தEN
குறள் படி
குறள் 402 · கல்லாமை · Ignorance

Kural 402 · கல்லாதான் சொற்கா முறுதல் முலையிரண்டும்

கல்லாதான் சொற்கா முறுதல் முலையிரண்டும்இல்லாதாள் பெண்காமுற் றற்று.

Kallaadhaan Sorkaa Murudhal Mulaiyirantum / Illaadhaal Penkaamur Ratru

Behold the man without learning who desireth to be called eloquent: he is like unto a woman without busts who yearneth to be admired of men.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கல்லாதவன் சிறந்த சொல்லாட்சியை விரும்புவது, பெண்மைக்குரிய அடையாளங்கள் இல்லாத ஒருத்தி பெண்மைப் பேற்றை விரும்புவதைப் போன்றது.

Meaning

For an unlearned man to long for skill in words is like a woman lacking the marks of womanhood longing for it.

சொற்பொருள் Word by word

கல்லாதான்
கற்காதவன்
சொற்காமுறுதல்
சொல்லை விரும்புதல்
முலையிரண்டும்
இரு மார்பகங்களும்
இல்லாதாள்
இல்லாதவள்
பெண்காமுற்றற்று
பெண்மைப் பேற்றை விரும்பினாற்போன்றது

விளக்கம்

இந்தக் குறள் கல்லாதவன் நயமான சொற்களில் பேச விரும்புவதன் பொருத்தமின்மையைக் காட்டுகிறது. உவமை சற்று கடுமையானது; பெண்மைக்குரிய இயற்கை அடையாளம் இல்லாத ஒருத்தி பெண்மையின் முழுமைப் பேற்றை விரும்புவது எப்படி நிறைவேறாத ஆசையோ, அதுபோல் கல்வி இல்லாதவன் சொல்லாட்சியை விரும்புவதும் நிறைவேறாது என்பதே கருத்து. இங்கு உடலைப் பற்றிய இகழ்ச்சி நோக்கம் அன்று; அடிப்படைத் தகுதி இல்லாத விருப்பத்தின் பயனின்மையைக் காட்டுவதே நோக்கம்.

'சொற்காமுறுதல்' என்பதற்கு உரையாசிரியர்களிடையே சிறு வேறுபாடு உண்டு. சிலர் இதை, அவையில் பேசுவதில் ஆசை கொள்வது என்கின்றனர். வேறு சிலர், சொல்லின் நயத்தையும் சுவையையும் விரும்புவது என்கின்றனர். இரண்டிலும் கல்வியின்றி அத்தகைய ஆசை நிறைவேறாது என்பதில் வேறுபாடு இல்லை.

இந்த உவமை தெளிவாக இருப்பதற்குக் காரணம் அது இயற்கையின் வரம்பைக் காட்டுவதே. கல்வி என்ற அடிப்படை இல்லாதவன் வெற்றுச் சொற்களால் அறிஞன் ஆகிவிடமுடியாது. இனிய சொல்லாற்றல் என்பது கற்றலின் பயன்; அதைப் பயிற்சியின்றிப் பெற முடியாது. எனவே சொல்வன்மையை விரும்பினால் முதலில் கற்கவேண்டும் என்பதே இதன் உட்பொருள்.

இன்றைய வாழ்வில் பலர் மேடைப்பேச்சில் புகழ் பெற விரும்புகிறார்கள். ஆனால் படிக்கும் பழக்கம் இல்லாமல் பேச்சுக்கலை வளராது. நல்ல பேச்சாளர்கள் ஆயிரக்கணக்கான பக்கங்களைப் படித்திருப்பார்கள். இந்தக் குறளை நினைவில் கொண்டால், விருப்பத்தோடு பயிற்சியும் வேண்டும் என்பது புரியும்.

