அதிகாரம் 87

பகை மாட்சி

The Might of Hatred · Pakaimaatchi

பகைமாட்சி என்பது பகைவரின் குறைகளால் அவரைப் பகைத்தல் எளிதாகி வெற்றி கிட்டும் தன்மை. வலியவரோடு மோதாமல், அன்பு, துணை, அறிவு, அடக்கம், நெறி இல்லாத பகைவரை அறிந்து வெல்ல வேண்டும் என்றும், அந்தக் குறைகள் தம்மிடம் இருந்தால் தாமும் எளிதில் வெல்லப்படுவோம் என்றும் வள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார்.

Pakaimaatchi shows how the faults of an enemy make hostility to him advantageous. Valluvar advises not to engage the strong, and to read in the enemy the lack of love, allies, wisdom, restraint and rectitude; and he warns that if we carry the same faults we too will be easily defeated.

அறிமுகம்

'பகைமாட்சி' என்ற பெயரில் 'மாட்சி' என்றால் சிறப்பு, அல்லது இங்கே குறிப்பாக, பகைவரிடம் இருக்கும் தகுதிகளையும் குறைகளையும் மதிப்பிடுதல். அதாவது எத்தகைய பகைவரை எதிர்கொள்வது நன்மை, எத்தகையவரைத் தவிர்ப்பது நன்மை என்பதை இவ்வதிகாரம் சொல்கிறது. உரையாசிரியர்கள் இதனைப் 'பகைவரின் இயல்பைக் கூறல்' என்றும், 'பகையை எதிர்கொள்ளும் முறை' என்றும் வகைப்படுத்துவர். இவ்வதிகாரத்தின் குறள்கள் பெரும்பாலும் பகைவனுக்கு இருக்கக் கூடாத குறைகளைப் பட்டியலிடுவதால், அவை நமக்கும் ஒரு கண்ணாடியாக அமைகின்றன.

முதல் குறள் அரசியலின் அடிப்படையான ஒரு நடைமுறை அறிவுரை தருகிறது: வலியவருடன் மோதலைத் தவிர்க்க வேண்டும்; மெலியவருடன் மட்டுமே மோத வேண்டும். இது ஆணவத்தால் அல்ல, தன் ஆற்றலை உணரும் தன்னறிவால் வருவது. இரண்டாம் குறள் முதல் அடுத்தடுத்த குறள்கள் பகைவனுக்கு இருக்கக் கூடாத குறைகளைச் சொல்கின்றன: அன்பின்மை, துணையின்மை, அஞ்சுதல், அறிவின்மை, கொடைநெறியின்மை, சினம், நெறி இன்மை, காமம், பண்பின்மை. அத்தகைய பகைவன் எளிதில் தோற்பான் என்பது கருத்து.

இவ்வதிகாரத்தின் நுட்பம், அது இரண்டு பக்கமும் பயன்படுவது. அரசன் தன் பகைவனை மதிப்பிடும்போது இக்குறள்களைக் கொண்டு அவனது குறைகளை அறியலாம். ஆனால் அதே குறைகள் தன்னிடம் இருக்கின்றனவா என்றும் தன்னைச் சோதித்துக்கொள்ளலாம். அன்பு, துணை, அறிவு, அடக்கம், நெறி ஆகிய நல்லியல்புகள் உடையவன் பகைவருக்குக் கடினமான எதிரி; அவை இல்லாதவன் எளிய இரை. எனவே இவ்வதிகாரத்தின் ஆழமான பாடம் பகைவரை எதிர்க்கும் உத்தி அல்ல, தன்னைச் சீர்செய்யும் நெறி.

இவ்வதிகாரத்தை 'இகல்' அதிகாரத்தோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இகல் அதிகாரம் அகப்பகையையும் மனக்கசப்பையும் தவிர்க்கச் சொன்னது. பகைமாட்சி அதிகாரமோ தவிர்க்க முடியாத புறப்பகையை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்று காட்டுகிறது. ஆகவே இரண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்தால், முதலில் இணக்கத்தால் பகையைத் தணிக்க முயல வேண்டும்; அது முடியாதபோது அறிவுடன் அணுக வேண்டும் என்ற வள்ளுவரின் இரட்டை அணுகுமுறை தெரியவரும். அவர் ஒரே சமயத்தில் அமைதியை நாடுபவராகவும், அரசியல் யதார்த்தத்தை அறிந்தவராகவும் இருக்கிறார்.

