Kural 398 · ஒருமைக்கண் தான்கற்ற கல்வி ஒருவற்கு

ஜடபரதர்

பாகவத புராணத்தின் ஐந்தாம் ஸ்கந்தம் பரதன் என்னும் அரசனின் கதையைக் கூறுகிறது. இவன் ரிஷபதேவரின் மகன்; இவன் பெயரால் இந்த நாடு பாரதம் எனப்படுகிறது என்று மரபு கூறுகிறது. பரதன் அரசாட்சியைத் துறந்து தவம் செய்ய ஒரு காட்டுக்குச் சென்றான். நல்ல ஞானமும் தவமும் கொண்டிருந்தான்.

ஒருநாள் நதிக்கரையில் ஒரு பெண்மான் குட்டியை ஈன்று இறந்தது. பரதன் அந்தக் குட்டியின்மீது இரக்கம் கொண்டு அதை வளர்த்தான். நாளடைவில் அவனுடைய மனம் அந்த மானிடமே ஒட்டிக்கொண்டது. இறக்கும் தருணத்தில் அவன் மனத்தில் அந்த மான்மீதான எண்ணமே நின்றது. அதன் விளைவாக அவன் ஒரு மானாகப் பிறந்தான்.

ஆயினும் முற்பிறவியில் அவன் கற்ற ஞானமும் தவமும் அழியவில்லை. மானாகப் பிறந்தபோதும் தன் முற்பிறவி நினைவு அவனுக்கு இருந்தது. அவன் தன் தவறை உணர்ந்து, காட்டிலுள்ள முனிவர் ஆசிரமங்களுக்கு அருகில் வாழ்ந்து, உடலை விட்டான். அடுத்த பிறவியில் அவன் ஓர் அந்தணர் குடும்பத்தில் பிறந்தான். மீண்டும் தன் முற்பிறவிகள் நினைவில் இருந்ததால், உலகப் பற்றில் சிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.

அவன் பேசாமல், பித்தனைப்போல நடந்தான். எனவே அவன் ஜடபரதர் என்று அழைக்கப்பட்டான். ஒருமுறை சிந்து சௌவீர மன்னன் ரஹூகணன் பல்லக்கில் செல்லும்போது அவரைப் பல்லக்குத் தூக்க அமர்த்தினர். ஜடபரதர் எறும்பையும் மிதிக்காமல் மெதுவாக நடந்ததால் மன்னன் கடிந்துகொண்டான். ஜடபரதர் அமைதியாக ஞான உபதேசம் தந்தார். அதைக் கேட்டு வியந்த மன்னன் அவர் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான்.

ஒரு பிறவியில் கற்ற கல்வி பல பிறவிகளிலும் துணை நின்றதற்கு இந்தக் கதை எடுத்துக்காட்டு. அவர் மானாகப் பிறந்தபோதும் ஞானம் கைவிடவில்லை; மனிதராகப் பிறந்தபோது அது பளிச்சிட்டது. கல்வி அவருக்குப் பிறவிதோறும் பாதுகாப்பாக இருந்தது.

ஜடபரதரின் கதை, பற்றினால் ஏற்பட்ட தவறு கூட ஞானத்தை அழிக்க முடியாது என்பதையும் காட்டுகிறது. அவர் ஒரு பிறவியில் மான்மீது கொண்ட பற்றால் தடுமாறினாலும், அவரது கல்வி அவரைக் கைவிடாமல் அடுத்த பிறவியில் எச்சரிக்கையுடன் வாழச் செய்தது. நாம் செய்த தவறுகளுக்கிடையிலும் கற்றது நம்மைக் காக்கும் என்ற நம்பிக்கையை இக்கதை தருகிறது. இவ்வாறு ஒரு பிறவியின் கல்வி பல பிறவிக்கும் காவல் ஆயிற்று.

Jada Bharata

The fifth canto of the Bhagavata Purana tells the story of a king named Bharata. He was the son of Rishabhadeva, and tradition says this land is called Bharata after him. Bharata gave up his kingdom and went to a forest to perform austerity. He had good wisdom and austerity.

One day on a river bank a doe gave birth to a fawn and died. Bharata took pity on the young one and raised it. In time his mind clung to the deer. At the time of death his thought stood fixed on the deer. As a result he was born as a deer.

Yet the wisdom and austerity he had gained in the former birth were not lost. Even as a deer he remembered his past birth. Realising his mistake, he lived near the hermitages of sages in the forest and left his body. In the next birth he was born in a family of Brahmins. Remembering his former births again, he resolved not to be caught in worldly attachment.

He did not speak and behaved like a simpleton. So he was called Jada Bharata. Once, King Rahugana of Sindhu-Sauvira, travelling in a palanquin, had him made one of the bearers. Because Jada Bharata walked slowly so as not to tread on an ant, the king rebuked him. Jada Bharata calmly gave a teaching of wisdom. The king, amazed, fell at his feet.

This story is an example of how learning gained in one birth stood by him through many births. Even when he was born a deer the wisdom did not forsake him, and when he was born a man it shone out. Learning was a protection to him in every birth.