Mudathamakkanniyar

Porunaratruppadai

பொருநராற்றுப்படை · 50 Passages

The Passages

அறிமுகம்

பத்துப்பாட்டில் இரண்டாவது. முடத்தாமக் கண்ணியார் பாடியது, இருநூற்று நாற்பத்தெட்டு வரிகள். போரில் முரசு கொட்டிப் புகழ் பாடும் பொருநனைச் சோழன் கரிகாலன் அவைக்கு அனுப்புகிறார் புலவர்.

பாடலின் பெரும் பகுதி காவிரி நாட்டின் வருணனை: வயல், கரும்பு, தென்னை, கழி, பறவை, மீன், நீராடும் மகளிர், குவிக்கப்பட்ட நெல். காட்சிகளின் நடுவே ஊரும் முற்றமும் அரண்மனையும் வந்து சேர்கின்றன.

இடையில் ஒரு வரி பாடலின் மையத்தைச் சொல்கிறது: "வேறுபுலம் முன்னிய விரகறி பொருந" — வேற்று நாட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டவனே. அதாவது பரிசு கேட்பது பிழைப்பு மட்டுமல்ல, ஒரு பயணம்.

Introduction

The second of the Ten Idylls: two hundred and forty-eight lines by Mudathamakkanniyar. The poet sends a porunan — a drummer who beats the war-drum and sings praise — to the court of the Chola Karikalan.

Most of the poem is the Kaveri country: fields, sugarcane, palms, backwater, birds, fish, women bathing, heaped paddy. Village, courtyard and palace arrive in among the scenery.

One line states the poem's centre: "you who set out for another country, knowing the difference" — asking for a gift is not only a livelihood, it is a journey.

பத்துப்பாட்டு, இரண்டாம் பாட்டு · மூலம்: தமிழ் இணைய மின்னூல் (pmuni0063)

பொருநராற்றுப்படை

பொருநன் என்பவன் போர்முரசு கொட்டி, வெற்றியைப் பாடி, அதற்குப் பரிசு பெற்று வாழ்பவன். இந்தப் பாடலில் வரும் பொருநன் பசியோடும் கிழிந்த உடையோடும் நிற்கிறான்; புலவர் அவனை உறையூரின் கரிகாலன் அவைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.

வழி நெடுகக் காவிரி நாட்டின் செல்வம் விரிகிறது — நெல், கரும்பு, மீன், தேன், பூ. இறுதியில் அரசன் முன் நிற்கும் காட்சி: அவன் கொடுப்பது பொன் மட்டுமல்ல, பட்டும் பூவும் யாழும் தேறலும்.

பாடல் முழுக்க ஒரு எதிர்மறை உணர்வு ஊடாடுகிறது — வறுமை. ஆனால் அதைப் பாடல் நேரடியாகப் பேசாது, வளத்தை மட்டும் காட்டுகிறது. வறுமையை நினைவூட்டுவது வளத்தின் விவரணமே.

Pattuppattu, second poem · etext: Project Madurai pmuni0063

Porunaratruppadai

A porunan beats the war-drum, sings of victory and lives on what he is given for it. The one here stands hungry, in worn cloth, and the poet takes him to Karikalan's court at Uraiyur.

The wealth of the Kaveri country unrolls along the way — paddy, sugarcane, fish, honey, flowers. At the end the king: what he gives is not only gold but silk, flowers, a lute, good drink.

A single hard feeling runs under the whole poem — poverty. The poem never names it; it only shows abundance. It is the listing of the wealth that keeps the want in view.

சிந்தனைக்கு

பரிசு கேட்பதை ஒரு பயணமாகச் சொல்வது, கேட்பதன் வெட்கத்தை மாற்றுகிறதா?

To reflect on

Does calling the asking a journey change the shame of asking?