பரிமேலழகர் இந்த அதிகாரத்தில் வரும் குறைகளைப் பகைவரின் தன்மையாகவே விளக்குகிறார். ஆனால் வள்ளுவரின் சொல்லாட்சி மன்னனை மட்டும் குறிக்காமல், தனி மனிதனுக்கும் பொருந்தும் வகையில் அமைந்துள்ளது. 'அன்பிலன்', 'துணையிலன்', 'நிறையிலன்', 'பண்பிலன்' என்ற சொற்கள் எவரையும் குறிக்கலாம். அதனால் இதனை ஒரு பொதுவான வாழ்க்கை நூலாகவும் படிக்கலாம். நாம் யாருடன் மோதுகிறோம், எதற்காக மோதுகிறோம், அந்த மோதலில் நம் பலம் என்ன என்ற மூன்று கேள்விகளும் இதில் அடங்கியுள்ளன.

இன்றைய வாழ்க்கைக்கு இதனைப் பொருத்தினால், போட்டியான தொழில் உலகத்திலும், அரசியலிலும், வழக்குகளிலும், விளையாட்டுகளிலும் எதிர்ப்பவரின் வலிமையை மதிப்பிடுவது, தன் வலிமையைக் கணிப்பது, தேவையற்ற மோதலைத் தவிர்ப்பது ஆகியவை புத்திசாலித்தனம். அதே சமயம், பிறரின் குறைகளைக் கண்டு மகிழ்வது அல்ல, நம்மிடம் அந்தக் குறைகள் வராமல் காத்துக்கொள்வதே அறிவு.

மேலும் இவ்வதிகாரம் வள்ளுவர் பகையை முற்றிலும் தவிர்க்கப்படக் கூடியதாகக் கருதவில்லை என்பதையும் காட்டுகிறது. அரசியலிலும் வாழ்விலும் பகை வரும்; அதை அறிவுடன் கையாள வேண்டும் என்ற யதார்த்தப் பார்வை இங்கே உள்ளது. எனினும் இகல் அதிகாரத்தில் அவர் சொன்ன பணிவும் இணக்கமும் முதன்மையானவை; இவ்வதிகாரம் அது இயலாதபோது பயன்படும் அரசியல் தெளிவு. ஆகவே பகைவரை வெல்லும் வழி அவரைவிட நாம் மேலான பண்புகளை வளர்த்துக்கொள்வதே என்பது இவ்வதிகாரம் முழுவதும் ஒலிக்கும் செய்தி; அதை நினைவில் கொண்டு குறள்களைப் படிப்போம். இவ்வாறு அரசியல் தெளிவும் அற உணர்வும் சேரும்போது தான் உண்மையான வெற்றி கிட்டும் என்பதை இவ்வதிகாரம் உணர்த்துகிறது.

Introduction

In the name 'Pakaimaatchi', 'maatchi' means excellence, but here in particular it means the assessment of the qualities and faults found in an enemy. That is, the chapter tells what kind of enemy it is profitable to face and what kind to avoid. Commentators classify it as 'describing the nature of enemies' and as 'the method of meeting hostility'. Since most verses in the chapter list faults that an enemy should not have, they also serve as a mirror for ourselves.

The first verse gives a basic practical counsel of statecraft: avoid conflict with the strong; contend only with the weak. This comes not from arrogance but from self-knowledge that knows one's own strength. From the second verse on, the verses list the faults an enemy should not have: lack of love, lack of allies, fearfulness, ignorance, lack of generosity, anger, lack of rectitude, lust and want of character. Such an enemy will be easily defeated, is the idea.

The subtlety of the chapter is that it serves both ways. When a king assesses his enemy he can use these verses to know his faults. But he can also test himself to see whether those same faults are in him. One who has love, allies, wisdom, restraint and rectitude is a hard opponent for enemies; one who lacks them is easy prey. So the deeper lesson of the chapter is not a strategy against enemies but a discipline of setting oneself right.

Applying this to life today: in competitive business, politics, lawsuits and sport, to assess the opponent's strength, to reckon one's own and to avoid unnecessary conflict is shrewdness. At the same time, wisdom is not to rejoice at others' faults but to guard ourselves so those faults do not come to us.

The chapter also shows that Valluvar did not consider enmity wholly avoidable. In politics and in life enmity will come, and the realistic view here is that it must be handled with wisdom. Still, the humility and harmony he spoke of in the chapter on Ikal come first; this chapter is the political clarity that serves when that is not possible.

The chapter should be read with the chapter on Ikal. Ikal advised avoiding inner enmity and resentment. Pakaimaatchi shows how to face the external enmity that cannot be avoided. Together they show Valluvar's twofold approach: first try to soften enmity through harmony; when that is not possible, approach it with wisdom.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

இராவணனின் குறைகள்

இராமாயணத்தில் இராவணன் ஒரு வலிமை மிக்க பகைவனாகத் தோன்றினாலும், கூர்ந்து பார்த்தால் அவனிடம் இந்த அதிகாரம் பட்டியலிடும் குறைகள் பல இருந்தன என்பதைக் காணலாம். அந்தக் குறைகளே அவனைத் தோற்கடிக்க இராமனுக்கு வழி வகுத்தன. இது இராவணனை இகழ்வதற்கான கதை அல்ல; குறைகள் எவ்வளவு பெரிய வலிமையையும் சிதைக்கும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டு.