சொற்கள் அலங்காரமாக மட்டும் இருப்பதில்லை; அவற்றின் பின்னால் அறிவு இருக்கவேண்டும். அறிவின் தரம் சொல்லில் தெரியும். எனவே நல்ல சொல்லை விரும்புபவன் நல்ல நூல்களை விரும்பவேண்டும்.

இந்தக் குறளை வாசிக்கும்போது உவமையின் கடுமையை மட்டும் பார்க்காமல், அது உணர்த்தும் உண்மையையும் பார்க்கவேண்டும். வள்ளுவர் எந்த உடலமைப்பையும் இகழவில்லை. இயல்பாகவே இல்லாத ஒன்றைத் தேடுவது பயனற்றது என்பதற்கே இந்த உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார். கல்வி இல்லாதவன் முயன்று கற்றால் அந்தக் குறையை நீக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை இதன் பின்னணியில் உள்ளது.

Explanation

This verse shows how unfitting it is for the unlearned to wish to speak in fine words. The comparison is somewhat harsh: as it is an unfulfilled wish for a woman lacking the natural marks of womanhood to desire the fullness of womanhood, so it is unfulfilled for an unlearned man to long for skill in words. The aim is not to ridicule the body but to show the futility of a wish without the basic fitness for it.

Commentators differ slightly on 'sorkaamuruthal'. Some take it as a desire to speak in assemblies; others as a desire for the grace and savour of words. In both, there is no difference on this: without learning, such a wish will not be fulfilled.

The comparison is clear because it shows a limit set by nature. One who lacks the base of learning cannot become a scholar with empty words. Sweetness of speech is the fruit of learning, and it cannot be had without practice. The inner meaning is that if one wishes for eloquence one must first learn.

In life today many wish to win fame in public speaking. But without the habit of reading, the art of speech does not grow. Good speakers have read thousands of pages. If we keep this verse in mind, we see that desire must go with practice.

Words are not only ornament; knowledge must stand behind them. The quality of knowledge shows in speech. So one who loves good speech must love good books.

கதை

சிசுபாலன்

மகாபாரத சபா பர்வத்தில் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் நடைபெற்ற இராஜசூய வேள்வியில் முதல் மரியாதை யாருக்கு என்ற கேள்வி எழுந்தது. பீஷ்மர் கிருஷ்ணனையே சிறந்தவர் என்று பரிந்துரைத்தார். சகதேவன் அதை ஆதரித்துக் கிருஷ்ணனுக்கு அர்க்கியம் அளித்தான்.

அப்போது சேதி நாட்டு அரசன் சிசுபாலன் கோபத்துடன் எழுந்தான். 'அவையில் பல அரசர்களும் முனிவர்களும் இருக்க, ஓர் இடையனுக்கா முதல் மரியாதை?' என்று கிருஷ்ணனை இகழ்ந்தான். பீஷ்மரையும் பாண்டவர்களையும் தூற்றினான். அவன் நீண்ட உரை ஆற்றினான். அவனுடைய சொற்கள் சீற்றமுடையவை; ஆனால் அவற்றில் அறிவோ நெறியோ இல்லை.

சிசுபாலன் கிருஷ்ணனின் பண்புகளை அறியாமல், அவன் பிறப்பையும் பழைய நிகழ்ச்சிகளையும் மட்டும் சுட்டி இகழ்ந்தான். அவையிலிருந்த அறிஞர்கள் செவிகளை மூடிக்கொண்டு அவ்வுரையை வெறுத்தனர். பீஷ்மர் அமைதியாக, 'கிருஷ்ணனே உலகின் மூலம்; இவன் அறியாமையால் பேசுகிறான்' என்றார். கிருஷ்ணனோ நூறு தவறுகளைப் பொறுப்பதாகத் தாய்க்கு வாக்களித்திருந்ததால் சிசுபாலனின் நூறு பழிச்சொற்களை அமைதியாகக் கேட்டார். நூறு கடந்ததும் சக்கரத்தை ஏவி அவனை வீழ்த்தினார்.

