Kural 863 · அஞ்சும் அறியான் அமைவிலன் ஈகலான்

உத்தரகுமாரனின் வீரப் பேச்சு

மகாபாரதத்தின் விராட பருவத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சி வருகிறது. பாண்டவர்கள் மறைவு வாழ்வின் கடைசி ஆண்டை விராட நாட்டில் கழித்தனர். அர்ஜுனன் பிருகன்னளை என்ற பெயரில் அரசகுமாரி உத்தரைக்கு நடனம் கற்பிக்கும் ஆசிரியராக இருந்தான். அப்போது கௌரவர்கள் விராட நாட்டின் பசுக்களைக் கவரத் தாக்கினர்.

அரசன் விராடன் வேறு திசையில் போரில் இருந்தான். அரண்மனையில் இளவரசன் உத்தரகுமாரன் மட்டுமே இருந்தான். அந்தப்புரப் பெண்கள் முன்னிலையில் அவன் வீரம் பேசினான். "நல்ல தேரோட்டி கிடைத்தால் நான் ஒருவனே கௌரவர்களை வெல்வேன். பீஷ்மரும் துரோணரும் கர்ணனும் என் முன் என்ன?" என்று பெருமை பேசினான்.

அவன் வார்த்தையை உண்மையாக்க, திரௌபதி பிருகன்னளையைத் தேரோட்டியாக அழைக்கும்படி பரிந்துரைத்தாள். இளவரசன் பிருகன்னளையுடன் தேரில் சென்றான். போர்க்களத்தில் கௌரவர்களின் பெரும் படையைக் கண்டதும் அவன் உடல் நடுங்கியது. "இவ்வளவு பெரிய படையை என்னால் வெல்ல முடியாது; என்னைத் திரும்ப அழைத்துச் செல்" என்று கெஞ்சினான்.

அவன் தேரிலிருந்து குதித்து ஓடத் தொடங்கினான். அர்ஜுனன் அவனைத் துரத்திப் பிடித்து, "வீரம் பேசியவன் ஓடலாமா?" என்று கேட்டான். பின்னர் தன் உண்மை அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தி, உத்தரகுமாரனைத் தேரோட்டியாக அமர்த்தி, தானே போரிட்டுக் கௌரவர்களை வென்றான்.

இக்கதையில் உத்தரகுமாரன் 'அஞ்சும் அறியான் அமைவிலன்' என்ற குணங்களின் கலவை. அவன் அச்சம் உடையவன், போரின் நடைமுறைகளை அறியாதவன், அடக்கமின்றிப் பெருமை பேசியவன். அவன் எதிரி கௌரவர்களுக்கு மிக எளிய இரையாக இருந்திருப்பான்; அர்ஜுனனின் துணையால் மட்டுமே தப்பினான்.

இக்கதை உத்தரகுமாரனை இகழ்வதற்கல்ல. அவன் இளமையின் ஆர்வத்தால் பேசினான்; பின்னர் உண்மையை உணர்ந்து அர்ஜுனனுக்கு உதவினான். ஆனால் ஆற்றலை அறியாமல் பகைவரை அழைத்தால் என்ன நேரும் என்பதை அது நினைவூட்டுகிறது.

வீரப் பேச்சும் வீரச் செயலும் ஒன்றல்ல. பேச்சுக்கு முன் தன்னை அறிதலும் தயாராதலும் தேவை என்பதே இக்கதையின் பாடம்.

உத்தரகுமாரனின் கதையின் இனிய முடிவு, அவன் தன் பலவீனத்தை உணர்ந்ததே. அர்ஜுனன் அவனைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை; தேரோட்டியாக அமர்த்தி, தன் பணிக்குத் துணையாக்கினான். இளமையின் ஆர்வம் வெறும் பேச்சில் முடிந்துவிடாமல், பின்னர் உண்மையான உதவியாக மாறியது. தன் குறைகளை ஏற்றவனுக்கு வாழ்க்கை இரண்டாவது வாய்ப்பையும் தருகிறது. இவ்வாறு தன் குறையை உணர்தல் வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்பாகிறது.

Uttara Kumara's Brave Words

In the Virata Parva of the Mahabharata an incident occurs. The Pandavas spent the last year of their hidden life in the kingdom of Virata. Arjuna, under the name Brihannala, was a dance teacher to princess Uttara. At that time the Kauravas attacked to seize the cattle of Virata.

King Virata was at war in another direction. In the palace only the prince Uttara Kumara remained. Before the women of the inner chambers he spoke bravely. 'If I get a good charioteer I alone will defeat the Kauravas. What are Bhishma, Drona and Karna before me?' he boasted.

To make his words real, Draupadi suggested calling Brihannala as charioteer. The prince set out in the chariot with Brihannala. On the battlefield, when he saw the Kauravas' vast army, his body trembled. 'I cannot defeat such a large army; take me back,' he begged.

He jumped from the chariot and began to run. Arjuna chased him and caught him, asking, 'Should one who spoke of valour run?' Then he revealed his true identity, seated Uttara Kumara as charioteer, fought himself and defeated the Kauravas.

In this tale Uttara Kumara is a mixture of the qualities 'anjum ariyaan amaivilan'. He was fearful, ignorant of the practice of war, and boasted without restraint. He would have been very easy prey to his enemies the Kauravas; he escaped only through the help of Arjuna.

The story is not to mock Uttara Kumara. He spoke out of youthful zeal and later, realising the truth, helped Arjuna. But it reminds us what happens if one challenges an enemy without knowing one's power.

Brave words and brave deeds are not the same. The lesson of the story is that before speaking one needs self-knowledge and preparation.