பத்துப்பாட்டு, ஐந்தாம் பாட்டு · மூலம்: பத்துப்பாட்டு ஐந்தாவது முல்லைப்பாட்டு, மூலமும் நச்சினார்க்கினியருரையும், உ.வே. சாமிநாதையர் (pmuni0488)முல்லைப்பாட்டு
முல்லை நாடு. மழைக்காலம். கடலையே குடித்து நிறையும் மேகம் வானத்தில் எழுந்து, பெரும் மழையாகக் கொட்டுகிறது.
முதிய பெண்டிர் சென்ற ஆண்டின் நெல்லை அளந்து, புது முல்லைப் பூவை வைத்துக் கைதொழுகிறார்கள். ஆயர் மகளிர் கன்றுகளை இழுத்து மேய்ச்சலுக்கு ஓட்டுகிறார்கள். இந்தக் காட்சிகளுக்கு நடுவே அரசன் தன் தேரைப் பூட்டிப் போருக்குப் புறப்படுகிறான்.
வீட்டில் தலைவி. மழையின் ஒலியில் அவள் துயரம் மறையவில்லை; அந்த ஒலியே அதன் பின்னணியாகிறது. பாடல் முடியும் போது மழை, படை, பிரிவு — மூன்றும் ஒரே மாலையில் நிற்கின்றன.
Pattuppattu, fifth poem · etext: Mullaippattu with Nachinarkiniyar's urai, ed. U. V. Saminathaiyar (Project Madurai pmuni0488)Mullaippattu
The mullai country, in the rains. A cloud rises after drinking the sea and comes down as heavy rain.
The old women measure out last year's grain, set down a fresh mullai flower and bow to it. Cowherd girls drive their calves out to graze. And through these scenes the king harnesses his chariot and sets out for war.
At home, the heroine. The rain does not drown her grief; its sound becomes the thing her grief is heard against. By the end, the rain, the army and the parting are all standing in the same evening.
