மலைபடுகடாம் · 59 Passages
பத்துப்பாட்டில் பத்தாவது, இறுதியானது. பெருங்கெளசிகனார் பாடியது, ஐந்நூற்று எண்பத்து மூன்று அடிகள். பாடாண்திணையின் ஆற்றுப்படை.
ஒரு பாணனை நன்னன் வேண்மானிடம் அனுப்பும் பாடல். ஆனால் இதில் வழி என்பது சமவெளியல்ல — மலை. புலி, யானை, மூங்கில், அருவி, தேன், மூலிகை; காட்டு வழியில் நடப்பவனுக்கு எது வேண்டும், எது கூடாது என்று சொல்லப்படுகிறது.
பத்துப்பாட்டின் இறுதிப் பாடலாக இது ஒரு பொருத்தம்: முழுத் தொகுப்பும் பல நூற்றாண்டுகளின் வழிகளைக் கடந்து வந்தது; இதுவும் ஒரு வழியைப் பற்றியதே.
The tenth and last of the Ten Idylls: five hundred and eighty-three lines by Perunkausikanar, an āṟṟuppaṭai in the pāṭāṇ theme.
It sends a pāṇan to Nannan Venman, and the road it describes is not a plain but a mountain: tiger, elephant, bamboo, waterfall, honey, herbs — what a man walking that track needs, and what he must not do.
It is a fitting last poem for the anthology, which is itself a road travelled across centuries.
மழை பெய்யும் மலையில் ஒரு பாணன் நடக்கிறான். வழி எளிதல்ல: மூங்கில் காடு, யானை, அருவி, கரடி, தேன் எடுக்கும் மலை மகளிர்.
புலவர் அவனுக்கு வழியை மட்டும் சொல்லவில்லை; வழியில் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதையும் சொல்கிறார். அந்தக் கவனமே பாடலின் பெரும் பகுதி.
இறுதியில் நன்னன் வேண்மான். மலை நாட்டின் தலைவன், விருந்துக்கு உரியவன். பாடல் முடியும் போது வழியும் முடிந்து, விருந்தும் தொடங்குகிறது.
A pāṇan walks a mountain in the rain. The road is not easy: bamboo forest, elephant, waterfall, bear, hill women taking honey.
The poet does not only give him the route; he tells him how to walk it. That attention is most of the poem.
At the end, Nannan Venman, lord of the hill country, the man a guest is owed to. When the poem closes the road is done and the meal begins.
பரிசை நோக்கிச் செல்லும் வழி எவ்வளவு கடினமாக இருந்தால் அது பரிசுக்கு மதிப்புச் சேர்க்கிறது?
How hard must the road to a gift be before the difficulty becomes part of the gift?
