தEN
குறள் படி
குறள் 399 · கல்வி · Learning

Kural 399 · தாமின் புறுவது உலகின் புறக்கண்டு

தாமின் புறுவது உலகின் புறக்கண்டுகாமுறுவர் கற்றறிந் தார்.

Thaamin Puruvadhu Ulakin Purak / Kantu Kaamuruvar Katrarin Thaar

The learned man seeth that the learning that delighteth him delighteth also all that listen to him: and he loveth instruction all the more on that account.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தாம் மகிழ்வதுபோலவே உலகமும் மகிழ்வதைக் கண்டு, கற்றறிந்தவர் மேலும் கல்வியை விரும்புவர்.

Meaning

Seeing that the world delights in what they delight in, the learned long still more for learning.

சொற்பொருள் Word by word

தாம்
தாம்
இன்புறுவது
மகிழ்வது
உலகின்புற
உலகமும் மகிழ
கண்டு
கண்டு
காமுறுவர்
மேலும் விரும்புவர்
கற்றறிந்தார்
கற்று அறிந்தவர்

விளக்கம்

கல்வி தரும் மகிழ்ச்சி தனிமனித மகிழ்ச்சி மட்டும் அன்று என்பதை இந்தக் குறள் காட்டுகிறது. கற்றவர் தாம் ஒரு நூலிலோ கலையிலோ இன்பம் காணும்போது, அதே இன்பத்தை உலகமும் பெறுவதைக் காண்கிறார். அந்தக் காட்சி அவருக்கு மேலும் கற்கும் ஆவலை வளர்க்கிறது. அதாவது கல்வியின் இன்பம் பகிரப்படும்போது பெருகுகிறது.

'தாம் இன்புறுவது உலகு இன்புறக் கண்டு' என்ற அடியைச் சிலர் இரு வகையாகப் பொருள் கொள்கின்றனர். ஒன்று: கற்றவர் கற்றதன் மூலம் தாம் மகிழ்வதுபோல், உலகமும் தம் கல்வியால் மகிழ்வதைக் கண்டு. மற்றொன்று: கற்றவர் தம் அறிவை உலகோர் போற்றி மகிழ்வதைக் கண்டு. இரண்டிலும் கல்வி என்பது தனிப்பட்ட சொத்து அன்று, பொதுவான மகிழ்ச்சி.

'காமுறுவர்' என்ற சொல் விருப்பத்தை உணர்த்துகிறது. அதாவது அவர்களுக்குக் கல்வியின்மீது தீராத காதல் உண்டு. உலகத்தாரும் கல்வி பெற்று மகிழ வேண்டும் என்ற உள்ளார்ந்த அன்பு அவர்களிடம் உண்டு. அதனால் கற்றவர்கள் தாம் கற்றதை மற்றவர்க்கும் கற்பிக்க முனைகின்றனர்.

இன்றைய வாழ்வில் ஆசிரியர், எழுத்தாளர், அறிவியலாளர் ஆகியோர் தம் கண்டுபிடிப்பைப் பிறருடன் பகிரும்போது அடையும் மகிழ்ச்சி இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. ஒரு நல்ல நூலைப் படித்தவர் அதைப் பிறருக்கு எடுத்துச் சொல்ல விரும்புவதும், பிறர் அதைப் பாராட்டும்போது மகிழ்வதும் இயல்பு. அந்த மகிழ்ச்சி அவரை அடுத்த நூலை நோக்கி இழுக்கிறது.

கற்றவர் ஏன் உலகம் மகிழக் கண்டு மகிழ்கிறார்? ஏனெனில் உண்மையான அறிவு தன்னலத்தை வளர்ப்பதில்லை; அது பிறர் நலத்தையும் நாடுகிறது. வள்ளுவர் பிற அதிகாரங்களிலும் கற்றவரின் இந்த இயல்பைக் கூறுகிறார். கற்றவர் மற்றவர் நலனில் அக்கறை கொள்ளாவிட்டால் அவரது கல்வி முழுமை அடையாது. எனவே கல்வியின் ஒரு பகுதி பகிர்தலில் அடங்குகிறது. அந்தப் பகிர்தலில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியே கல்வியின் மறுபயன்.

Explanation

This verse shows that the joy learning gives is not a private joy alone. When the learned find delight in a book or an art, they see the world gaining the same delight. That sight deepens their wish to learn more. That is, the joy of learning grows when it is shared.

Some read the line 'thaam inpuruvathu ulagu inpuk kandu' in two ways. One: seeing that the world delights as they themselves delight through what they have learned. The other: seeing the world praise and rejoice in their knowledge. In both, learning is not a private property but a common delight.

The word 'kaamuruvar' expresses desire. That is, they have an unending love for learning, and an inner love that the world too should gain learning and be glad. So the learned strive to teach others what they have learned.

An example in life today is the joy that a teacher, a writer or a scientist feels in sharing a discovery. It is natural for one who has read a good book to want to tell others about it and to be happy when they appreciate it. That joy draws him toward the next book.

Why do the learned rejoice to see the world rejoice? Because true knowledge does not grow selfishness; it seeks the good of others too. This is the nature of the learned that Valluvar speaks of in other chapters as well.

