Kadiyalur Uruttirankannanar

Perumpanatruppadai

பெரும்பாணாற்றுப்படை · 49 Passages

The Passages

அறிமுகம்

பத்துப்பாட்டில் நான்காவது. கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் பாடியது, ஐந்நூறு அடிகள். ஒரு பாணனும் அவன் சுற்றமும் வறுமையில் நாடு நாடாக அலைகின்றனர்; அவர்களைத் தொண்டைமான் இளந்திரையனிடம் அனுப்பி வைக்கிறார் புலவர்.

அதனால் பாடல் முழுக்க வழி வருணனை: காடு, ஊர், வயல், நீர்நிலை, பறவை, விலங்கு, கடை, கொல்லன், குயவன், சிற்றூர், பேருர் — கடைசியில் காஞ்சியும் அரசனும். ஒவ்வொரு காட்சியும் அவர்கள் நடந்து போகும் வழியில் வரிசையாக வருகிறது.

இடையில் ஒரு சொல் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது: "பெறுகுவிர்" — பெறுவீர்கள். ஆற்றுப்படை என்பது வறுமையிலிருந்து வளத்திற்கான வழியைக் காட்டுவது; அதனால் பாடல் முழுக்க எதிர்காலம் பேசப்படுகிறது.

Introduction

The fourth of the Ten Idylls: five hundred lines by Kadiyalur Uruttirankannanar. A pāṇan — a wandering singer — and his family are scraping a living from country to country, and the poet sends them to Thondaiman Ilanthiraiyan of Kanchipuram.

So the poem is a road, described the whole way: forest, village, field, water, birds, beasts, market, blacksmith, potter, hamlet, city — and at the end Kanchi and its king. Every scene is one the family will actually walk through.

One word keeps returning: "peṟukuvīr", you will receive. An āṟṟuppaṭai points the way out of want toward plenty, which is why the whole poem is spoken in the future tense.

பத்துப்பாட்டு, நான்காம் பாட்டு · மூலம்: தமிழ் இணைய மின்னூல் (pmuni0069)

பெரும்பாணாற்றுப்படை

பாணன் என்பவன் யாழ் மீட்டிப் பாடி, அரசரின் புகழைச் சொல்லி, பரிசில் வாழ்பவன். இந்தப் பாடலில் வரும் பாணன் பெரும் குடும்பத்தோடு — மனைவி, மகள், பணியாளர், வண்டி, பழைய யாழ் — வறுமையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறான்.

புலவர் அவனுக்கு ஒரு வழியைச் சொல்கிறார்: காஞ்சிக்குப் போ. அங்கே இளந்திரையன் இருக்கிறான். அவன் நாடு எப்படிப்பட்டது, அவன் மாளிகை எப்படிப்பட்டது, அவன் எப்படிப் பரிசு கொடுப்பான் — எல்லாவற்றையும் வரிசையாகச் சொல்கிறார். பாடல் முடியும் போது வழியும் முடிகிறது, காஞ்சியும் வந்து சேர்கிறது.

Pattuppattu, fourth poem · etext: Project Madurai pmuni0069

Perumpanattrupadai

A pāṇan lives by playing the lute, singing a king's praise, and living on what he is given. The one in this poem is on the road with a whole household — wife, daughter, servants, cart, an old lute — and no money.

The poet gives him a route: go to Kanchi, where Ilanthiraiyan rules. What that country is like, what his palace is like, how he gives — all of it is laid out in order. By the time the poem ends the road ends too, and Kanchi has been reached.

சிந்தனைக்கு

வழியை விவரிப்பது எப்போது வழிகாட்டுதலாக மாறுகிறது?

To reflect on

When does describing a road become showing someone the way?