முதலாவது, காமம். இராவணன் பிறன் மனைவியாகிய சீதையை விரும்பினான். அவன் எல்லையற்ற ஆற்றல் உடையவன்; ஆனால் ஆசையை அடக்கத் தெரியாதவன். அவனே தன் பக்தியால் சிவனிடம் வரம் பெற்றவன். ஆனால் அந்த ஆற்றலை அறநெறிக்கு உட்படுத்தத் தவறினான். இரண்டாவது, சினம். தம்பி விபீடணனின் அறிவுரையைக் கேட்டதும் கோபத்தில் கொதித்து அவனை அவையிலிருந்து விரட்டினான். சினத்துக்கு அடிமையான மன்னன் நல்ல ஆலோசனையை இழக்கிறான்.

மூன்றாவது, துணையின்மை. தொடக்கத்தில் இராவணனுக்கு ஏராளமான உறவினர்களும் நண்பர்களும் இருந்தனர். ஆனால் அவன் நடத்தையால் அவர்கள் ஒவ்வொருவராக விலகினர். விபீடணன் இராமனிடம் சென்றான். மாரீசன் எச்சரித்தான். கும்பகர்ணன் கடமையால் போரிட்டாலும் இராவணனின் தவற்றை வெளிப்படையாகக் கூறினான். மண்டோதரியும் தன் கணவனுக்கு அறிவுரை சொன்னாள். எல்லோரும் எச்சரித்தனர்; அவன் யாரையும் கேட்கவில்லை.

இராவணனுக்குள் இருந்த இந்தக் குறைகள் ஒரே நாளில் உருவானவை அல்ல. தொடக்கத்தில் அவன் தவம் செய்து வரம் பெற்ற உறுதிமிக்கவன். ஆனால் வலிமை வளர வளர, கேட்பதைக் குறைத்துக்கொண்டான். கேட்காத மன்னன் அறிவுரையை இழக்கிறான்; அறிவுரையை இழந்தவன் துணையை இழக்கிறான்; துணையை இழந்தவன் தனித்து நிற்கிறான். இது படிப்படியான சரிவு என்பதை உணர்ந்தால், ஒவ்வொரு படியிலும் நாம் நிறுத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பு உண்டு என்பதும் புரியும்.

நான்காவது, நெறியின்மை. அவன் வஞ்சனையால் சீதையைக் கவர்ந்தான். மாரீசனைப் பொன்மானாக அனுப்பி, இராமனையும் இலக்குவனையும் பிரித்து, துறவி வேடமிட்டுச் சீதையை எடுத்துச் சென்றான். அரச நெறிக்கு முற்றிலும் புறம்பான இச்செயலால் அவன் அறத்தின் ஆதரவை இழந்தான். ஐந்தாவது, அறிவுரையை ஏற்காமை. அவன் தன் வலிமையைப் பற்றிய செருக்கால் இராமனைச் சாதாரண மனிதன் என்று எண்ணினான். பகைவனை மதிப்பிடுவதில் அவன் தவறினான்.

இராமனின் தரப்பை நோக்கினால் அவனது வலிமை அவனது படையில் அல்ல, அவனது நட்பில் இருந்தது. காடுகளில் அலைந்த ஒருவனுக்கு அனுமனும் சுக்ரீவனும் விபீடணனும் துணையாக வந்தனர். அவர்கள் வந்தது அவன் அரசன் என்பதற்காக அல்ல; அவன் அறவழி நடப்பவன் என்பதற்காக. அறத்தின் ஆற்றல் இவ்வாறு துணைகளைத் திரட்டுகிறது என்பதே பகைமாட்சி கூறும் மறைமுக உண்மை.

இத்தனை குறைகளும் ஒருங்கே இருந்ததால், இராவணனின் மகத்தான ஆற்றலும் அவனைக் காக்க முடியவில்லை. இராமன் ஒரு எளிய வானரப் படையுடன் இலங்கையைச் சென்றடைந்து அவனை வென்றான். இராமனிடம் அன்பு இருந்தது; சுக்ரீவன், அனுமன், விபீடணன் போன்ற துணைகள் இருந்தனர்; அறிவு, அடக்கம், நெறி ஆகியவையும் இருந்தன. இந்த வேறுபாடே போரின் முடிவைத் தீர்மானித்தது.

