மகாபாரதத்திலிருந்து (சாந்தி பர்வம்)புறாவும் வேடனும்
மகாபாரதத்திலிருந்து. அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த பீஷ்மர், அடைக்கலம் தேடி வந்தவரைக் காப்பதன் பெருமையை யுதிஷ்டிரனுக்கு ஒரு கதையால் விளக்கினார்.
ஒரு காட்டில் கொடிய வேடன் ஒருவன் பறவைகளைப் பிடித்து வாழ்ந்தான். ஒருநாள் பெரும் புயலும் மழையும் வந்தன. குளிரில் நடுங்கிய அவன் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் ஒதுங்கினான். அன்று அவன் வலையில் ஒரு பெண் புறா சிக்கியிருந்தது. அதே மரத்தில் அதன் கணவனான ஆண் புறா தன் துணைக்காக வருந்திக்கொண்டிருந்தது.
வலையிலிருந்த பெண் புறா கணவனிடம் சொன்னது: "இவன் நம் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான்; குளிரிலும் பசியிலும் அடைக்கலம் தேடி வந்திருக்கிறான். என்னைப் பிடித்தவன் என்று எண்ணாதே; விருந்தினனாக எண்ணி உபசரி." ஆண் புறா அதை ஏற்றது. காய்ந்த சருகுகளைக் கொண்டுவந்து போட்டு, எங்கிருந்தோ ஒரு கனலைக் கொண்டு வந்து நெருப்பு மூட்டியது. வேடன் குளிர் காய்ந்தான்.
பின்னர் வேடன் பசி என்றான். புறாவிடம் கொடுக்க எதுவுமில்லை. "அடைக்கலம் வந்தவனைப் பசியோடு அனுப்பக்கூடாது" என்று சொல்லி, அந்தப் புறா தானே நெருப்பில் பாய்ந்து தன்னையே உணவாக்கியது.
அதைக் கண்ட வேடனின் நெஞ்சு உருகியது. "நான் எவ்வளவு கொடியவன்! இந்தச் சிறு பறவை அறத்தை எனக்குக் கற்பித்தது" என்று அழுது, பெண் புறாவை விடுவித்தான். கணவனைப் பிரிந்த அந்தப் புறாவும் அதே நெருப்பில் புகுந்தது. இரு புறாக்களும் ஒளிவடிவில் விண்ணுலகம் சென்றன. வேடன் தன் வலையை எறிந்துவிட்டுத் தவம் செய்யச் சென்றான்.
அடைக்கலம் வவ்வுதல் இன்னா; அடைக்கலம் தந்தவரைக் காக்கத் தன்னையே தருவது அறத்தின் உச்சம்.
From the Mahabharata (Shanti Parva)The Dove and the Fowler
From the Mahabharata. Lying on his bed of arrows, Bhishma explained to Yudhishthira the glory of protecting one who seeks refuge, through a story.
In a forest lived a cruel fowler who made his living catching birds. One day a great storm broke, with lashing rain. Shivering with cold, he took shelter beneath a large tree. That day a female dove was caught in his net, and in the same tree her mate was grieving for her.
From the net, the female dove said to her mate, "This man has come to our home, seeking shelter from cold and hunger. Do not think of him as the one who caught me. Treat him as a guest." Her mate agreed. He gathered dry leaves, brought an ember from somewhere and kindled a fire, and the fowler warmed himself.
Then the fowler said he was hungry. The dove had nothing to give. "One who has come for refuge must not be sent away hungry," he said, and he flew into the fire, offering himself as food.
Seeing this, the fowler's heart melted. "How cruel I have been! This little bird has taught me dharma," he wept, and he set the female dove free. Parted from her mate, she too entered the fire. The two doves rose to heaven in forms of light, and the fowler threw away his net and went to live in penance.
To betray what has been given in refuge is a sorrow; to give oneself to protect one who sought refuge is the summit of dharma.
