கலித்தொகை 75 · மருதக்கலி · மருதநிலங்கன்

நீர் ஆர் செறுவில் நெய்தலொடு நீடியநேர் இதழ் ஆம்பல் நிரை இதழ் கொண்மார்,சீர் ஆர் சே இழை ஒலிப்ப, ஓடும்ஓரை மகளிர் ஓதை வெரீஇ எழுந்து,ஆரல் ஆர்கை அம் சிறைத் தொழுதிஉயர்ந்த பொங்கர் உயர் மரம் ஏறி,அமர்க்கண் மகளிர் அலப்பிய அந் நோய் ,தமர்க்கு உரைப்பன போல், பல் குரல் பயிற்றும்,உயர்ந்த போரின் ஒலி நல் ஊரன்புதுவோர் புணர்தல் வெய்யன் ஆயின்,வதுவை நாளால் வைகலும், அ·து யான்நோவேன், தோழி! நோவாய் நீ, எனஎன் பார்த்து உறுவோய்! கேள், இனித் தெற்றென;'எல்லினை வருதி, எவன் குறித்தனை?' எனச்சொல்லாதிருப்பேன் ஆயின், ஒல்லென,விரி உளைக் கலி மான் தேரொடு வந்தவிருந்து எதிர்கோடலின், மறப்பல், என்றும்;'வாடிய பூவொடு வாரல், எம்மனை' எனஊடி இருப்பேன் ஆயின், நீடாது,அச்சு ஆறு ஆக உணரிய வருபவன்பொய்ச் சூள் அஞ்சிப் புலவேன் ஆகுவல்;'பகல் ஆண்டு அல்கினை, பரத்த' என்று யான்இகலியிருப்பேன் ஆயின், தான் தன்முதல்வன் பெரும் பெயர் முறை உளிப் பெற்றபுதல்வன் புல்லிப் பொய் துயில் துஞ்சும்;ஆங்க ,விருந்து எதிர் கொள்ளவும், பொய்ச் சூள் அஞ்சவும்,அரும் பெறல் புதல்வனை முயங்கக் காணவும்,ஆங்கு அவிந்து ஒழியும், என் புலவி தாங்காது,அவ் அவ் இடத்தான் அவை அவை காணப் -பூங் கண் மகளிர் புனை நலம் சிதைக்கும்மாய மகிழ்நன் பரத்தைமைநோவென், தோழி! கடன் நமக்கு எனவே.