அதிகாரம் 88

பகைத்திறம் தெரிதல்

Knowing the Quality of Hate · Pakaiththirandheridhal

பகைத்திறம் தெரிதல் என்பது பகையின் இயல்பையும் அதைக் கையாளும் வழிகளையும் அறிதல். விளையாட்டுக்குக் கூடப் பகையை விரும்பக் கூடாது; சொல்வலிமை உடையவரைப் பகைக்கக் கூடாது; தனியராய்ப் பலரைப் பகைக்கக் கூடாது; பகையை நட்பாக்க முயல வேண்டும்; தன் வலிமையையும் குறைகளையும் பகைவருக்குக் காட்டக் கூடாது; முள்மரத்தை இளமையிலேயே களைய வேண்டும் என்று வள்ளுவர் அறிவுரைக்கிறார்.

Knowing the quality of hate means understanding enmity's nature and how to handle it. Do not court enmity even in jest, never provoke those whose weapon is the tongue, never stand alone against many, try to turn foes into friends, never show weakness to enemies, and uproot the thorn tree while it is young.

அறிமுகம்

'பகைத்திறம் தெரிதல்' என்றால் பகையின் வகைகள், அதன் இயல்பு, அதைக் கையாளும் திறன் ஆகியவற்றை அறிதல். முந்தைய அதிகாரமான 'பகைமாட்சி' எத்தகைய பகைவர் எளியவர் என்று சொன்னது. இந்த அதிகாரம் பகையை எப்போது கொள்ள வேண்டும், எப்படிக் கொள்ள வேண்டும், எப்போது தவிர்க்க வேண்டும், எப்போது நட்பாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறது. இதில் இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன: முதல் பகுதி பகையைத் தவிர்க்கும் எச்சரிக்கைகள்; இரண்டாம் பகுதி பகை தவிர்க்க முடியாதபோது கையாளும் உத்திகள்.

அதிகாரம் தொடங்கும் முதல் குறளே ஒரு வலுவான கொள்கையைச் சொல்கிறது: பகை என்பது பண்பற்ற ஒன்று; விளையாட்டுக்குக் கூட அதை விரும்பக் கூடாது. பின்னர் வில் வலிமை உடையவரைப் பகைத்தாலும் சொல் வலிமை உடையவரைப் பகைக்கக் கூடாது என்று கூறுகிறார். தனியராய் இருந்து பலரைப் பகைப்பவன் பித்தனைவிடப் பித்தன் என்றும் சொல்கிறார். இவை பகையின் ஆபத்தை உணர்த்தும் அறிவுரைகள்.

இங்கே 'திறம்' என்ற சொல்லின் பொருள் கவனிக்கத்தக்கது. திறம் என்பது கூறுபாடு, வகை, தன்மை என்ற பொருள்களையும், திறமை, ஆற்றல் என்ற பொருளையும் தருகிறது. 'பகைத்திறம்' என்பது பகையின் கூறுபாடுகளையும் அதைக் கையாளும் ஆற்றலையும் ஒருங்கே குறிக்கிறது. 'தெரிதல்' என்றால் ஆராய்ந்து அறிதல். ஆகவே இந்த அதிகாரம் பகையை ஆராய்ந்து அறிந்து, தகுந்த வகையில் நடந்துகொள்ளும் அறிவைப் புகட்டுகிறது.

பகைத்திறம் தெரிதல் அதிகாரம் அமைச்சர், வேந்தர், படைத்தலைவர் போன்றவர்களுக்கு மிகவும் உதவும் நூல் பகுதியாகும். ஆனால் அதே சமயம் குடும்பத் தலைவர்கள், வணிகர்கள், தொழிலாளர்கள் என எவரும் தங்கள் வாழ்விலும் இதைப் பயன்படுத்தலாம். பகை எப்போதும் போர்க்களத்தில் மட்டும் எழுவதில்லை; அலுவலக மேசையிலும் அண்டை வீட்டு வேலியிலும் குடும்ப விருந்திலும் எழுகிறது.

இரண்டாம் பகுதி நடைமுறை உத்திகளைச் சொல்கிறது. பகையை நட்பாக மாற்றும் பண்புடையவன் உலகையே தன் தகைமையில் நிறுத்துவான் என்கிறார். இரு பகைவர்கள் இருக்கும்போது ஒருவரை நண்பராக்கிக் கொள்ளுமாறு சொல்கிறார். துன்ப நேரத்தில் நட்பையோ பகையையோ புதிதாகத் தொடங்கக் கூடாது என்கிறார். தன் துன்பத்தையும் பலவீனத்தையும் பகைவருக்குக் காட்டக் கூடாது என்கிறார். இறுதியாக, முள்மரம் போன்ற பகையை இளமையிலேயே களைய வேண்டும் என்றும், செருக்குள்ள பகைவரின் செருக்கை அழிக்காதவர் வாழ மாட்டார் என்றும் முடிக்கிறார்.

