Kural 1163 · காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்கும்என் – Tamilone

குறள் 1163 · படர்மெலிந் திரங்கல் · Complainings

காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்கும்என்நோனா உடம்பின் அகத்து.

Kaamamum Naanum Uyirkaavaath Thoongumen / Nonaa Utampin Akaththu

SheAt the two ends of the pole which is my life, my two loads of passion and delicacy hang heavy; and this suffering body breaketh under their weight.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

காமமும் நாணமும் உயிரைக் காவடியாகக் கொண்டு அதன் இரு முனைகளில் தொங்குகின்றன; தாங்க முடியாத என் உடலுக்குள்ளே அவை இருக்கின்றன.

Meaning

Desire and shyness hang like two loads at the ends of the kavadi pole of life, within this body that cannot bear them.

சொற்பொருள் Word by word

காமமும் நாணும்: desire and shyness
உயிர் காவா: as the kavadi of life
தூங்கும்: hang
நோனா உடம்பின் அகத்து: within my body that cannot bear
உயிர்: life

விளக்கம்

இந்தக் குறள் தமிழின் மிகச் சிறந்த உருவகங்களில் ஒன்று. காவடி என்பது தோளில் வைக்கப்படும் தண்டு; அதன் இரு முனைகளிலும் சுமைகள் தொங்கும். தலைவியின் உயிர்தான் அந்தக் காவடித் தண்டு. அதன் ஒரு முனையில் காமம், மறு முனையில் நாணம். இரண்டும் சம எடை கொண்டவை. அவற்றைச் சுமந்து செல்லும் உடல் தாங்க முடியாமல் வளைகிறது.

'காவா' என்பதே உயிரைக் காவடியாகக் கண்ட வள்ளுவரின் நுட்பமான கண்டுபிடிப்பு. காவடி ஒரு சமநிலைக் கருவி; இரு பக்கமும் சம எடை இருந்தால்தான் சுமப்பவர் நடக்க முடியும். அதுபோல் இங்கே காமமும் நாணமும் ஒன்றையொன்று சமன் செய்கின்றன: காமம் வெளிப்பட விரும்புகிறது; நாணம் அதைத் தடுக்கிறது. இரண்டும் இருவேறு திசைகளில் இழுக்கும்போது மனம் நடுவில் தவிக்கிறது.

இந்த உருவகம் இன்றும் நமக்குப் பொருந்தும். விருப்பத்தையும் தயக்கத்தையும், கடமையையும் ஆசையையும், அன்பையும் சுயமரியாதையையும் ஒரே நேரத்தில் சுமக்கும் மனிதர்கள் பலர். இரு சுமைகளும் நம்முடையவை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒன்றைக் குறைத்து சமநிலை காண்பதே ஆறுதல் தரும். இக்குறளின் சிறப்பு, அது இரு எதிர் உணர்வுகளை ஒரே படத்தில் காட்டும் துல்லியம். காவடியில் ஒரு பக்கம் குறைவாக இருந்தால் தண்டு சாய்ந்து சுமை சரிந்துவிடும். தலைவியின் வாழ்விலும் காமம் மிகுந்து நாணம் குறைந்தால் அவள் தன் நாணத்தை இழந்து பழிக்கு ஆளாவாள்; நாணம் மிகுந்து காமம் குறைந்தால் காதலே இல்லாமல் போகும். இரண்டும் சம எடையோடு இருப்பதால்தான் அவள் நிற்கிறாள்; ஆனால் அந்த நிலைதான் அவள் உடலை வருத்துகிறது. இதுவே தமிழ்க் கவிதையின் அடக்கமான அழகு. சங்க இலக்கியத்தில் காவடி என்பது நீர் சுமக்கும் தண்டாக வருகிறது; பிற்காலத்தில் முருக பக்தியோடு இணைந்தது. வள்ளுவர் அதனைக் காதல் சுமைக்கு உருவகமாக எடுக்கிறார்.

Explanation

This verse is one of the finest metaphors in Tamil. A kavadi is a pole placed on the shoulder, with loads hanging at both ends. The heroine's life is that pole. At one end hangs desire, at the other shyness. Both have equal weight. The body that carries them bends under the strain.

The word kaava is Valluvar's subtle discovery of seeing life as a kavadi. A kavadi is an instrument of balance; only if both sides carry equal weight can the bearer walk. In the same way desire and shyness balance each other here: desire wishes to come out; shyness prevents it. When the two pull in opposite directions, the mind hangs trembling in the middle.

This metaphor fits us today. Many carry wish and hesitation, duty and desire, love and self-respect at once. Accepting that both loads are ours and finding balance by lightening one brings comfort. If desire grew heavier than shyness she would lose her modesty; if shyness outweighed desire, love would vanish. Because both hang equal, she stands, but that very state wears her body down. In Sangam literature the kavadi appears as a pole for carrying water; later it joined with Murugan devotion. Valluvar takes it as a metaphor for the burden of love.

