Abirami Andhadhi 95 · நன்றே வருகினும், தீதே விளைகினும், நான் அறிவது

பாடல் 95 · அபிராமி அந்தாதி · அபிராமி பட்டர்

நன்றே வருகினும், தீதே விளைகினும், நான் அறிவதுஒன்றேயும் இல்லை, உனக்கே பரம்: எனக்கு உள்ளம் எல்லாம்அன்றே உனது என்று அளித்து விட்டேன்: அழியாத குணக்குன்றே, அருட்கடலே, இமவான் பெற்ற கோமளமே.

Nanrae varukinum, theethae vilaikinum, naan arivathu / Onraeyum illai, unakkae param: enakku ullam ellaam / Anrae unathu enru aliththu vittaen: azhiyaatha kunak / Kunrae, arutkatalae, imavaan petra koamalamae.

பொருள்

நன்மையே வந்தாலும், தீமையே விளைந்தாலும், நான் அறிவது ஒன்றும் இல்லை; அதன் பொறுப்பு எல்லாம் உனக்கே. என் உள்ளம் முழுவதையும் அன்றே "இது உனது" என்று உனக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். அழியாத நற்குணங்களின் மலையே! அருட்கடலே! இமவான் பெற்ற மென்மையானவளே!

Meaning

Whether good comes or harm results, I know nothing of it; the burden is all yours. That very day I gave my whole heart to you, saying, 'It is yours.' O mountain of undying virtues! O ocean of grace! O tender one born to Himavan!

சொற்பொருள் Word by word

நன்றே வருகினும்: whether good comes
தீதே விளைகினும்: or harm results
உனக்கே பரம்: the burden is yours
உள்ளம் எல்லாம்: my whole heart
அன்றே: that very day
அளித்து விட்டேன்: I have given
குணக் குன்று: mountain of virtues
அருட்கடல்: ocean of grace
கோமளம்: tender one

விளக்கம்

முந்தைய பாடல் "சமயம் நன்றே" என்று முடிந்தது; இது "நன்றே" என்று தொடங்குகிறது. அபிராமி அந்தாதியில் சரணாகதியின் உச்சம் இந்தப் பாடல்.

"நன்மை வந்தாலும் தீமை வந்தாலும் எனக்குத் தெரியாது; எல்லாம் உன் பொறுப்பு." இது பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிப்பது அல்ல; ஏற்கெனவே "என் உள்ளம் முழுதும் உனது" என்று கொடுத்துவிட்ட ஒருவரின் அமைதி. கொடுத்த பொருளைப் பற்றி மீண்டும் கவலைப்படுவது இல்லை. அதனால்தான் அன்னையை "அருட்கடலே" என்று அழைக்கிறார்: கடலில் விழுந்த துளிக்கு இனி தனிக் கவலை இல்லை.

Explanation

The previous verse ended 'is good indeed' (nandre); this begins 'whether good' (nandre). This verse is the summit of surrender in Abirami Andhadhi.

'Whether good or harm comes, I do not know; it is all your responsibility.' This is not shirking responsibility. It is the peace of one who has already given everything, saying 'my whole heart is yours'. One does not keep worrying about what one has given away. That is why he calls the Mother 'ocean of grace': a drop that has fallen into the ocean has no worries of its own any more.

மகாபாரதம், சபா பர்வம்

இரு கைகளையும் உயர்த்திச் சரணடைந்த திரௌபதி

மகாபாரதத்திலிருந்து. சூதாட்டத்தில் எல்லாவற்றையும் இழந்த பாண்டவர்கள், இறுதியில் திரௌபதியையும் இழந்தனர். துச்சாதனன் அவளை அவைக்கு இழுத்து வந்து, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவள் ஆடையை உரியத் தொடங்கினான். கணவர்கள் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தனர்; பெரியவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர்.

திரௌபதி முதலில் ஒரு கையால் ஆடையைப் பற்றியபடி, மறு கையால் கண்ணனை அழைத்தாள். உதவி வரவில்லை. பின் இரு கைகளாலும் ஆடையைப் பற்றிக்கொண்டு கதறினாள். அப்போதும் வரவில்லை. இறுதியில் அவள் ஆடையை விட்டுவிட்டு, இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி, "கோவிந்தா! நீயே கதி!" என்று முழுதுமாகச் சரணடைந்தாள். அந்தக் கணமே அவள் ஆடை முடிவில்லாமல் நீண்டது; துச்சாதனன் களைத்து விழுந்தான். இது மக்கள் மரபில் பரவலாகச் சொல்லப்படும் வடிவம்.

தன் கையில் ஏதேனும் பிடி இருக்கும் வரை முழு அருள் வரவில்லை; எல்லாவற்றையும் விட்டு "உனக்கே பரம்" என்ற கணத்தில் அருள் வந்தது. "உள்ளம் எல்லாம் அன்றே உனது என்று அளித்துவிட்டேன்" என்ற பட்டரின் சரணாகதியும் இதுவே.

Mahabharata, Sabha Parva

Draupadi Raises Both Hands in Surrender

From the Mahabharata. Having lost everything at the game of dice, the Pandavas at last lost Draupadi too. Dushasana dragged her into the assembly and began to strip off her garment in front of everyone. Her husbands sat with bowed heads; the elders were silent.

At first Draupadi held on to her garment with one hand and called on Krishna with the other. No help came. Then she clutched her garment with both hands and cried out. Still none came. At last she let go of her garment, raised both hands above her head and surrendered completely: 'Govinda! You alone are my refuge!' At that instant her garment became endless, and Dushasana collapsed in exhaustion. This is the form in which the story is widely told in popular tradition.

As long as she kept some hold of her own, the full grace did not come; at the moment she let go of everything and said 'the burden is yours', grace came. Bhattar's surrender is the same: 'That very day I gave my whole heart to you, saying it is yours.'

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் இறுகப் பற்றியிருக்கும் ஒரு கவலையை, இன்று இறைவனிடம் ஒப்படைத்து விடுங்கள்.

To reflect on

Today, hand over to God one worry you have been holding on to tightly.