இவ்வதிகாரத்தில் வள்ளுவரின் அரசியல் அறிவும் வாழ்வியல் அறிவும் இணைந்து காணப்படுகின்றன. அவர் பகையை வரவேற்கவில்லை; ஆனால் பகை வரும் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்குத் தயாராகச் சொல்கிறார். தேவையற்ற பகையை உருவாக்காமல் இருப்பதும், தேவையான பகையைத் தெளிவாகக் கையாள்வதும் ஒரு அறிவுடையவனின் அடையாளம்.

இன்றைய வாழ்வுக்கு இது தெளிவாகப் பொருந்துகிறது. பணியிடத்திலும் உறவுகளிலும் அரசியலிலும் தேவையற்ற பகைகளை உருவாக்காமல் இருப்பது, சொற்களால் பிறரைக் காயப்படுத்தாமல் இருப்பது, தனியாக எல்லோரையும் எதிர்க்காமல் இருப்பது, சிறு மனக்கசப்பை உடனே தணிப்பது ஆகியவை இந்த அதிகாரத்தின் நடைமுறைப் பாடங்கள்.

இவ்வதிகாரத்தில் வள்ளுவர் சொற்களின் ஆற்றலையும் தனியாக வலியுறுத்துகிறார். வில்லால் ஏற்படும் காயம் உடலுக்கு; சொல்லால் ஏற்படும் காயம் உள்ளத்துக்கு. உடல் காயம் ஆறிவிடும்; சொல் காயம் பல ஆண்டுகள் நிலைக்கும். ஆகவே சொல்லைக் கையாள்பவரைப் பகைத்தால் அவர் புகழும் தூற்றலும் நம் வாழ்வின் மதிப்பையே தீர்மானிக்கும். இந்த ஆழ்ந்த உணர்வு தமிழ் மரபில் எழுத்தாளர்களுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் தந்த மதிப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆகவே பகையை அறிவுடன் அணுகும் இப்பயிற்சி நமக்கு அமைதியான வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும். இவ்வாறு பகையின் தன்மையை அறிந்து அதனை அணுகுவதே வள்ளுவரின் அறிவுரை. பகையை முறையாகக் கையாள்பவனே தன் குடும்பத்தையும் நாட்டையும் காப்பவன் ஆவான்.

Introduction

'Pakaiththiram therithal' means knowing the kinds of enmity, its nature and the skill of handling it. The previous chapter, 'Pakaimaatchi', told what kind of enemies are easy. This chapter explains when to take up enmity, how, when to avoid it, and when to turn it into friendship. It has two parts: the first, warnings for avoiding enmity; the second, tactics for handling it when it cannot be avoided.

The very first verse states a strong principle: enmity is a quality without virtue and should not be desired even in jest. Then he says that even if you provoke men of the bow you must not provoke men of the word. He says that one who stands alone and makes enemies of many is more mad than a madman. These are counsels that bring home the danger of enmity.

The second part speaks of practical tactics. One who has the quality of turning enmity into friendship will hold the world within his greatness. When there are two enemies, win over one of them as a friend. At a time of distress, do not start a new friendship or enmity. Do not show your suffering and weakness to enemies. Finally, he concludes that enmity like a thorn tree should be uprooted while young, and that one who does not crush the pride of a proud enemy will not live.

Valluvar's political understanding and understanding of life are found together in this chapter. He does not welcome enmity, but accepts that it will come and tells us to be ready for it. Not creating needless enemies and handling necessary enmity clearly are marks of a wise person.

It applies clearly to life today. Not creating needless enemies in workplaces, relationships and politics, not wounding others with words, not opposing everyone alone, and calming a small resentment at once are the practical lessons of this chapter.

Valluvar also stresses the power of words separately in this chapter. The wound from a bow is to the body; the wound from a word is to the heart. A bodily wound heals; a wound of words lasts many years. So if we make an enemy of one who handles words, his praise and blame will decide the worth of our life. This deep feeling reflects the esteem the Tamil tradition gave to writers and scholars.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

சந்திரனில் முயல்

பஞ்சதந்திரத்தின் முதல் தந்திரத்தில் ஒரு கதை வருகிறது. ஒரு காட்டில் சதுர்தந்தன் என்ற யானை அரசன் ஆயிரக்கணக்கான யானைகளுடன் வாழ்ந்தான். ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் குளங்கள் எல்லாம் வற்றின. யானைகள் தண்ணீர் தேடி அலைந்தன. ஒரு நாள் ஒரு நிலவு ஒளிவீசும் ஏரியைக் கண்டு மகிழ்ந்து அங்கே சென்றன. அந்த ஏரியின் கரையில் முயல்கள் வளை தோண்டி வாழ்ந்தன.

