Kural 1217 · நனவினால் நல்காக் கொடியார் கனவனால்

காத்திருக்கும் இராமனின் இரவுகள்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் இராமன் சீதையைப் பிரிந்த துயரத்தை மிகுந்த ஆழத்தோடு காட்டுகிறார் கவிஞர். இராமன் பம்பைக் கரையிலும் மால்யவான் மலையிலும் தங்கியிருந்தபோது, இரவுகள் அவனுக்கு நீண்டவையாக இருந்தன. உறக்கம் வரவில்லை என்று அவன் இலக்குவனிடம் சொல்வதாகக் கவிஞர் காட்டுகிறார்.

இந்த நிலையை மரபுக் கதைசொல்லிகள் இவ்வாறு விரிப்பர். இராமன் ஒருவழியாக உறங்கினால் சீதை கனவில் வருகிறாள். அவள் முகத்தைக் காண்கிறான். ஆனால் விழித்ததும் அவள் இல்லை. அந்தப் பிரிவு மீண்டும் புதிதாகத் துன்புறுத்துகிறது. அதனால் உறக்கம் அவனுக்குத் துணையாக இருப்பதில்லை; துன்பம் செய்வதாகவும் ஆகிறது. கனவுச் சித்தரிப்பு கவிஞர் வாக்கில் நேரடியாகக் குறிப்பிடப்பட்டதா, பிற்கால உரையாசிரியர் சேர்த்ததா என்பதில் வேறுபாடுகள் உண்டு; இங்கு பொது மரபாகவே கொள்ளப்படுகிறது.

அவன் இலக்குவனிடம் வருத்தத்தோடு பேசினான். இலக்குவன் அண்ணனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, சுக்ரீவனின் உதவியால் சீதையைக் கண்டுபிடிக்க முடியும் என்று உறுதியளித்தான். இராமன் இதனால் சற்று நம்பிக்கை பெற்றான்.

இந்தப் பகுதிகளில் இராமன் ஒரு வீரனாக மட்டுமின்றி, ஒரு கணவனாகவும் காட்டப்படுகிறான். மலர்கள், மழை, இளவேனில் காற்று ஆகிய எல்லாம் அவனுக்குச் சீதையின் நினைவை எழுப்பின. தூக்கமின்மை, கனவு, விழிப்பு ஆகியவற்றை இணைத்து வால்மீகி மனிதனின் பிரிவுத் துயரைச் சித்திரித்தார். கம்பரும் இந்தப் பகுதியைத் தமிழில் அன்புடன் பாடினார்.

இலக்குவன் அண்ணனுக்குச் சொன்ன ஆறுதல் மொழிகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை. துயரத்தை விடாமல் கட்டிப்பிடிப்பது மனிதனை அழித்துவிடும் என்றும், நம்பிக்கையும் செயலுமே துயரத்தை வெல்லும் என்றும் அவன் கூறுவான். இந்த அறிவுரை பிரிவுத் துயரில் உள்ள எவருக்கும் பொருந்தும். கனவில் வந்து வருத்தும் நினைவை அன்பால் ஏற்று, செயலால் கடப்பதே வழி என்பதை இராமாயணம் காட்டுகிறது. இந்தக் காட்சியில் இராமனின் மனித இயல்பு மேலும் தெளிவாகிறது. அவன் வீரன்; ஆனால் பிரிவில் அழும் கணவனும் ஆவான். கவிஞர் அதை மறைக்கவில்லை. இராமன் இதனால் நம்பிக்கையோடு அடுத்த செயலைத் தொடங்கினான் என்பதே கதையின் பயன்.

இராமாயணத்தின் இத்தகைய பகுதிகள் தமிழில் கம்பராமாயணத்திலும் சிறப்பாகக் காணப்படுகின்றன. இராமனின் மனித உணர்வுகளைக் கவிஞர்கள் போற்றினர்.

குறளின் தலைவி 'கனவில் வந்து வருத்துகிறாரே' என்று நொந்துகொள்வதைப் போல, இராமனுக்கும் கனவு இன்பமும் துன்பமும் ஒருசேரத் தந்தது. இரு நிலையிலும் அன்பின் ஆழமே அடிப்படை.

Rama's Wakeful Nights

In the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana, the poet shows with great depth Rama's grief at separation from Sita. While Rama stayed on the shore of Pampa and on the Malyavan hill, the nights were long for him. The poet shows him telling Lakshmana that sleep would not come.

Traditional storytellers extend this state as follows. If Rama at last slept, Sita came in his dream. He would see her face. But on waking, she was not there. The separation tormented him afresh. So sleep was no companion; it also worked pain. Whether this dream image is stated directly in the poet's words or added by later interpreters is a matter of difference, and it is taken here as general tradition.

He spoke sorrowfully to Lakshmana. Lakshmana comforted his brother and assured him that with Sugriva's help Sita could be found. Rama gained a little hope from this.

Interpreters of the Ramayana have often noted that the poet makes the all-powerful Rama a man of feeling in these passages, and that such touches make the epic dear to ordinary readers who have known separation themselves.

Such parts of the Ramayana are also found notably in Kambaramayanam in Tamil, and the poets praised the human feeling of Rama.

As the heroine of the verse complains, "He comes in the dream to torment me," so for Rama the dream gave both joy and pain. In both the depth of love is the foundation.