Mangudi Maruthanar

Maduraikkanchi

மதுரைக் காஞ்சி · 79 Passages

The Passages

அறிமுகம்

பத்துப்பாட்டில் ஆறாவது. மாங்குடி மருதனார் பாடியது, எழுநூற்று எண்பத்திரண்டு அடிகள். இது ஒரு நகர்ப் பாடல் — மதுரையின் வளம், அரண், கோயில், வீதி, கடை, விளையாட்டு, படை, அரசு.

காஞ்சித் திணை என்பது நிலையாமையைச் சொல்லும் புறத்திணை. ஆனால் இந்தப் பாடல் அதை நேரடியாக மறைவான முறையில் செய்கிறது: மதுரையை மிகைப்பட வருணித்து, அதன் முடிவையும் சேர்த்துச் சொல்கிறது. எல்லாம் இருக்கிறது; எல்லாம் போகும்.

தலைவனாகப் பாடப்படுபவன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன். பாடலின் பெரும்பகுதி ஊரைப் பற்றியது, அரசனைப் பற்றியது சிறுபகுதி — அந்த விகிதமே பாடலின் கருத்து.

Introduction

The sixth of the Ten Idylls: seven hundred and eighty-two lines by Mangudi Maruthanar. It is a poem of a city — Madurai's wealth, walls, temple, streets, markets, games, army and king.

Kāñci is the puṟam theme of impermanence. This poem never states it directly: it praises Madurai so completely that the praise becomes the argument, and the end is folded into the abundance.

Its hero is the Pandya who won at Thalaiyalanganam. Most of the poem is about the city and only a small part about the king, and that proportion is the poem's point.

பத்துப்பாட்டு, ஆறாம் பாட்டு · மூலம்: தமிழ் இணைய மின்னூல் (pmuni0071)

மதுரைக் காஞ்சி

மதுரை வையை ஆற்றங்கரையில், ஆலவாயின் அருகில், மூன்று புறமும் மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்த நகர். பாடல் அதை வீதி வீதியாக நடந்து காட்டுகிறது.

முதல் பகுதி கடல் — பாண்டியனின் புகழ் கடல் கடந்து செல்வதைச் சொல்கிறது. பிறகு வயல், காடு, வழி, நகரின் வாயில், அரண், கோட்டை, கோயில், அந்தணர், படை, யானை, குதிரை, தேர், கொடி.

இறுதியில் பாடல் அரசனை நோக்கித் திரும்புகிறது. இவ்வளவு வளமும் அவன் கையில் இருக்கிறது — ஆனால் காஞ்சி நிலையாமையைப் பாடுகிறது, அதனால் வளம் எதற்கு என்ற கேள்வியைப் பாடல் பதிலளிக்காமல் விட்டுவிடுகிறது.

Pattuppattu, sixth poem · etext: Project Madurai pmuni0071

Maduraikkanchi

Madurai stands on the Vaigai, beside the Alavay, ringed by hills on three sides. The poem walks it street by street.

It opens at the sea — the Pandya's fame crossing the water. Then fields, forest, road, city gate, rampart, fort, temple, priests, army, elephants, horses, chariots, banners.

At the end the poem turns to the king. All this abundance is in his hands — and the kāñci theme is impermanence, so the poem leaves the obvious question unanswered: what is it all for?

சிந்தனைக்கு

ஒரு நகரை முழுமையாகப் புகழ்ந்தால், அந்தப் புகழே அது நிலைக்காது என்பதைச் சொல்லிவிடுமா?

To reflect on

If a city is praised completely enough, does the praise itself say it will not last?