Kural 1187 · புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில்

குறள் 1187 · பசப்புறு பருவரல் · The Pallid Hue

புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில்அள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு.

Pullik Kitandhen Putaipeyarndhen Avvalavil / Allikkol Vatre Pasappu

SheI lay in his embrace: I then left him for a while, and behold, pallor swallowed me up, as it were!V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அவரை அணைத்துக்கொண்டிருந்தேன்; சற்றே ஒதுங்கினேன்; அந்த நொடியில் பசலை அள்ளிக்கொள்வது போல என் மேனியில் படர்ந்தது.

Meaning

I lay embracing him; I moved aside slightly; in that instant pallor seemed to scoop me up.

சொற்பொருள் Word by word

புல்லிக் கிடந்தேன்: I lay embracing him
புடைபெயர்ந்தேன்: I moved aside a little
அவ்வளவில்: in that short while
அள்ளிக்கொள்வற்றே: as if scooping up
பசப்பு: pallor

விளக்கம்

இக்குறள் முந்தைய குறளின் நிகழ்ச்சியை ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவமாகக் காட்டுகிறது. தலைவி தலைவனை அணைத்துக்கொண்டிருந்தாள். சிறிது நேரம் மட்டும் அவள் விலகினாள். அந்தச் சிறு இடைவெளியிலேயே பசலை அவளை அள்ளிக்கொண்டது. 'புடைபெயர்ந்தேன்' என்றால் பக்கத்தில் நகர்ந்தேன், சிறிது விலகினேன் என்று பொருள். அது நொடிப் பொழுதுதான்.

'அள்ளிக்கொள்வற்றே' என்ற சொல் பசலையின் ஆவலைக் காட்டுகிறது. அது காத்திருந்த இருளைப் போல, வாய்ப்புக் கிடைத்தவுடன் அள்ளிச் செல்கிறது. கைகளால் அள்ளுவது போன்ற இந்த உருவகம், பசலை ஒரு பொருளாக, ஒரு பாத்திரமாகச் செயல்படுவதைக் காட்டுகிறது. வள்ளுவர் முந்தைய குறளின் உவமையை இங்கே ஒரு நிகழ்ச்சியாக மாற்றுகிறார்.

இங்கே பிரிவு என்பது நீண்ட தொலைவில்லை, சிறு விலகலே. காதலில் மிகச் சிறிய இடைவெளியும் துயரைத் தரும் என்பது கவிஞரின் கற்பனை. இது மிகைப்படுத்தலாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் காதலரின் உணர்வைச் சரியாகப் படம்பிடிக்கிறது. இணைந்திருக்கும் போது மகிழ்ச்சி; சிறிது விலகினாலும் ஏக்கம்.

நம் வாழ்வில் அன்பான உறவில் இருப்பவர்கள் சிறு பிரிவையும் அதிகமாக உணர்வார்கள். அது பலவீனம் அன்று; அன்பின் ஆழம். ஆனால் இந்த ஆழம் ஒருவரைச் சார்ந்தே வாழும் நிலைக்குத் தள்ளாமல், அவர் இல்லாத நேரத்தையும் நிம்மதியாகக் கடக்கும் பழக்கத்தையும் வளர்க்க வேண்டும். மெல்லிய அந்த இடைவெளியில் நிகழும் இழப்பைக் காட்டும் இந்தக் குறள் வாழ்வின் ஒரு பொதுவான உண்மையைச் சொல்கிறது. சில சமயம் ஒரு நொடிக் கவனக்குறைவு ஆண்டுகளின் துயரமாக மாறும். ஆகவே அன்புக்குரியவருடன் இருக்கும் நேரத்தில் முழுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று குறள் நம்மை நுட்பமாக எச்சரிக்கிறது. இதுவே குறளின் மென்மையான எச்சரிக்கை. 'அள்ளிக்கொள்' என்ற செயல் இருகைகளால் அள்ளும் அன்பான செயலைக் குறிப்பதாலும், பசலையின் இத்தகைய அள்ளுதல் இரங்கத்தக்கதாக ஆகிறது. இங்கு சொல்லின் முரண்நயம் கவனிக்கத்தக்கது.

Explanation

This verse shows the incident of the previous verse as a specific experience. The heroine was embracing the hero. She moved away for just a short while. In that small gap pallor scooped her up. Pudaipeyarndhen means "I moved aside, drew slightly away." It was just a moment.

The word allikkolvatre shows pallor's eagerness. Like the waiting darkness, it takes her up as soon as the chance comes. This metaphor of scooping with hands shows pallor acting as a thing, a character. Valluvar converts the simile of the previous verse into an event here.

The separation here is not a long distance but a slight drawing away. The poet's fancy is that in love even the smallest gap gives sorrow. Though it seems exaggeration, it captures the lover's feeling correctly. Joy when together; longing even with a slight drawing away.

In our lives those in loving relationships feel even a small parting greatly. It is not weakness but depth of love. But this depth should develop the habit of passing the time he is absent peacefully, rather than pushing one into dependence on him. Since the act "scoop up" denotes the loving act of lifting with both hands, pallor's scooping becomes pitiable. The irony of the word is noteworthy here.

