தேர்த்திருவிழாவில் செய்தி
திருவாரூர் ஆழித்தேர் திருவிழா என்றால் ஊரெங்கும் உற்சாகம். ஆயிரக்கணக்கானோர் வடம் பிடித்து இழுக்கும் பிரம்மாண்டமான தேர் மெல்ல அசையும். அந்த ஆண்டு திருவிழாவுக்காக மாணவன் அருண் தன் கிராமத்திலிருந்து வந்திருந்தான். அவனுடைய உள்ளத்தில் சிவகாமி என்ற பெண் பற்றிய எண்ணம் இருந்தது. அவளை அவன் கோயிலில் இரண்டு முறை மட்டுமே கண்டிருந்தான். அதற்குள்ளேயே அவளை மறக்க முடியாத நிலை.
தேர் இழுக்கும் கூட்டத்தில் இருந்தபோது அருணின் காதில் இரண்டு பெண்களின் பேச்சு விழுந்தது. "அந்த வடிவழகன் மகன் அருண் இருக்கிறானே, சிவகாமியைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பாடுகிறானாம்" என்று ஒருத்தி மெல்லச் சொன்னாள். அருண் முதலில் திடுக்கிட்டான். ஆனால் அடுத்த கணம் அவன் மனத்தில் ஒரு விந்தையான மகிழ்ச்சி பிறந்தது. தன் பெயருடன் அவள் பெயர் சேர்த்து ஒலிப்பதைக் கேட்டதும் அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவன் தன் நண்பன் குமாரிடம் இதைச் சொன்னான். குமார் சிரித்தான். "டேய், ஊர் பேசினால் உனக்கு என்ன? அவள் பெயர் உன் பெயரோடு சேர்ந்து ஒலிக்கிறது என்று மகிழ்கிறாயா?" என்றான். அருண் வெட்கத்தோடு தலைகுனிந்தான். "அவளைப் பார்க்க முடியாத நாள்களில் இப்படிப்பட்ட பேச்சுதான் எனக்கு உயிர் தருகிறது" என்றான். குமார் தலையசைத்தான்.
ஆனால் இதில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. ஊரார் அவனைப் பற்றி முழு உண்மையையும் அறிந்திருக்கவில்லை. சிவகாமியின் உள்ளம் அவனிடம் உண்மையாகவே ஈடுபட்டுள்ளதா என்பதும் அவனுக்குத் தெரியாது. அந்த உண்மை தெரியும் முன் ஊர் பரப்பிய கதைகள் அவனை எப்படியும் பாதிக்கலாம் என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். அதனால் அவன் தன் மகிழ்ச்சியை அடக்கி வைத்துக்கொண்டான். சில வாரங்களுக்குப் பின் நடந்த அடுத்த திருவிழாவில் சிவகாமியும் அங்கே வந்திருந்தாள். இருவரும் தொலைவில் நின்று ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். வார்த்தை பேசவில்லை; ஆனால் அந்த ஒரே பார்வையில் இதுவரை ஊர் பேசிய அனைத்தும் உண்மையின் நிழல் என்பதை இருவரும் அறிந்தனர். அது போதுமானதாயிருந்தது.
தேர் நிலைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது கூட்டம் கலைந்தது. அருண் கோயில் வாசலில் நின்று இறைவனை வணங்கினான். "என் அன்பு உண்மையாக இருந்தால், அதற்கு வழியும் காட்டு" என்று வேண்டினான். சில மாதங்களுக்குப் பின் அவன் தன் பெற்றோரிடம் நேர்மையாகச் சொல்லி, சிவகாமியின் வீட்டாரிடம் முறைப்படி பெண் கேட்கச் சொன்னான். ஊர் பேசிய பேச்சு இறுதியில் இரு குடும்பங்களையும் ஒன்று சேர்த்தது.