திருப்புகழ் (முதல் பாகம்) · 330 Songs
அருணகிரிநாதர் முருகன் மீது பாடிய பாடல்கள் திருப்புகழ். பதினாறாயிரம் பாடல்கள் பாடியதாகச் சொல்லப்படுகிறது; இன்று கிடைப்பது ஆயிரத்து முந்நூற்றுக்கும் மேல். இந்த முதல் பாகத்தில் பாடல் 1 முதல் 330 வரை உள்ளன.
ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு ராகத்திலும் ஒரு தாளத்திலும் அமைந்தது. பல்லவி போல மீண்டும் மீண்டும் வரும் தத்த தனதன என்ற சொற்கள் பாடலின் தாளக்கட்டு; அவற்றைத் தொடர்ந்து வரும் செய்யுளே புகழ். ஒவ்வொரு பாடலும் "பெருமாளே" என்ற அழைப்பில் முடிகிறது.
இந்தப் பாகத்தின் பாடல்கள் ஆறுபடை வீடுகளையும் பிற தலங்களையும் சுற்றி வருகின்றன: பழநி 97, திருச்செந்தூர் 83, திருத்தணிகை 62, சுவாமி மலை 39, காஞ்சீபுரம் 23, திருப்பரங்குன்றம் 14, குன்றுதோறாடல் 5. ஐந்து பாடல்களில் தலம் குறிப்பிடப்படவில்லை; இரண்டில் ராகம் கைவிட்டுப்போய் "...." என்றே அச்சிடப்பட்டுள்ளது.
The Thiruppugazh is Arunagirinathar's vast song-cycle on Murugan. Tradition credits him with sixteen thousand songs; a little over thirteen hundred survive, and this first part holds songs 1 to 330.
Every song is set to a ragam and a thalam. The syllable refrain that opens each one — tatta tanatana and its variants — is the rhythmic frame; the verse that follows it is the praise. Each song closes on the cry "Perumale", "great one".
The songs of this part circle the six abodes and other shrines: Palani 97, Thiruchendur 83, Thiruthani 62, Swamimalai 39, Kanchipuram 23, Thiruparankunram 14, Kuntru-thor-adal 5. Five songs name no shrine, and in two the ragam was lost and printed as "....".
அருணகிரிநாதர் திருச்செந்தூரில் தன்னை மயிலாக மாற்றி அருளிய முருகனை, தன் உடம்பை மீண்டும் பெற்ற பின், வாழ்நாள் முழுவதும் பாடிக்கொண்டே தலம் தலமாக நடந்து போற்றினார். அந்தப் பாடல்களின் தொகுப்பே திருப்புகழ்.
ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு தலத்தை நோக்கி எழுந்தது; ஆனால் தலத்தைப் பாடும்போதே அவர் பாடுவது தன் சொந்த நிலையை — பொய்யான உடம்பில் மயங்கி அலைந்த ஒருவன் தன்னை மீட்டுக் கொள்ளும் வழியை. அதனால்தான் ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதியும் ஒரு கூக்குரலாக முடிகிறது.
At Thiruchendur, Arunagirinathar was saved from death and turned into a peacock by Murugan. Given his body back, he spent the rest of his life walking from shrine to shrine, singing. That body of song is the Thiruppugazh.
Each song is aimed at a place, but while praising the place he is really singing his own condition: a man who wandered deluded in a body he knew to be false, and who found the way back. That is why every song ends as a cry.
ஒரே அழைப்பு — "பெருமாளே" — முந்நூற்று முப்பது முறை திரும்பி வரும்போது அது என்ன ஆகிறது?
What does a single cry — "Perumale" — become when it returns three hundred and thirty times?
