அவனை விட்டு நீங்காது இனிதாக இருந்து, கொல்லை நிலத்தில் உழும் கொழுவைப் போல எங்கள் பற்கள் பகலும் இரவும் இறைச்சியைத் தின்று முனை மழுங்கி, இளைப்பாற இடம் கிடையாதபடி உணவையே வெறுத்து, ஒருநாள் மெல்லச் சொன்னோம்: "இனி எங்கள் பழைய ஊருக்குத் திரும்புவோம்" என்று.
Meaning
We stayed on with him pleasantly, until our teeth were worn down like a plough turning a field — eating meat by day and by night — and, with nowhere to rest from it, we came to loathe the food itself. Then one day we said it quietly: we would go back to our old home.
சொற்பொருள் Word by word
பயின்று இனிது இருந்து
staying on, well and pleasantly
கொல்லை உழு கொழு
the plough that turns a dry field
பல்லே மழுங்கி
the teeth worn down
எல்லையும் இரவும் ஊன் தின்று
eating meat by day and night
உயிர்ப்பு இடம் பெறாஅது
with no room to draw breath
ஊண் முனிந்து
turning against the food
தொல்பதி
the old home
விளக்கம்
இது பாடலின் மிகச் சுவையான திருப்பம்: கொடை மிகுதியால் வெறுப்பு வருகிறது. பற்கள் ஏர் போலத் தேய்ந்துவிட்டன என்று சொல்வது நகைச்சுவை; ஆனால் அதன் பின்னணி மிகுதியான கொடை.
வறுமையிலிருந்து வந்தவன் இப்போது உணவை வெறுக்கிறான். இதைப் பாடல் குறையாகச் சொல்லவில்லை; மனித இயல்பைச் சொல்கிறது. எல்லை மீறிய அளிப்பும் ஒரு சுமைதான் என்பதை இதைவிட அழகாகச் சொல்ல முடியாது.
Explanation
This is the poem's most delicious turn: too much giving produces weariness. Teeth worn down like a plough is a joke — and behind the joke is an excess of generosity.
A man who came from hunger now turns from food. The poem does not call this ingratitude; it reports human nature. That even abundance has a limit is said here better than it could be argued.
