Kural 1192 · வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு

ஆண்டாளின் மழைப் பாசுரம்

ஆண்டாளின் திருப்பாவை மார்கழி மாதத்தில் பாடப்படும் முப்பது பாசுரங்களைக் கொண்டது. அவற்றில் நான்காவது பாசுரம் மழையை நோக்கிப் பாடப்படுகிறது. 'ஆழி மழைக் கண்ணா' என்று தொடங்கும் அந்தப் பாசுரத்தில் ஆண்டாள் மழைத் தெய்வத்தை நோக்கி வேண்டுகிறாள். கடலில் புகுந்து நீரை முகந்து, ஆர்த்து எழுந்து, திருமாலின் திருமேனி நிறம் போல் கறுத்து, மழையாகப் பெய்ய வேண்டும் என்று அவள் அழைக்கிறாள்.

அந்த வேண்டுதலில் மழை வெறும் இயற்கை நிகழ்வு அல்ல; இறைவனின் அருளின் வடிவம். திருமாலின் கரிய நிறத்தை மேகத்தோடு ஒப்பிடுவது பக்தி மரபின் அழகான கற்பனை. மழை பெய்தால் நாடு வளம் பெறும்; கன்னியர் நோன்பு நன்றாக நடக்கும் என்பது பாசுரத்தின் நம்பிக்கை.

ஆண்டாளுக்கு இறைவனின் அருள் மழை போன்றது. அவள் தினமும் அவனை நினைந்து உருகினாள். அவளது அன்பு சமமாகத் திரும்பியதா என்ற ஐயம் அவள் பாசுரங்களில் அவ்வப்போது தோன்றும். ஆனால் இறுதியில் அவளது அன்பு ஏற்கப்பட்டது; ஸ்ரீரங்கத்தில் அரங்கநாதனோடு இணைந்தாள் என்று குருபரம்பரை கூறுகிறது.

குறளின் தலைவி 'வாழ்வார்க்கு வானம் பயந்தற்றால் வீழ்வார்க்கு வீழ்வார் அளிக்கும் அளி' என்கிறாள். ஆண்டாளின் பாசுரம் அதே உணர்வின் பக்தி வடிவம். மழை உலகத்தை வாழ வைப்பதைப் போல இறைவனின் அருள் பக்தரை வாழ வைக்கிறது.

திருப்பாவையின் முப்பது பாசுரங்களிலும் ஆண்டாள் கோகுலத்து ஆயர் சிறுமியாக மாறி, தன் தோழியரை எழுப்பி, நோன்பு நோற்க அழைக்கிறாள். ஒவ்வொரு பாசுரமும் கண்ணனை அடையும் ஏக்கத்தின் ஒரு படி. மழையைக் கேட்கும் பாசுரம் அந்த வரிசையில் நான்காவது. நோன்பின் தொடக்கத்திலேயே இயற்கையின் அருளை வேண்டுவது பக்தியின் அடக்கத்தையும் காட்டுகிறது. வில்லிபுத்தூர் தெய்வத் திருக்கோயிலில் ஆண்டாள் சன்னதியில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் ஆடிப்பூர உற்சவம் அவளது பிறந்த நாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. பெரியாழ்வார் துளசிச் செடிப் பாத்தியில் அவளைக் கண்டெடுத்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. அவளது அன்பு மழை போல் உலகுக்குப் பொழிந்தது.

மார்கழி நோன்பு வழக்கம் பல தலைமுறைகளாக வீடுகளில் தொடர்கிறது. அதிகாலையில் கோலமிடுவதும் பாசுரம் பாடுவதும் அன்பின் நீடித்த வெளிப்பாடுகள். மழையைப் போற்றும் மரபு வேளாண் வாழ்வின் நன்றியுணர்வையும் காட்டுகிறது.

இன்றும் மார்கழி காலைகளில் தமிழ்நாட்டின் கோயில்களிலும் வீடுகளிலும் இப்பாசுரம் ஒலிக்கிறது. அந்த ஒலியில் மழையும் அருளும் அன்பும் ஒன்றாகக் கலந்து நிற்கின்றன.

Andal's Rain Hymn

Andal's Thiruppavai consists of thirty verses sung in the month of Margazhi. The fourth of them is addressed to the rain. In that verse beginning "Azhi mazhaik kanna," Andal prays to the rain-deity. She calls him to enter the sea, draw its water, rise thundering, darken like the body of Vishnu and pour as rain.

In that prayer the rain is not a mere natural event; it is a form of the Lord's grace. Comparing the dark colour of Vishnu with the cloud is a beautiful fancy of bhakti tradition. The verse's hope is that if rain falls the land will flourish and the maidens' vow will go well.

For Andal the Lord's grace is like rain. She melted daily in thought of him. A doubt whether her love was equally returned appears now and then in her verses. But in the end her love was accepted; the guru-parampara says she united with Ranganatha at Srirangam.

The heroine of the Kural says, "As the sky is to those who live, so the grace of the beloved to the lover." Andal's verse is the devotional form of that same feeling. As rain gives life to the world, the Lord's grace gives life to the devotee.

The Margazhi vow custom continues in homes through many generations. Drawing kolam at dawn and singing the verses are enduring expressions of love. The tradition of honouring rain also shows the gratitude of agrarian life.

Even today on Margazhi mornings this verse resounds in the temples and homes of Tamil Nadu. In that sound rain, grace and love stand mingled.