Kural 1168 · மன்னுயிர் எல்லாம் துயிற்றி அளித்திரா

ஊர்மிளையின் நீண்ட உறக்கம்

வால்மீகி இராமாயணத்தில் ஊர்மிளையின் இடம் மிகக் குறைவு. ஜனகரின் மகளும், இலக்குவனின் மனைவியுமான அவள் கணவன் இராமனோடு வனம் செல்லும்போது அயோத்தியிலேயே தங்கிவிட்டாள். இலக்குவன் பதினான்கு ஆண்டுகள் தூக்கமின்றி இராமனுக்கும் சீதைக்கும் காவலாக இருந்தான் என்பது இராமாயணம் கூறும் செய்தி. இலக்குவனின் இந்த விழிப்பைப் பற்றிப் பின்னாளில் வந்த மரபுக் கதைகள் ஒன்றைச் சேர்த்துள்ளன.

அந்தப் பின்னாளைய மரபின்படி, இலக்குவன் தூங்காமல் இருக்க நித்திரா தேவியை வேண்டினான். தேவி தோன்றி, அவன் பகுதி உறக்கத்தை வேறொருவர் ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே அது சாத்தியம் என்றாள். அந்த உறக்கத்தை ஏற்க ஊர்மிளை முன்வந்தாள் என்று கதை கூறுகிறது. பதினான்கு ஆண்டுகள் அவள் இரு பேருக்கான உறக்கத்தை உறங்கினாள். இது வால்மீகியில் இல்லை; பிற்கால நாட்டார் மற்றும் இலக்கிய மரபு.

இந்தக் கதையை நாம் எச்சரிக்கையோடு கூற வேண்டும்; இது மூல நூலில் இல்லை. ஆயினும் இக்கதை பிரிவின் இரவுகளை எவ்வாறு ஒரு பெண் தாங்கியிருப்பாள் என்ற கற்பனைக்கு இடம் தருகிறது. குறளின் தலைவி 'உலகம் உறங்குகிறது; நான் விழித்திருக்கிறேன்' என்கிறாள். கதையில் ஊர்மிளையோ தன் கணவனுக்காகத் தூக்கத்தையே பெற்றுக்கொண்டாள்.

இரண்டும் இரவை எதிர்கொள்ளும் இருவேறு வழிகள். ஒன்று விழித்திருந்து துயருறுதல். மற்றது உறங்கி நாள்களைக் கடத்துதல். இரண்டிலும் பிரிவின் வலி மறைந்துள்ளது. ஊர்மிளையின் நிலை இராமாயணத்தின் மௌனப் பாத்திரத்துக்குக் கவிஞர்கள் தந்த மரியாதை.

இந்தக் கதையை ஏற்கும் மரபில் ஊர்மிளை மிதிலையின் இளவரசியாக, கணவன் இல்லாத அரண்மனையில் பதினான்கு ஆண்டுகள் உறங்கி நாள்களைக் கடத்தினாள். வால்மீகி அவளைப் பற்றிப் பேசாமல் விட்டதால், பிற்கால எழுத்தாளர்கள் அவள் தியாகத்தை அழுத்தமாகப் போற்றினர். மைதிலிசரண் குப்தா போன்ற நவீனக் கவிஞர்கள் அவளுக்கெனத் தனிக் காவியம் படைத்துள்ளனர். எந்த வடிவத்திலும் காத்திருப்பு ஒரு தவம் என்பதே இந்த மரபுகளின் பொதுவான உணர்வு.

வாய்மொழி மரபுகளில் இது போன்ற இணைக்கதைகள் மூலநூலில் இல்லாததைக் கூட நிரப்புகின்றன. அவற்றை மூலத்தோடு குழப்பாமல் அன்புடன் காக்க வேண்டும் என்பதும் கற்பதற்குரிய பாடமே.

துணையின்றி இரவைக் கழிக்கும் ஒவ்வொருவரும் இக்கதைகளில் தம்மைக் காணலாம். ஆனால் அவளுக்கும் ஒரு விடியல் வந்தது; பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்து கணவன் திரும்பினான் என்பதே ஆறுதல்.

Urmila's Long Sleep

In Valmiki's Ramayana Urmila's place is very small. The daughter of Janaka and wife of Lakshmana, she stayed behind in Ayodhya when her husband went to the forest with Rama. The Ramayana says Lakshmana stayed without sleep for fourteen years guarding Rama and Sita. Later traditional tales added one more thing about this wakefulness of Lakshmana.

According to that later tradition, Lakshmana prayed to the goddess Nidra so that he need not sleep. The goddess appeared and said this was possible only if someone else took his share of sleep. Urmila came forward to take that sleep, the tale says. For fourteen years she slept the sleep of two. This is not in Valmiki; it is a later folk and literary tradition.

We must tell this tale with caution; it is not in the source text. Yet it gives room for imagining how a woman might have borne the nights of separation. The heroine of the Kural says, "The world sleeps; I am awake." In the tale Urmila took sleep itself for her husband.

These are two different ways of facing the night. One is to stay awake and suffer. The other is to sleep and pass the days. In both the pain of parting is hidden. Urmila's state is the respect that poets have given to a silent character of the Ramayana.

In oral traditions such companion tales fill what the source text lacks. Guarding them lovingly without confusing them with the source is also a lesson worth learning.

Everyone who passes the night without a companion can see themselves in these tales. But for her too a dawn came; after fourteen years the husband returned. That is the comfort.