கதை

பழனியில் காவடி எடுத்த பக்தன்

முருகன் கோயில்களில் காவடி எடுக்கும் வழக்கம் தமிழகத்தில் தொன்றுதொட்டு வருவது. பழனி மலைக்கு அருகில் வாழ்ந்த இடும்பன் என்ற அசுர பக்தன் அகத்திய முனிவரின் ஆணைப்படி இரு மலைகளைக் காவடியாகத் தோளில் சுமந்து வந்தான் என்று ஸ்கந்த புராணத்தின் மரபுக்கதை கூறுகிறது. அவன் சிவகிரி, சக்திகிரி என்ற அந்த இரு மலைகளையும் ஒரு தண்டின் இரு முனைகளில் தொங்கவிட்டுச் சுமந்தான்.

வழியில் களைப்பால் அவன் ஓய்வெடுக்க மலைகளை இறக்கினான். பின்பு மீண்டும் தூக்க முயன்றபோது அவை அசையவில்லை. மலையின் உச்சியில் ஒரு சிறுவன் நிற்பதைக் கண்டான். அவன் முருகனே. இடும்பன் கோபம் கொண்டு சிறுவனுடன் மோதியபோது தோற்று விழுந்தான். பின்னர் தன் தவற்றை உணர்ந்து முருகனை வணங்கினான். முருகன் அவனுக்கு அருள் செய்து, தன் கோயிலின் வாயிலில் காவல் பணி ஏற்கச் செய்தான்; காவடி எடுத்து வருபவர்களுக்கு அருள் தருவதாக உறுதியளித்தான் என்று மரபு கூறுகிறது.

இன்றும் தைப்பூசத்தன்று பழனிக்குச் செல்லும் காவடி எடுப்போர் தம் தோளில் சமநிலைத் தண்டோடு பல மைல் நடக்கின்றனர். அவர்கள் இரு பக்கமும் சுமையை ஒரே எடையில் வைக்கும் கலையை அறிவர். ஒரு பக்கம் கனமாகிவிட்டால் தள்ளாடுவர். அவர்கள் உடல் வருந்தினாலும், பக்தி உள்ளத்தைத் தாங்குகிறது. காவடி எடுப்பவர்கள் தங்கள் நோன்பின் காலத்தில் தூய்மையைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர். கடினமான பாதையிலும் முருகனின் பெயரை உச்சரித்துக்கொண்டே நடக்கின்றனர். அந்த உச்சரிப்பே அவர்கள் சுமையை எளிதாக்குகிறது. சுமையை மட்டும் எண்ணாமல் அதன் நோக்கத்தை எண்ணுவதே சுமக்கும் கலை. காவடிப் பயணத்தில் உடன் நடக்கும் பக்தர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணை நின்று நீர் கொடுப்பதும் வழக்கம்; சுமையைப் பகிர முடியாவிட்டாலும் களைப்பைப் பகிரலாம்.

பழனியில் இன்றும் வழிபாட்டு முறை இந்த மரபை உயிரோடு வைத்திருக்கிறது. சுமை எதுவாயினும் அதைச் சுமக்கும் நோக்கம் தெளிவாக இருந்தால் அது தாங்கக்கூடியதாகிறது. குறளின் தலைவிக்கும் அந்த நோக்கம் ஒரு நாள் நிறைவேறும் என்பதே நம்பிக்கை.

குறளின் தலைவி தன் உயிர் என்ற காவடியில் காமத்தையும் நாணத்தையும் சுமக்கிறாள். பக்தனோ மலைகளைச் சுமக்கிறான். இரண்டிலும் சுமை கடினம்; ஆயினும் பக்தனின் சுமை அருளால் இனிமையாகிறது. சுமையை ஒரு நோக்கத்தோடு சுமக்கும்போது அது பாரமாகத் தோன்றுவதில்லை என்பதே இக்கதையின் பாடம்.

A story

The Kavadi Bearer of Palani

The custom of carrying kavadi in Murugan temples has come down in Tamil land from ancient times. A traditional tale of the Skanda Purana says that Idumban, a devotee of asura birth who lived near Palani hill, at the command of the sage Agastya carried two hills as a kavadi on his shoulder. He slung the two hills, Sivagiri and Saktigiri, at the two ends of a pole and bore them.

On the way, tired, he set the hills down to rest. When he tried to lift them again, they would not move. He saw a boy standing on the hilltop. It was Murugan himself. Idumban in anger fought the boy and fell defeated. Later realising his fault, he worshipped Murugan. Murugan blessed him and had him take up guard duty at the gate of his temple, promising grace to those who come carrying kavadi, says the tradition.

Even today those who carry kavadi on Thaipusam to Palani walk many miles with a balanced pole on the shoulder. They know the art of placing equal weight on both sides. If one side becomes heavier they stagger. Though their body suffers, devotion sustains the heart.

At Palani, ritual practice keeps this tradition alive even today. Whatever the burden, if the purpose of carrying it is clear it becomes bearable. The hope is that for the heroine too that purpose will one day be fulfilled.

The heroine of the Kural carries desire and shyness on the kavadi of her life. The devotee carries hills. In both the load is hard; but the devotee's load becomes sweet through grace. The lesson of the tale is that a burden carried with purpose does not seem a burden.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் காவடியின் இரு முனைகளில் நீங்கள் சுமக்கும் இரு சுமைகள் எவை? அவற்றை இலகுவாக்கும் ஒரு நோக்கம் உங்களிடம் உண்டா?

To reflect on

What two loads are you carrying at the ends of your own pole, and is there a purpose that makes them lighter?