flows both ways.

'The trembling over this is good, that is bad' is the mind that is always weighing good and bad and worrying. When the Lord enters within, that trembling is stilled.

பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), எறிபத்த நாயனார் புராணம்; திருத்தொண்டத் தொகை (சுந்தரர்)

இறைவனின் மலருக்காக மழு ஏந்திய எறிபத்த நாயனார்

கருவூரில் எறிபத்தர் என்ற சிவனடியார் வாழ்ந்தார். அவர் கையில் எப்போதும் ஒரு மழு இருக்கும். சிவனடியார்களுக்கு யாரேனும் துன்பம் செய்தால் அந்த மழுவோடு ஓடிச் சென்று காப்பார். அதே ஊரில் சிவகாமியாண்டார் என்ற முதிய அடியார் ஒவ்வொரு நாளும் விடியலில் பூக்கொய்து, கூடையில் சுமந்து, ஆனிலையப்பர் கோயிலுக்குக் கொண்டு செல்வார்.

ஒரு நவராத்திரி நாளில் புகழ்ச் சோழ மன்னனின் பட்டத்து யானை ஆற்றில் நீராடித் திரும்பியது. மதம் கொண்ட அந்த யானை சிவகாமியாண்டாரின் பூக்கூடையைப் பறித்துச் சிதறி மிதித்தது. முதியவர் 'சிவதா! சிவதா!' என்று கதறி அழுதார். அந்தக் குரலைக் கேட்ட எறிபத்தர் ஓடி வந்து, இறைவனுக்கான மலரை மிதித்த யானையையும் அதைக் காக்கத் தவறிய பாகர்களையும் மழுவால் வீழ்த்தினார்.

செய்தி கேட்டு மன்னன் படையோடு வந்தான். பகைவன் யார் என்று பார்த்தபோது திருநீறு அணிந்த ஓர் அடியார் நிற்பதைக் கண்டான். நடந்ததைக் கேட்டதும் மன்னன் படைகளை விலக்கினான். 'இறைவனின் மலருக்கு இழுக்கு நேர்ந்தது என் யானையால். அதற்குத் தண்டனை இந்த யானைக்கு மட்டும் போதாது; எனக்கும் வேண்டும்' என்று தன் வாளை எறிபத்தரிடம் நீட்டினான். மன்னனின் அன்பைக் கண்ட எறிபத்தர், இப்படிப்பட்ட அடியாருக்குத் துன்பம் தந்தேனே என்று அதே வாளால் தம் கழுத்தை அறுக்கத் தொடங்கினார். மன்னன் அவர் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தான்.

அப்போது வானில் ஒலி எழுந்தது: 'உங்கள் அன்பின் பெருமையை உலகுக்குக் காட்டவே இது நடந்தது.' யானையும் பாகர்களும் உயிர் பெற்று எழுந்தனர். சிதறிய பூக்கள் கூடையில் மீண்டும் நிறைந்தன. மன்னனும் அடியாரும் ஒருவரை ஒருவர் வணங்கினர்.

திருப்படை ஆட்சியில் மணிவாசகர் 'மாதவர் கைகள் குவிந்து பூமழை பொழியும்' நாளையும், 'தன் அடியார் அடி என் தலை மீது தழைக்கும்' நாளையும் பாடுகிறார். இறைவனின் படை வாளால் ஆள்வதில்லை, அன்பால் ஆள்கிறது. மன்னனும் வாளைக் கீழே வைத்து அடியாரின் அடியில் பணிந்த அந்த நாளே 'அடியார் அடியோம்' என்ற ஆட்சி.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Eripatha Nayanar; Thiruthondathogai (Sundarar)

Eripatha Nayanar, Who Raised His Axe for the Lord's Flowers

In Karuvur lived a devotee of Siva named Eripathar. He always carried an axe, and whenever anyone harmed a devotee of Siva he would run to protect them. In the same town an old devotee named Sivakami Andar rose at every dawn, gathered flowers, and carried them in a basket to the temple of the Lord of Anilai.

One day during Navaratri the state elephant of King Pugazh Chola was returning from its bath in the river. In its rut it snatched the old man's flower basket, scattered the flowers and trampled them. The old man wept, crying 'Sivadha! Sivadha!' Eripathar heard the cry, ran to the spot, and struck down the elephant that had trampled the Lord's flowers along with the mahouts who had failed to restrain it.

When the king heard the news he came with his army. Looking for the enemy, he saw a devotee wearing sacred ash. When he learned what had happened, he sent his soldiers back. 'The Lord's flowers were dishonoured by my elephant. Punishing the elephant is not enough; I deserve punishment too,' he said, and held out his own sword to Eripathar. Seeing the king's devotion, Eripathar was grieved that he had caused pain to such a devotee, and he began to cut his own throat with that sword. The king caught his hand and stopped him.

Then a voice rang out from the sky: 'This happened to show the world the greatness of your love.' The elephant and the mahouts rose up alive. The scattered flowers filled the basket again. The king and the devotee bowed to each other.

In Thiruppadai Aatchi Manikkavasagar longs for the day when 'great ascetics fold their hands and shower flowers' and 'the feet of his devotees flourish upon my head.' The Lord's army does not rule by the sword; it rules by love. The day a king laid down his sword and bowed at a devotee's feet is that rule, the rule of 'we are servants of his servants.'

சிந்தனைக்கு

'இது நல்லதா கெட்டதா' என்ற கலக்கம் உங்களை எவ்வளவு ஆட்டுகிறது?

To reflect on

How much does the worry of 'is this good or bad?' shake you?