சிசுபாலன் சொல்வன்மையையும் அவையில் புகழையும் விரும்பினான். ஆனால் உண்மையான அறிவும் பணிவும் இல்லாத அவன் சொற்கள் அவையில் மதிப்பைப் பெறவில்லை; அவனுக்கு அழிவையே தந்தன. சொல்லை விரும்புவது எளிது; அதற்குரிய கல்வியும் அடக்கமும் இல்லாதவனுக்கு அது பயன் தராது.

அறிவற்றவன் உரக்கப் பேசினால் அவனது குறை அனைவருக்கும் தெரிகிறது. அறிவுடையவர் நிதானமாகப் பேசினால் அவர் சொற்கள் நிலைக்கின்றன. அவையில் பீஷ்மரின் அமைதியான சொற்கள் மதிப்பைப் பெற்றதும், சிசுபாலனின் ஆரவாரம் பயனின்றிப் போனதும் அதற்குச் சான்று.

பீஷ்மர் மிகுந்த மனவலிமையோடு அந்த அவையில் அமர்ந்திருந்தார். சிசுபாலனின் கூச்சலுக்கு அவர் பதிலுக்குக் கூச்சலிடவில்லை. அவரிடம் நூற்கல்வியும் வாழ்வின் அனுபவமும் இருந்ததால் அமைதியே அவரது வலிமையாயிற்று. இதற்கு மாறாக சிசுபாலனின் ஆர்ப்பாட்டம் அவன் மனத்தின் வெறுமையைக் காட்டியது. கேட்டவர்கள் எவரும் அவனை ஆதரிக்கவில்லை; சில அரசர்கள் அவனைத் தடுக்கவும் முயன்றனர். அவன் கூற்றில் அறிவு இருந்திருந்தால் அவையின் அறிஞர்கள் செவிசாய்த்திருப்பர். இறுதியில் அவனது சொற்களே அவன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாயின. சொல்லாட்சியை விரும்பியவன் அறிவின்றிப் பேசி அழிந்தான்; அமைதியாகப் பேசிய பீஷ்மரின் சொற்கள் அவையில் நிலைத்தன. இது கல்வியும் அடக்கமும் இணைந்த பேச்சின் மதிப்பைக் காட்டுகிறது.

A story

Shishupala

In the Sabha Parva of the Mahabharata, at the Rajasuya sacrifice held at Indraprastha, the question arose as to who should receive the first honour. Bhishma proposed Krishna as the best. Sahadeva supported it and offered the arghya to Krishna.

Then Shishupala, king of Chedi, rose in anger. 'With so many kings and sages in this assembly, is the first honour to go to a herdsman?' he said, insulting Krishna. He abused Bhishma and the Pandavas too. He spoke at length. His words were fierce, but there was neither knowledge nor right conduct in them.

Without knowing Krishna's qualities, Shishupala sneered only at his birth and old events. The scholars in the assembly shut their ears and loathed the speech. Bhishma said calmly, 'Krishna is the source of the world; this man speaks out of ignorance.' Krishna, having promised his aunt to bear a hundred faults of Shishupala, quietly listened to his hundred insults. When the hundred was crossed, he sent his discus and felled him.

Shishupala wished for skill in words and fame in the assembly. But his words, lacking true knowledge and humility, won no respect in the assembly and brought him only ruin. To wish for words is easy; to one who has not the learning and restraint to go with them, it brings no good.

When the ignorant speak loudly their lack shows to all. When the learned speak calmly their words endure. The respect won by Bhishma's quiet words, and the failure of Shishupala's noise, are the proof.

சிந்தனைக்கு

படிப்பை முடிக்கும் முன்பே பேச்சால் பிறரைக் கவர முயன்றிருக்கிறீர்களா? அது உங்களுக்கு என்ன இழப்பைத் தந்தது?

To reflect on

Have you ever tried to impress others with speech before you had done the reading, and what did it cost you?