யானைகள் நீர் குடிக்கச் சென்றபோது தம் கால்களால் ஆயிரக்கணக்கான முயல் வளைகளை மிதித்து அழித்தன. பல முயல்கள் இறந்தன. முயல்களின் தலைவன் துயரத்துடன் தன் முயல் அவையைக் கூட்டினான். "நாம் யானைகளை வெல்ல முடியாது. ஆனால் நம் அறிவால் தப்பலாம்" என்றான். அவன் விஜயதத்தன் என்ற அறிவுள்ள முயலைத் தூதராக யானை அரசனிடம் அனுப்பினான்.

விஜயதத்தன் ஒரு மலையுச்சியில் ஏறி நின்று யானை அரசனை நோக்கிக் கூறினான்: "நான் சந்திரனின் தூதன். நீங்கள் எங்கள் ஏரியை மிதித்து அழித்தீர்கள். சந்திரன் உங்கள் மீது கோபம் கொண்டிருக்கிறார்." யானை அரசன் அஞ்சினான். "நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டான். விஜயதத்தன் "என்னுடன் வாருங்கள். சந்திரனே உங்களுடன் பேசுவார்" என்றான்.

கதையில் விஜயதத்தன் தன் தூதுப் பணியைத் தொடங்குமுன் மலையுச்சியில் ஏறி நின்றான். இது ஒரு நுட்பமான உத்தி. சிறிய முயல் யானைக்கு முன் தாழ்ந்து நின்றால் அவன் சொல்லுக்கு மதிப்பு இருக்காது. உயர்ந்த இடத்தில் நின்று பேசியதால் அவன் சொல்லுக்கு எடை கூடியது. தூதன் தன் நிலையை மட்டும் அல்ல, தன் சொல்லின் உயரத்தையும் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

முயல்கள் தங்கள் இழப்புக்காக யானைகளைப் பழிவாங்க நினைக்கவில்லை. அவை தம் உயிரைக் காக்கவும் எதிர்கால அமைதியை நிலைநிறுத்தவுமே முயன்றன. பகையை வளர்க்காமல் நீக்குவதே அவற்றின் நோக்கம். யானை அரசன் அச்சத்தால் பணிந்தாலும், இறுதியில் அவனுக்கு எந்தத் தீங்கும் நேரவில்லை. இது பகையை முடிக்கும் மிக அழகிய வழி: எதிரியை அழிக்காமல், அவன் தீங்கைத் தடுப்பது.

இரவில் அவன் யானை அரசனை ஏரிக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஏரியின் நீரில் சந்திரனின் பிம்பம் அசைந்தது. விஜயதத்தன் "சந்திரனைப் பாருங்கள். பணிந்து வணங்குங்கள்" என்றான். யானை அரசன் தன் தும்பிக்கையை நீரில் நனைத்தபோது நீர் அலைகளாக ஆடி, சந்திரன் நடுங்குவது போலத் தெரிந்தது. "அவர் கோபத்தால் நடுங்குகிறார்" என்று விஜயதத்தன் கூறினான். யானை அரசன் அஞ்சி மன்னிப்பு கேட்டு, அந்த ஏரிக்கு மீண்டும் வருவதில்லை என்று உறுதியளித்தான்.

அன்று முதல் யானைகள் அந்த ஏரியை நாடவில்லை. முயல்கள் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்தன. ஆயிரக்கணக்கான முயல்கள் தம் வலிமையால் அல்ல, ஒரு தூதனின் அறிவாலும் சொல்வன்மையாலும் காக்கப்பட்டன.

இக்கதை பகைத்திறம் தெரிதல் அதிகாரத்தின் பல கருத்துகளை விளக்குகிறது. முயல்கள் வலிமையில் குறைந்தவை; யானைகளோடு நேரடியாக மோதினால் அழிவே. ஆகவே அவை பகைவனின் இயல்பை அறிந்தன; அவனுடைய அச்சத்தையும் நம்பிக்கையையும் கண்டறிந்தன. சொல்லின் ஆற்றலால் அவனை வென்றன. 'வில்லேர் உழவர் பகை கொளினும் கொள்ளற்க சொல்லேர் உழவர் பகை' என்ற குறள் இதில் ஒளிர்கிறது.

