Kural 1321 · இல்லை தவறவர்க்கு ஆயினும் ஊடுதல்

பொங்கல் பானையும் ஊடலும்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் சுந்தரம் என்ற உழவன் தன் மனைவி இலக்குமியோடு வாழ்ந்தான். சுந்தரம் மிக நல்லவன். அவன் இலக்குமியிடம் ஒரு நாளும் கடுஞ்சொல் சொன்னதில்லை; அவள் விருப்பமறிந்து நடப்பவன். அதனாலேயே இலக்குமிக்கு அவனை எப்படிச் சீண்டுவது என்று புரியாமல் இருந்தது.

தைப்பொங்கல் அன்று காலையில் வீட்டு முற்றத்தில் புதுப்பானை அடுப்பில் ஏறியது. சுந்தரம் கரும்பு வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். இலக்குமி பானையில் பால் பொங்குவதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். திடீரென்று அவளுக்கு ஒரு குறும்பான எண்ணம் தோன்றியது. அவள் முகத்தைச் சற்றுத் தூக்கிக்கொண்டு அமைதியாக நின்றாள்.

சுந்தரம் அதைக் கவனித்தான். 'என்ன இலக்குமி, முகம் வாடியிருக்கிறதே? நான் ஏதாவது தவறு செய்தேனா?' என்று கேட்டான். இலக்குமி பேசவில்லை. சுந்தரம் கரும்பை வைத்துவிட்டு அவளருகே வந்து, 'சொல், என்ன தவறு? திருத்திக்கொள்கிறேன்' என்றான். அவள் மனத்துக்குள் சிரித்தாள்.

சுந்தரம் உடனே சென்று புதிய மல்லிகைப் பூ வாங்கிவந்தான். பிறகு கரும்பின் இனிய பகுதியை அவளுக்கு அளித்தான். பிறகு அவள் சேலையில் ஒட்டிய அரிசி மாவைத் துடைத்து, 'உன் முகத்தில் புன்னகை வராவிட்டால் பொங்கல் பொங்கினாலும் என் மனம் பொங்காது' என்றான். இலக்குமியால் அதற்குமேல் அடக்க முடியவில்லை. அவள் சிரித்துவிட்டாள்.

இலக்குமியின் அம்மா பக்கத்து வீட்டிலிருந்து இந்தக் காட்சியை ஜன்னல் வழியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் புன்னகையோடு தன் கணவனை நினைத்துக்கொண்டாள். 'என் காலத்திலும் இதே விளையாட்டுதான்' என்று அவள் முணுமுணுத்தாள். அண்டை வீட்டார் அனைவரும் அந்த முற்றத்தில் பொங்கல் மணத்தோடு சிரிப்பொலியையும் கேட்டனர்.

'தவறு ஒன்றும் இல்லை; நீ எவ்வளவு அன்பாகப் பேசுகிறாய் என்று பார்க்கவே ஊடினேன்' என்றாள் இலக்குமி. சுந்தரம் அவளைச் செல்லமாகக் கடிந்தான். இருவரும் அன்று பொங்கலைப் பகிர்ந்துண்டனர். அந்தப் பொங்கலுக்கு அன்று ஒரு தனிச் சுவை இருந்தது என்று இருவரும் சொன்னார்கள்.

மாலை வரை இலக்குமி ஒவ்வொரு முறை சுந்தரத்தைப் பார்க்கும்போதும் புன்னகைத்தாள்; சுந்தரம் அதன் பொருளைப் புரிந்துகொண்டு தனக்குள் மகிழ்ந்தான். அந்த நாளை அவர்கள் ஆண்டுதோறும் ஊடல் பொங்கல் என்று சொல்லி நினைவுகூர்ந்தனர். அன்று மாலை சுந்தரம் கட்டிய கரும்புக் கட்டை இருவரும் சேர்ந்து அண்டை வீடுகளுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தனர்; ஊடலில் பிறந்த இனிமை அந்தத் தெருவுக்கே பரவியது.

The Pongal Pot and the Sulk

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village near Thanjavur lived a farmer named Sundaram with his wife Lakshmi. Sundaram was very good. He had never said a harsh word to Lakshmi, and he acted knowing her wishes. For that very reason Lakshmi could not figure out how to tease him.

On the morning of Thai Pongal a new pot went on the hearth in the courtyard. Sundaram was cutting sugarcane. Lakshmi kept watching the milk rising in the pot. Suddenly a mischievous thought came to her. She lifted her face a little and stood quietly.

Sundaram noticed. 'What is it, Lakshmi, your face is drooping? Have I done some wrong?' he asked. Lakshmi did not speak. Sundaram put down the cane, came near her and said, 'Tell me, what wrong? I will mend it.' She laughed inwardly.

Sundaram at once went and brought fresh jasmine. Then he gave her the sweetest part of the sugarcane. Then he wiped the rice flour that clung to her sari and said, 'If a smile does not come on your face, even if the pongal boils over my heart will not.' Lakshmi could hold back no longer. She burst out laughing.

'There is no fault; I sulked only to see how lovingly you would speak,' said Lakshmi. Sundaram scolded her fondly. The two shared the pongal that day. Both said that day's pongal had a savour of its own.