கதை

பொன்மானைத் தொடர்ந்த இராமன்

ஆரண்ய காண்டத்தில் பஞ்சவடி குடிலில் இராமனும் சீதையும் அமைதியாக வாழ்ந்தனர். இராமன் தன் மனைவியைக் கைகளால் அணைத்து இன்புற்றிருந்த நாள்கள் அவை. இராவணன் சீதையைக் கவர சதி செய்தான். மாரீசனை பொன்மானாக மாற வைத்து குடிலின் அருகே அனுப்பினான். மான் தன் அழகால் சீதையின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

சீதை அந்த மானைத் தனக்கு வேண்டும் என்று இராமனிடம் கேட்டாள். இராமன் தயங்கினான். இது மாய மானாக இருக்கக்கூடும் என்று இலக்குவன் எச்சரித்தான். ஆயினும் சீதையின் ஆசையை மறுக்க இராமனுக்கு மனம் வரவில்லை. அவன் இலக்குவனிடம் சீதையைக் காக்குமாறு கூறி, மானைத் தொடர்ந்து சென்றான்.

அந்தச் சிறு நேரப் பிரிவு எவ்வளவு பெரிய விளைவை உண்டாக்கியது! இராமன் குடிலை விட்டு விலகிய நொடியில், மாரீசன் இராமனின் குரலில் 'ஹா சீதா, ஹா இலக்குவா' என்று கூவினான். சீதை பதறினாள். இலக்குவனை இராமனுக்கு உதவச் செல்லுமாறு வற்புறுத்தினாள். இலக்குவன் ஒரு கோட்டை வரைந்து அதை விட்டுத் தாண்ட வேண்டாம் என்று கூறிச் சென்றான் என்பது மரபுக்கதை. அந்தச் சிறு இடைவெளியில் இராவணன் வந்து சீதையைக் கவர்ந்தான்.

குறளின் தலைவி 'புல்லிக் கிடந்தேன்; புடைபெயர்ந்தேன்; அவ்வளவில் அள்ளிக்கொள்வற்றே பசப்பு' என்கிறாள். இராமாயணத்தில் சீதையை அள்ளிக்கொண்டது பசலை அன்று, இராவணன். ஆனால் அதுவும் ஒரு சிறு இடைவெளியில் நடந்த பெரிய இழப்பே. இந்த இரு காட்சிகளும் ஒரு பாடத்தைத் தருகின்றன: அன்பில் சிறு விலகலும் எதிர்பாராத துன்பங்களுக்கு வழி வகுக்கலாம். சீதை பொன்மானை விரும்பியதை வால்மீகி ஒரு குற்றமாகக் காட்டவில்லை. மனிதர்களின் இயல்பான ஆசையாகவே சித்திரிக்கிறார். இராமனும் அதற்கு இசைந்தது அன்பின் வெளிப்பாடு. விதியின் ஆட்டத்தில் இந்த எளிய ஆசைகள் பெரும் நிகழ்வுகளுக்கு வழி வகுக்கின்றன. சீதையைக் கவர்ந்த பின் இராவணன் வான்வழியே சென்றபோது, ஜடாயு என்ற கழுகரசன் அவனைத் தடுத்துப் போரிட்டு உயிர்நீத்தான். அந்தச் சிறு இடைவெளியில் நிகழ்ந்தவை எவ்வளவு பெரிய அலைகளை எழுப்பின என்பதை இராமாயணம் முழுவதும் காண்கிறோம்.

இராமாயணம் இந்தச் சிறு நிகழ்வின் பின்னர் நிகழும் பெரும் போரை விவரிக்கிறது. ஆயினும் மரபு இராமனை இங்கு குற்றம் சாட்டுவதில்லை; ஊழின் ஆட்டமாகவே காண்கிறது. எல்லோரின் வாழ்விலும் ஒரு சிறு தவறு பெரிய விளைவு தரக்கூடும் என்பதை நினைவில் வைத்து இரக்கத்தோடு நோக்குவதே நல்லது.

அதனால் அன்புக்குரியவரின் அருகில் இருக்கும் நேரத்தின் மதிப்பை நாம் உணர வேண்டும்.

A story

Rama and the Golden Deer

In the Aranya Kanda, Rama and Sita lived quietly in the hut at Panchavati. Those were the days Rama delighted in embracing his wife. Ravana plotted to seize Sita. He made Maricha take the form of a golden deer and sent him near the hut. The deer drew Sita's attention by its beauty.

Sita asked Rama for the deer. Rama hesitated. Lakshmana warned it might be a magical deer. Yet Rama had no heart to refuse Sita's wish. He asked Lakshmana to guard Sita and went after the deer.

What a great result that short-time separation brought! In the moment Rama went away from the hut, Maricha cried in Rama's voice, "Ha Sita, Ha Lakshmana." Sita was alarmed. She pressed Lakshmana to go help Rama. Tradition says Lakshmana drew a line and told her not to cross it, and left. In that small gap Ravana came and seized Sita.

The heroine of the Kural says, "I lay embracing; I moved aside; in that instant pallor scooped me." In the Ramayana what scooped up Sita was not pallor but Ravana. Yet that too was a great loss in a small gap. These two scenes give one lesson: even a slight drawing away in love can open the way to unexpected sorrows.

The Ramayana describes the great war that followed this small event. Yet tradition does not blame Rama here; it sees the play of fate. It is good to remember that a small lapse may bring great consequence in anyone's life, and to view it with compassion.

So we should realise the value of the time we have near our dear ones.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்கும் ஓர் அன்பிற்குரியவருக்கும் இடையில் வந்துவிட்ட கவனக்குறைவின் சிறு இடைவெளி எது? இன்றே அதை நிரப்ப முடியுமா?

To reflect on

What small gap of attention have you let come between you and someone dear? Could you close it today?