கதை

இராமானுஜர்

தமிழ்நாட்டு வைணவ மரபில் இராமானுஜரின் வரலாறு போற்றப்படுகிறது. அவர் பிறந்தது ஸ்ரீபெரும்புதூர்; கற்றுச் சிறந்து திருவரங்கத்தில் ஆசாரியராக விளங்கினார். ஒரு கதை அவரைத் திருக்கோட்டியூர் நம்பியிடம் கொண்டு செல்கிறது.

திருக்கோட்டியூர் நம்பி என்பவர் ஒரு மகா ஞானி. அவரிடம் 'திருமந்திரம்' என்னும் எட்டெழுத்து மந்திரத்தின் உட்பொருள் ஒரு மரபாக இருந்தது. இராமானுஜர் அதைக் கேட்டு அறிய அவரை நாடிச் சென்றார். நம்பி பலமுறை திருப்பி அனுப்பினார் என்று மரபு உரைக்கிறது. பதினெட்டு முறை இராமானுஜர் நடந்து சென்று பணிந்து கேட்டார். இறுதியில் நம்பி அவரது ஆவலையும் பணிவையும் கண்டு உள்ளம் உருகினார்.

நம்பி மந்திரப் பொருளை உபதேசித்தார்; ஆனால், 'இதை யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது. சொன்னால் நரகம் கிடைக்கும்' என்று கட்டளையிட்டார். இராமானுஜர் குருவை வணங்கிச் சென்றார். ஆனால் அவர் மனம் அமைதி கொள்ளவில்லை. இந்த அரிய பொருளை உலகமே பெறவேண்டும் என்று அவர் உள்ளம் துடித்தது.

மறுநாள் அவர் திருக்கோட்டியூர் கோவிலின் கோபுர உச்சிக்கு ஏறினார். கீழே மக்கள் கூடியிருந்தனர். இராமானுஜர் உரத்த குரலில் அந்த மந்திரப் பொருளை அனைவருக்கும் அறிவித்தார். மக்கள் மகிழ்ந்தனர். இதை அறிந்த நம்பி கோபத்தோடு அவரை அழைத்தார். 'நான் சொன்னதை ஏன் மீறினாய்?' என்றார். இராமானுஜர், 'குருவே, இதைக் கேட்ட அனைவரும் உய்வர். நான் ஒருவன் நரகம் செல்வதால் அவர்கள் இன்பம் பெற்றால் அது எனக்கு ஏற்புடையதே' என்றார். நம்பி அதைக் கேட்டு நெகிழ்ந்து அவரை அணைத்து, 'நீயே எம்பெருமானார்' என்று போற்றினார் என்பது மரபு.

தாம் பெற்ற இன்பத்தை உலகமும் பெறுவதைக் கண்டு இராமானுஜர் மேலும் ஞானத்தை நாடினார். இன்றும் அந்தக் கோபுரத்தை அனைவரும் வணங்குகின்றனர்.

இராமானுஜர் அன்று கோபுரத்திலிருந்து அறிவித்த மந்திரப் பொருள் இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறது. அவரது இச்செயல் கல்வி என்பது ஒருசிலருக்கே உரிய உரிமை அன்று, அனைவருக்கும் உரிய பொது இன்பம் என்பதைக் காட்டியது. பின்னாளில் அவர் எளிய மக்களையும் கோவிலுக்குள் அழைத்து வழிபாட்டில் பங்கு கொள்ளச் செய்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்ற தமிழ் மரபு இங்கே சிறப்பாகத் தெரிகிறது. அவரது இந்தச் செயலே இன்றும் அவரை அன்போடு நினைக்கச் செய்கிறது.

A story

Ramanuja at Thirukkoshtiyur

In the Vaishnava tradition of Tamil Nadu the life of Ramanuja is honoured. He was born at Sriperumbudur and, excelling in learning, became an acharya at Srirangam. One story takes him to Thirukkoshtiyur Nambi.

Thirukkoshtiyur Nambi was a great sage. With him lay the inner meaning of the eight-syllable mantra as a tradition. Ramanuja went to him to hear it. Tradition says that Nambi sent him back many times. Eighteen times Ramanuja walked there and begged with humility. At last, seeing his eagerness and humility, Nambi's heart melted.

Nambi taught him the meaning of the mantra, but commanded, 'You must not tell this to anyone. If you do, you will go to hell.' Ramanuja bowed to the teacher and went. But his mind was not at peace. His heart ached that the whole world should receive this rare meaning.

The next day he climbed to the top of the tower of the Thirukkoshtiyur temple. People were gathered below. In a loud voice Ramanuja proclaimed the meaning of the mantra to all. The people were glad. Hearing of it, Nambi called him in anger. 'Why did you break what I told you?' he asked. Ramanuja said, 'Master, all who heard this will be saved. If by my going to hell alone they gain joy, that is acceptable to me.' Nambi was moved, embraced him and praised him, 'You are indeed Emperumanar,' tradition says.

Seeing the world gain the joy he had gained, Ramanuja sought still more knowledge. To this day all bow to that tower.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் கற்றுப் பெற்ற மகிழ்ச்சி தரும் ஒன்றை இந்த வாரம் யாருடன் பகிரலாம்?

To reflect on

What is something you have learned that gave you joy, and who could you share it with this week?