இந்தக் கதையைப் பகைமாட்சி அதிகாரத்தின் பின்னணியில் பார்த்தால், வெற்றி தோல்வி என்பது படைகளின் எண்ணிக்கையால் மட்டுமல்ல, பண்புகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பது புலப்படும். வள்ளுவர் குறிப்பிடும் ஒவ்வொரு குறையும் இராவணனிடம் ஏதேனும் ஒரு வடிவில் இருந்ததைக் காணலாம்.

அதேசமயம் மரபு இராவணனின் மறுபக்கத்தையும் மறக்கவில்லை: அவன் சிறந்த அறிஞன், இசைக்கலைஞன், சிவபக்தன். ஆற்றலும் அறிவும் இருந்தும் அடக்கம், நெறி ஆகியவை இல்லையென்றால் அவை அழிவையே தரும் என்பதே இந்தக் கதையின் எச்சரிக்கை.

நாமும் நமது வலிமையைக் கொண்டு மற்றவரை எடைபோடும் முன், நம் குறைகளைச் சீர்செய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதை இராவணனின் வீழ்ச்சி நினைவூட்டுகிறது.

கம்பர் இராவணனை வெறும் தீயவனாகக் காட்டாமல், கம்பீரமும் துயரமும் கலந்த பாத்திரமாகக் காட்டுகிறார். அவன் வீழ்ச்சியின்போதும் பெருமிதம் இழக்கவில்லை. ஆயினும் அந்த வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தவை அவன் குறைகளே என்பதை அவர் தெளிவாகக் கூறுகிறார். வள்ளுவரின் பகைமாட்சி இந்தக் குறைகளை ஒவ்வொன்றாக அடையாளம் காட்டும் கையேடு போல இந்தக் கதையோடு பொருந்துகிறது. எனவே பகைவரின் குறைகளைக் காட்டும் இக்கதை நமக்கும் ஒரு சுய ஆய்வுக்கான அழைப்பாகும். குறைகளை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்வதே வெற்றியின் முதல் படி.

Chapter story

The Faults of Ravana

In the Ramayana Ravana appears a powerful enemy, but looking closely we see that he had many of the faults this chapter lists. These very faults opened the way for Rama to defeat him. This is not a story to disparage Ravana; it is an example of how faults can destroy even great strength.

First, lust. Ravana desired Sita, another man's wife. He was of limitless power but did not know how to restrain desire. He himself had won boons from Shiva through devotion. Yet he failed to bring that power under dharma. Second, anger. On hearing the counsel of his brother Vibhishana, he boiled over and drove him out of the court. A king who is a slave to anger loses good counsel.

Third, lack of allies. In the beginning Ravana had numerous relatives and friends. But by his conduct they left him one by one. Vibhishana went to Rama. Maricha warned him. Kumbhakarna, though he fought out of duty, spoke plainly of Ravana's fault. Mandodari too counselled her husband. All warned; he heard no one.

Fourth, lack of rectitude. He carried off Sita by deceit. Sending Maricha as a golden deer to separate Rama and Lakshmana, he took Sita away in the guise of an ascetic. By this act wholly outside royal dharma he lost the support of righteousness. Fifth, not taking advice. In pride of his strength he thought Rama an ordinary man. He erred in assessing his enemy.

Because all these faults were together, even Ravana's immense power could not protect him. Rama reached Lanka with a simple vanara army and defeated him. Rama had love; he had allies like Sugriva, Hanuman and Vibhishana; he had wisdom, restraint and rectitude too. This difference decided the war.

Seen in the background of this chapter, the story makes it plain that victory and defeat are decided not by the number of armies alone but by qualities. We can see each fault Valluvar mentions in some form in Ravana.

Yet tradition does not forget the other side of Ravana: he was a great scholar, a musician and a devotee of Shiva. The story's warning is that power and knowledge without restraint and rectitude bring only ruin.

Before we weigh others by our strength, Ravana's fall reminds us to attend to setting our own faults right. Thus this story, which shows the enemy's faults, is also an invitation to self-examination for us.

முக்கியப் பாடங்கள்

வலியவரோடு மோதாமல் தன் ஆற்றலை அறிந்து செயல்பட வேண்டும்.
அன்பு, துணை, அறிவு, அடக்கம் இல்லாதவன் பகைவருக்கு எளிய இரை.
சினமும் காமமும் அறிவை மறைத்து வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.
பகைவனின் குறைகளைக் காணும் அறிவு தன் குறைகளையும் காண வேண்டும்.
நெறியும் பண்பும் உடையவனே நிலையான வெற்றி அடைவான்.

Key lessons

Know your strength and avoid conflict with the stronger.
One without love, allies, wisdom and restraint is easy prey to enemies.
Anger and lust cloud the mind and lead to downfall.
The eye that sees the enemy's faults must see one's own.
He who has rectitude and character wins lasting success.