மைவருங் கண்டத்தர் மைந்தகந்தாவென்று வாழ்த்துமிந்தக்கைவருந் தொண்டன்றி மற்றறியேன் கற்ற கல்வியும்போய்பைவரும் கேளும் பதியுங் கதறப் பழகிநிற்கும்ஐவருங் கைவிட்டு மெய்விடும் போதுன்னடைக்கலமே.
Maivarung kantaththar mainthakanthaavenru vaazhththuminthak / Kaivarun thontanri marrariyaen karra kalviyumpoay / Paivarum kaelum pathiyung katharap pazhakinirkum / Aivarung kaivittu meyvitum poathunnataikkalamae.
நஞ்சு தங்கிய கழுத்துடைய சிவனின் மைந்தனே, கந்தா! என்று வாழ்த்தும் இந்தக் கைத்தொண்டு அல்லாமல் வேறு எதையும் அறியேன். கற்ற கல்வியும் போய், சுற்றமும் உறவும் ஊரும் கதற, பழகி நின்ற ஐம்புலன்களும் கைவிட்டு உயிர் உடலை விடும்போது, நீயே எனக்கு அடைக்கலம்.
I know nothing but this humble service of praising 'O son of the Lord with the dark-stained throat, O Kanda!' When my learning is gone, when kin, relations and townsfolk wail, when the five familiar senses abandon me and life leaves the body, you are my refuge.
இறக்கும்போது ஒவ்வொன்றாக விலகுகின்றன: கல்வி, உறவு, ஊர், புலன்கள். எல்லாம் போனபின் மிஞ்சுவது இறைவனின் அடைக்கலம் மட்டுமே. வாழ்நாளில் செய்த சிறு தொண்டே அதற்கு வழி.
At death things fall away one by one: learning, kin, home, the senses. When everything is gone, only the Lord's refuge remains. The small service done in life is the way to it.
குருக்ஷேத்திரப் போரில் வீழ்ந்த பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் உத்தராயணம் வரும்வரை காத்திருந்தார். உறவினர் அழுது சூழ்ந்து நின்றனர். அவர் கண்கள் கண்ணனையே நோக்கியிருந்தன. இறுதியில் விஷ்ணு சகஸ்ரநாமத்தை யுதிஷ்டிரனுக்கு உபதேசித்து, கண்ணனைத் தியானித்தபடி உயிர் நீத்தார். எல்லாம் விலகிய வேளையில் அவர் அடைக்கலம் இறைவன் ஒருவனே.
Fallen in the Kurukshetra war, Bhishma lay on a bed of arrows awaiting the sun's northward course. His kin stood around him weeping. His eyes rested only on Krishna. At last, having taught the Vishnu Sahasranama to Yudhishthira, he gave up his life meditating on Krishna. When everything had fallen away, his only refuge was the Lord.
இன்று செய்யக்கூடிய ஒரு சிறு 'கைத்தொண்டு' எது?
What small service of the hands could you do today?