அத்துடன் முயல்கள் தமது இழப்பைத் தாங்கிக்கொண்டு, கோபத்தால் தாக்காமல், நிதானமாகத் திட்டமிட்டன. பகைவனின் பலவீனமான நம்பிக்கையையே தங்கள் ஆயுதமாக்கின. தனித்துத் தம்மை வலுவற்றவர்களாக உணர்ந்தாலும், அறிவையும் சொல்லையும் பயன்படுத்தி வலியவரையும் திருப்பி அனுப்ப முடியும் என்பதே இந்தக் கதையின் பாடம்.

மரபு இதை வெறும் தந்திரக் கதையாகக் கொள்ளாமல், பணிவுடன் கூடிய அறிவு வலிமையை வெல்லும் என்ற நீதிக் கதையாகவும் கொள்கிறது. சிறியவர் தம் மானத்தையும் உயிரையும் காக்க உண்மையான தூதின் மூலம் தகுந்த வழியைத் தேடுகின்றனர்.

பின்னாளில் அந்த யானை அரசன் தனது கூட்டத்திடம் இந்த நிகழ்வைச் சொல்லி, சிறிய உயிர்களை மிதிக்காமல் நடக்குமாறு அறிவுறுத்தினான் என்றும், அந்தக் காடு பல தலைமுறைகள் சிறியவர் பெரியவர் அனைவருக்கும் இணக்கமான இடமாக நிலைத்தது என்றும் கதை முடிகிறது. ஒரு தூதின் ஞானம் ஒரு காடு முழுவதற்கும் அமைதியைத் தந்தது. இதுவே பகைத்திறம் அறிந்தவரின் வெற்றி.

Chapter story

The Hare in the Moon

A tale comes in the first book of the Panchatantra. In a forest an elephant king named Chaturdanta lived with thousands of elephants. Once, because of a severe drought, all the ponds dried up. The elephants wandered in search of water. One day they saw a lake shining in the moonlight and went there gladly. On the bank of that lake rabbits lived in burrows.

When the elephants went to drink, they trampled thousands of rabbit burrows with their feet. Many rabbits died. The leader of the rabbits, grieving, called his council. 'We cannot defeat the elephants. But we can escape by our wits,' he said. He sent a clever rabbit named Vijayadatta as envoy to the elephant king.

Vijayadatta climbed to a mountain peak and said to the elephant king: 'I am the Moon's envoy. You have trampled and destroyed our lake. The Moon is angry with you.' The elephant king feared. 'What should I do?' he asked. Vijayadatta said, 'Come with me. The Moon himself will speak to you.'

At night he led the elephant king to the lake. The image of the moon wavered in the water. Vijayadatta said, 'Look at the Moon. Bow and worship.' When the elephant king dipped his trunk in the water, the water rippled and the moon seemed to tremble. 'He trembles with anger,' said Vijayadatta. The elephant king, afraid, asked pardon and promised never to come to that lake again.

From that day the elephants did not seek that lake. The rabbits lived in safety. Thousands of rabbits were saved not by their strength but by the intelligence and eloquence of one envoy.

This tale illustrates many ideas of the chapter. The rabbits were weak in strength; direct clash with the elephants would mean ruin. So they understood the enemy's nature, discovered his fear and his faith, and won him through the power of words. The verse 'viller uzhavar pakai kolinum kollarka sollér uzhavar pakai' shines in this.

Besides, the rabbits bore their loss, did not strike in anger, and planned calmly. They made the enemy's own weak faith their weapon. Even if one feels weak alone, by using wit and words one can turn back even the strong; that is the lesson of the story.

Tradition takes it not only as a trick tale but also as a moral tale that wisdom joined with humility defeats strength. The small seek a proper way through a true embassy to protect their honour and life.

முக்கியப் பாடங்கள்

பகையை விளையாட்டுக்குக் கூட விரும்பக் கூடாது.
சொல்வலிமை உடையவரைப் பகைக்கக் கூடாது.
தனியராய்ப் பலரைப் பகைப்பவன் பித்தனைவிடப் பித்தன்.
பகையை நட்பாக்கும் திறன் உடையவன் உலகை வெல்வான்.
முள்மரத்தை இளமையிலேயே களைவது போல் பகையையும் தொடக்கத்திலேயே தணிக்க வேண்டும்.

Key lessons

Do not court enmity even in jest.
Do not provoke those whose weapon is the word.
One who alone makes many enemies is madder than a madman.
One who can turn enmity into friendship wins the world.
Uproot enmity early as one fells a young thorn tree.